Na tien dagen begint de doe-vakantie op de Zaanse scheepswerf haar sporen te trekken, in onze ruggen, maar vooral in onze koppies. Wonend in een droogdok zonder stromend water verkwanselen wij onze persoonlijke hygiëne nog niet zo erg als onze kat, wiens witte buik nu de kleur van een naderende onweersbui heeft aangenomen, maar veel scheelt het niet.
Toch zien wij: de euvels van onze tjalk vallen in het niet bij die van het vrachtschip naast ons met de vastgelopen schroef. En wat zouden wij klagen over pijntjes in de rug, zolang aardige lassers zich in onmogelijke houdingen afbeulen in onze smalle gangboorden.
Zo aanbidden wij de god die Relativering heet. Sowieso geen slecht idee in het jaar waarin serieuze media zonder omhaal schrijven over de kans dat de mensheid zichzelf vernietigt. ’s Avonds, als de werf verlaten is, draaien wij keihard dat liedje van Lou Reed: you need a busload of faith to get by.
Source: Volkskrant