Het reuzenrad. Ik ging erin omdat ik dacht: dit is hartstikke leuk, want eenmaal boven kun je de kerktoren van heel dichtbij bekijken!
Twee seconden nadat het rad in beweging was gekomen, dacht ik: wacht. Ik kan me, gewoon vanaf de grond, prima voorstellen hoe de kerktoren er van dichtbij uitziet! Maar het was te laat. Ook de gedachten over de uitbaters van het reuzenrad (zagen die eruit als mensen met een diepe passie voor het naleven van veiligheidsnormen?): te laat. De kerktoren zag er van dichtbij inderdaad precies zo uit als ik me had voorgesteld.
Wel stelde dit avontuur me in staat iets te leren over mijzelf, namelijk: ik vind het reuzenrad alleen eng op de weg naar boven. Zodra ik over het hoogste punt heen ben, dan is er geen enkel probleem meer. Een onlogisch gevoel, want vlak voor het hoogtepunt neerstorten is net zo fataal als vlak erna.
Source: Volkskrant