Death Valley: 56 graden. Hitterecords Europa: binnen bereik. De heetste week ooit op aarde gemeten: check. Zwitserland: in brand. La Palma: afgebrand. Miami: 36 graden in zee.
Klimaatwetenschappers wijzen er op dat de extremen van de afgelopen week elkaar in steeds rapper tempo opvolgen. De trend is duidelijk: de aarde warmt op. Ongehoord Nieuws-presentatrice Raisa Blommestijn brengt daar dan weer tegenin dat zij, toen ze vroeger met haar ouders op vakantie ging, dolblij was als het twee weken lang boven de 30 graden was. ‘Nu kleurt het kaartje diep- en dieprood en is het verboden om van de zomer te genieten.’
Het klimaatdebat wemelt van de drogredenen, zoveel is duidelijk. Greta Thunberg krijgt bijvoorbeeld vaak het verwijt dat zij niet zelf op het idee zou zijn gekomen klimaatactivist te worden. Er zouden organisaties achter zitten, of toch in ieder geval haar ouders. Als dat waar is: so what? We worden omringd door propaganda van multinationals, onze politici zijn in de greep van lobbyisten – laten we alle middelen die we hebben inzetten om daar tegenin te gaan, al dan niet onder druk van Greta’s ouders.
Over de auteur
Lieke Marsman is dichter en schrijft deze zomer columns voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Dan is er nog het steeds weer terugkerende hypocrisieverwijt: klimaatactivisten hebben zelf ook een CO2-voetafdruk. Sommigen vliegen de hele wereld over om hun boodschap te verkondigen. Maar wat is erger: een wereld die naar de klote gaat zonder dat iemand er wat van zegt, of diezelfde wereld waarin er tenminste nog een paar mensen de boer op gaan om de rest wakker te schudden? Ook als dat betekent dat ze gebruik moeten maken van de infrastructuur van het systeem dat ze bestrijden, omdat er totdat dat systeem ten val is gebracht nu eenmaal geen andere infrastructuur is?
Toen ik vroeger met mijn ouders op vakantie ging, kon ik me enkel opwinden wanneer levensbedreigende problemen met nepargumenten van tafel werden geschoven – inmiddels vind ik het ook iets koddigs hebben. Het zegt iets over het onvermogen van de mens haar eigen noodlot in de ogen te kijken, hoe we die ogen sluiten op het moment dat we met volle vaart tegen een muurtje rijden. Waren er niet al eerder muurtjes? Rijden ze in andere landen trouwens niet veel harder tegen muurtjes?
In het verlengde hiervan ligt het eindeloze tech-optimisme van D66 en, wanneer er geld mee valt te verdienen, de VVD. Over dertig jaar zullen we een manier hebben om muurtjes af te breken! Woestmakend naïef – maar aandoenlijk. Maarten Keulemans, wetenschapsjournalist van deze krant, schrijft ondertussen op Twitter: ‘Ook dit is het ‘nieuwe normaal’: plaatselijke records die in schreeuwerig rood worden uitvergroot tot Belangrijke Nieuwsgebeurtenissen.’ Daar hebben jullie zeker niet van terug, onheilsprofeten van de klimaatcatastrofe?
Ik geniet van de zomer, daarna citeer ik het gedicht Het beste ervan van de Amerikaanse dichter Kay Ryan:
Hoe toegetakeld
of terneergeslagen we
ook raken we blijven er
het beste van maken
alsof het er niet toe doet
dat onze hectare nu
nog maar een een meter is.
Alsof in onze tuin één boon
maar groeit en toch,
bij het ontspruiten,
wordt van plezier gegild,
alsof één boon
de honger stilt.