De Tour de France is beslist. Het begon erop te lijken dat Jonas Vingegaard met Tadej Pogacar op de Champs-Élysées zou gaan sprinten om de bonusseconden die de Tour moesten beslissen, maar dat hoeft na de tijdrit van dinsdag niet meer. De Tour is voorbij wanneer iedereen in het peloton zich erbij heeft neergelegd dat er één renner rondrijdt die superieur is. De afgelopen twee weken bestond daarover nog twijfel: de immer optimistische Pogacar meende nog dat hij Vingegaard kon verslaan en Vingegaard was er ook nog niet van overtuigd onklopbaar te zijn.
Dinsdag was 22 kilometer voldoende om aan elke twijfel een eind te maken. Vingegaard reed Pogacar op ruim anderhalve minuut, in de moderne wielersport een eeuwigheid, een onoverbrugbaar gat, een mokerslag, een knock-out, een diepe vernedering. Vingegaard boorde binnen 35 minuten Pogacars hoop op de Tourzege de grond in en de Sloveen wist meteen dat verder elk verzet zinloos is: je zag het toen hij na afloop achter het podium troost zocht bij zijn vriendin.
We mogen niet mopperen, ik heb genoeg Tour de Frances meegemaakt die al voor ze op de helft waren waren beslist. Er zijn tientallen Rondes verreden waarin je zelfs al voor het begin met 99 procent zekerheid kon voorspellen wie er zou gaan winnen: Anquetil, Merckx, Hinault, Indurain, Armstrong, Froome.
Deze Tour is ongebruikelijk lang spannend gebleven. In 2020 viel de beslissing weliswaar pas op de laatste zaterdag, maar toen had niemand in de gaten dat het eigenlijk heel spannend was, de verliezer (Roglic) niet en de winnaar (Pogacar) evenmin. Pogacar overtrad in die editie in zijn jeugdigheid een wet: Roglic had de Tour al beslist, het was hoogst onbehoorlijk dat Pogacar hem nog attaqueerde; iedereen was verbijsterd, Pogacar had de natuurlijke gang der dingen verstoord.
Zo’n stunt zit er nu niet meer in, ook al zei analist Tom Dumoulin aan de finish dat de Tour nog niet is beslist. Daarmee hield hij zich aan zijn rol, de spanning erin houden. Woensdag wordt de zwaarste etappe van deze Tour verreden, zei hij, er kan nog van alles gebeuren. Tom somde een paar dingen op die konden gebeuren: een zware inzinking, een lekke band op het verkeerde moment, of – god verhoede – een crash.
Het klopt dat zulke dingen voorkomen. Maar vreemd genoeg overkomen ze nooit de leider in de wedstrijd van wie iedereen weet dat hij onklopbaar is. Lance Armstrong viel nooit – behalve in zijn laatste Rondes toen hij niet langer onaantastbaar was. Indurains eerste inzinking na vijf Tourzeges was ook meteen zijn laatste en Chris Froome kreeg – hoe spijtig ook – nooit een lekke band op het verkeerde moment.
Ik geef toe dat ik als wielerjournalist soms zat te hopen op een deus ex machina, een goddelijk ingrijpen om de spanning in de wedstrijd terug te brengen – het hoefde niet meteen een smakker in de afgrond te zijn, maar een kettingbreuk of lichte ongesteldheid was welkom geweest.
Het gebeurde niet en het zal nu ook niet gebeuren. Jonas Vingegaard wordt vanaf nu beschermd door de goden en Pogacar weet dat elke aanval zinloos is.
Source: Volkskrant