Amsterdam, de stad waar het leedvermaak deze dagen voor het oprapen ligt. Gieren en brullen deden we allereerst om het faillissement van het elektrische fietsenmerk VanMoof, de producent van peperdure statussymbolen. Na een lange lijdensweg ging VanMoof dinsdag eindelijk op de fles. VanMoof-fietsen bleken technisch vol mankementen te zitten, en de eigenaren van het bedrijf overmoedige types die meer geld uitgaven dan er binnenkwam.
Heel medialand reisde de afgelopen dagen af naar Amsterdam om boze yuppen te interviewen die woest verhaal kwamen halen bij VanMoof-winkels vanwege uitgebleven reparaties en bestellingen.
Over de auteur
Hassan Bahara is media- en cultuurredacteur van de Volkskrant. Daarvoor schreef hij over (online)radicalisering. Deze zomer schrijft hij wekelijks een column. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Heerlijk, dachten wij, de zogenaamde ‘echte Amsterdammers.’ Laat die vermogende import-Amsterdammers en belastingontwijkende expats maar flink kermen. Smelt hun VanMoofs om tot amsterdammertjes.
Daarna hadden we enorme lol om de implosie van de Amsterdamse afdeling van de politieke partij BIJ1. U weet wel, de partij van Sylvana Simons, de partij die korte metten zegt te willen maken met de ‘toxiciteit’ – uitsluiting, institutioneel racisme – waar minderheidsgroepen mee te maken.
Blijkt BIJ1-Amsterdam zelf een ‘toxisch’ clubje te zijn waar leden zich ‘sociaal-emotioneel onveilig’ voelen. In NRC van afgelopen maandag kondigden de twee laatste BIJ1-leden in de Amsterdamse gemeenteraad de partij vaarwel te zullen zeggen. Het duo sprak over een ‘structureel onveilige omgeving’ waar je niet voor vol werd aangezien als je huidskleur net iets te wit uitvalt.
Ik ging stuk, zoals we in Amsterdam een onbedaarlijke lachbui noemen. De partij die ons met een moeizaam academisch vocabulair (toxiciteit!) de les leest is dus zelf een uitsluitingsmachine, bevolkt door narcisten die gefixeerd zijn op het kleine verschil.
Noem het een kleine troost, dit leedvermaak om de hete tranen schreiende VanMoof-rijkaards en het gekift tussen de wereldvreemde navelstaarders van BIJ1.
Jarenlang hebben wij, ‘echte Amsterdammers’, moeten toekijken hoe onze stad werd uitgeleverd aan het geld en aan politici en bestuurders die denken dat je structurele ongelijkheid kunt repareren door het Stedelijk Museum te ‘dekoloniseren’. Nu de meest zichtbare symbolen van dit politiek en financieel milieu een paar rake klappen krijgen uitgedeeld, kunnen we eindelijk een beetje lachen, eindelijk een beetje de bitterheid om de afgelopen jaren wegslikken.
‘In dertig jaar is Amsterdam veranderd van een arbeidersstad in een stad voor de hogere middenklasse’, schreef NRC-redacteur Thijs Niemantsverdriet eind vorig jaar in een essay over de radicaal veranderde hoofdstad.
Er zat actief gemeentebeleid achter, gaat Niemantsverdriet verder. De hoger opgeleiden in binnen en buitenland moesten gepaaid worden, met de verkoop van sociale huurwoningen in authentieke ‘volkswijken’, door de deuren wagenwijd open te gooien voor massatoerisme, door feelgood-diversiteit na te streven in de hogere echelons van de kunst en cultuurwereld.
Ondertussen, uit het zicht van de VanMoof-bezitters en de hoger opgeleide ‘toxiciteit’-bestrijders, heeft een aanzienlijke groep modaal verdienende Amsterdammers (onder wie ondergetekende) buiten de stad betaalbare woonruimte moeten zoeken, is het onderwijs in de hoofdstad nog verder gesegregeerd geraakt en is de binnenstad een van alles en iedereen losgezongen pretpark geworden.
Amsterdam, ooit een plek met redelijk poreuze grenzen tussen de verschillende bewonersgroepen, is nu een brute ongelijkheidsmachine, ingericht op het comfort voor wie zich een elektrisch statussymbool op twee wielen en een kaartje voor het Stedelijk kan permitteren.
Vandaar het leedvermaak in de hoofdstad deze week. Zeker, het is zuur, rancuneus. Maar wij Amsterdammers zien rijke kapsoneslijers die woorden als ‘toxisch’ gebruiken graag op hun muil gaan. Het is een kleine genoegdoening voor de uitverkoop van onze stad.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden