In foeilelijke roze huispakken en met gouden helmen op doorkruist het trio Ta Mère het terrein van De Parade in Den Haag. Willekeurige bezoekers worden aangeklampt: of ze al een kaartje hebben voor de voorstelling? Ondertussen imponeren de zes jonge dansers van de Poëtic Disaster Club met energieke, strakke tableaus tussen wijnbar, poffertjeskraam en zweefmolen. En even verderop blazen de koperblazers van performer Gavin-Viano de aandacht naar zich toe.
Het is een mooie Parade-traditie en soms bijna net zo leuk als de voorstellingen zelf: artiesten die op het terrein ‘parade maken’ voor hun voorstelling, in de hoop zo veel mogelijk publiek hun tent in te lokken. Sommige groepen zijn er bijzonder goed in: eerder trok De Theatertroep met een grote houten kar over het veld, met daarop een gammele tafel waaraan de spelers zichzelf in character volgoten met drank. Het was een prachtige scène op zichzelf. En Alex Hendrickx en Daniël Cornelissen lokten tot minuten ná aanvangstijd de laatste toeschouwers naar binnen bij hun voorstelling De grandioze dood van Siegfried & Roy.
Over de auteur
Sander Janssens is theaterrecensent voor de Volkskrant. Hij schrijft vooral over toneel, muziektheater en performance.
Bezoekers lieten zich vrijdag niet weerhouden door een drupje regen, het festivalterrein op het Westbroekpark in Den Haag stroomde al snel vol. Het festival gedijt goed bij de chaos van die drukke menigte. Sommige theatermakers varen mee op de losse sfeer en alle vrolijke gekte, anderen kleuren er bewust tegenin. Bij de korte, verstilde voorstelling Fiction over Facts doen makers Tommy Ventevogel en Yorke Mulder-Bhangoo bij de ingang alvast aan verwachtingsmanagement. Ventevogel: ‘Ben je op zoek naar puur amusement? Dan zou ik doorlopen!’
Puur entertainment is er volop. In Je mag ook niets meer zeggen van Eran Ben-Michaël en Jonata Taal wordt het identiteitsdebat gereduceerd tot een half uur gevaarloos amusement, in een voorstelling waar alle scherpe randjes vakkundig afgevijld zijn. Ben-Michaël verbaast zich, opzichtig gefingeerd, over de woorden die allemaal niet meer gezegd zouden mogen worden en de rollen die hij niet meer mag spelen. Het levert een slaapverwekkende ‘conflictkomedie’ op die geen enkel nieuw inzicht biedt. Alleen Jonata Taal tilt met een aantal kwetsbare ontboezemingen de voorstelling soms uit de nietszeggendheid.
Terwijl allang, en vaak, bewezen is dat ook binnen de context van een Parade-voorstelling (korte tijdspanne, rumoerig publiek, veel afleidend omgevingsgeluid), diepgang heel goed mogelijk is. De jonge makers van TG Gouden Bergen slagen daar met de voorstelling Zand erover bijvoorbeeld al stukken beter in. Wat begint als een vertelling van de mythe van Cassiopeia (‘een bad ass-verhaal over een vurige Ethiopische queen’), mondt uit in een ode aan vrouwelijke verzetsstrijders wereldwijd en dwars door de geschiedenis heen, tot en met Sigrid Kaag. Theatermakers Nina-Elisa Euson en Yeliz Dogan willen dat de bezoekers na afloop boos de tent uit gaan, ‘want boosheid verandert gedachten, systemen en structuren’.
Zand erover moet later een avondvullende voorstelling worden en dat merk je: het is een veelbelovende, maar nog wat ongepolijste festivalvoorstelling, waarin de makers net wat te veel materiaal in een half uur stoppen.
In A Melody for Grownups, een van de mooiste en eigenzinnigste Parade-voorstellingen van afgelopen weekend, vertelt performer Gavin-Viano hoe hij voor zijn vijfde verjaardag een taart kreeg van The Little Mermaid. Had hij om gevraagd. Waar hij ook om had gevraagd en wat hij inmiddels ook gekregen heeft: volwassen worden.
In een symbiotische afwisseling van anekdotes, muziek en dans reflecteert Gavin-Viano op zijn nieuwe levensfase als volwassene, die op veel vlakken anders is dan hij zich als kind had voorgesteld. Hij denkt terug aan sleutelmomenten in zijn jeugd – die soms pijnlijk, soms hartverwarmend zijn – en put kracht uit die herinneringen. Net zoals hij kracht put uit dansen en de soulvolle muziek van de toetsenist en vier koperblazers die hem terzijde staan.
Het ontroerende einde is hoopvol en positief, en Gavin-Viano maakt de toeschouwer daar op genereuze wijze deelgenoot van. Uiteindelijk is dat misschien wel de beste manier van ‘parade maken’: zorgen dat je publiek uitgelaten dansend de tent verlaat, en zich dan vermengt met de menigte.
De Parade Den Haag, t/m 23/7. Utrecht 28/7 t/m 13/8. Amsterdam 18/8 t/m 3/9.
Zweven is leven
Boegbeeld van De Parade is ‘De Zwerver’, de authentieke zweefmolen in het midden van het festivalterrein. Onder het motto ‘zweven is leven’ wordt gedurende de avond het tempo steeds verder opgevoerd. Voor doorgewinterde Paradebezoekers is het de sport om aan het eind van de avond een plekje te bemachtigen in de extra lange en wilde ‘laatste zweef’ van de dag.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden