N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Mijn hart gaat uit naar Kaag, die zal ik het meeste missen. Wat ik nooit begrepen heb: ik werd pas geleden toegesproken door een winkelier in mijn buurt waar ik vaker kom, die pats-boem begon over zijn hekel aan Kaag. Echt een kleine tirade. Ik kon nog net zeggen dat ik op haar had gestemd, waarna woordenloos werd afgerekend. Toen kreeg ik enig zicht op de diepte van die haat, want deze man moet verkopen en geen klanten voor het hoofd stoten. Maar hij beschouwde die Kaaghaat kennelijk als een algemeen aanvaardbaar gesprek, zoiets als ‘raar weer, vandaag’.
Kaag, ik zeg het met terugwerkende kracht, sprak nooit per strekkende meter, die de ChatGPT je tegenwoordig in een paar seconden levert. Kaag gaf allure aan de Nederlandse politiek.
Nu Rutte: het is me nooit gelukt hem als een vijand te beschouwen. Ik heb hem vaak verdedigd in geschrifte, ook toen ik allang niet meer op hem stemde. En dat hele volksstammen verbroederden omdat ze zo vreselijk eensgezind tegen hem waren, vond ik een gammel bondje. Ik vind hoffelijkheid geen bijkomstigheid, maar een levenshouding die je zo lang mogelijk vol moet houden. Rutte lukte dat meestal; soms speelde hij de gesjeesde Hagenees –„Pleur op”– en ik geloof dat daar vooral in Den Haag hartelijk om is geschaterd.
Maar nu dit: een week geleden beleefde Rutte naar eigen zeggen „een epifaan moment”. Het was zondagmorgen 9 juli, en de plotselinge, verwarrende openbaring luidde: „Ga uit de politiek.”
Het is moeilijk dit te geloven, juist van een man die verder gevrijwaard leek te zijn van diepe, profetische oprispingen. Wie niet verdacht wil worden van naïviteit – en dat geldt tegenwoordig als erger dan kwaadaardigheid – weet daarom zeker dat Rutte zijn knopen telde en zijn eigen onvermijdelijke afgang zo stijlvol mogelijk regisseerde.
Maar zo’n epifaan moment bestaat. Je moet het niet om de drie uur krijgen, dan word ik ook achterdochtig, maar na zeventien jaar in de politiek vind ik het voorstelbaar. Zeker het laatste jaar zal de premier, ook van goede vrienden te horen hebben gekregen: „Stoppen op je hoogtepunt. Niet blijven tot de mensen je wegkijken.” Dat hoorde hij wel, maar het beklijfde niet.
Op 2 augustus 2022 was hij de langstzittende premier van Nederland, hij vroeg later in diezelfde functie om excuses voor het Nederlandse slavernijverleden, en hij kreeg de koning zover, of hij liet de koning begaan diens eigen excuses onder woorden te brengen.
Afrondende werkzaamheden. En ineens, tussen koffie en koekje door, zegt de buik: „Mooi geweest. Genoeg.”
Je mag nu alleen honen, als je zelf nooit zo’n epifaan moment hebt gekend.
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC