N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Het grootste gevaar voor een democratie, maar ook voor een bedrijf of vereniging en zelfs een gezin, zijn de ‘half-geïnformeerden’, types die de klok hebben horen luiden, maar niet weten waar de klepel hangt. Luister naar ze en ze ontwrichten de boel. Ik steek de hand nu even in eigen boezem.
Na een uitzending van Radar, maar het kan ook Keuringsdienst van Waarde of misschien wel Zembla geweest zijn, besloot ik in een opwelling om al onze koekenpannen met antiaanbaklaag weg te gooien omdat ze PFAS bevatten.
Ik was alleen thuis, er werd ons niet minder dan een langzame, zekere dood voorspeld. Tussen ons en een langdurig ziekbed stond maar een man: ik.
Weg ermee, weg ermee!
Toen ze twee dagen later Beyond Burgers wilde bakken hoorde ik haar roepen. Hoe kon het dat alle pannen waren verdwenen?
„Ach lieverd”, suste ik de boel. „Ik wilde niet ontwrichten, maar juist redden wat er nog te redden valt.”
Ik haastte me naar Big Bazar, zoveel aanbod is er niet in de dorpskern, waar ik pannen kocht met stickers waarop met koeienletters stond dat ze in ieder geval geen PFAS bevatten.
„Wat zit er dan wel in?”, vroeg ik.
„In ieder geval geen PFAS”, zei de verkoopster die verder ook geen diepere belangstelling voor haar handel had.
Tijdens de eerste bakbeurt viel meteen op dat er een chemische lucht vrijkwam.
„Is dit dan gezonder?”, werd er aan mij gevraagd.
„Het is in ieder geval geen PFAS”, wist ik.
Ik voegde eraan toe dat de pan waarschijnlijk moest worden ingebakken, geen idee waar ik dat vandaan haalde. Toen we vorige week wentelteefjes bakten begon het bezoek uit Amsterdam ook over de chemische lucht. De vrouw inspecteerde onze pannen en zei dat het
waarschijnlijk pannen waren die je niet moest verwarmen omdat anders de antiaanbaklaag verdampte. Ze ging voor de zekerheid maar meteen in de tuin staan.
Voor de tweede keer in korte tijd besloot ik om onze koekenpannen weg te gooien, dit keer wel met breed gedragen instemming.
In Wormer maakte niemand zich druk over antiaanbaklagen, maar kennissen die ik later over het probleem sprak behandelden me zonder uitzondering als een wezen dat te lang onder een steen geleefd heeft.
Een vriendin zei: „Je moet nooit pannen met PFAS kopen, maar ook geen pannen waarop nadrukkelijk staat dat ze geen PFAS bevatten, die bevatten namelijk een soort PFAS dat geen PFAS heet, maar nog schadelijker is. Dat weet toch iedereen?”
Ze liet haar telefoon zien, op internet wist inderdaad iedereen dat.
Ik had mijn gezin weggetrokken bij de rand van een kuil en naar de rand van het ravijn gebracht.
„En nu?”, vroeg ik.
Ze wilde iets hoopvols zeggen, maar aan haar gezicht zag ik dat het waarschijnlijk was al te laat is.
Jammer.
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC