Allemaal vrouwen, kijk eens aan – als je de vrouwenzaak een warm hart toedraagt, klonk het deze week op sociale media, dan zul je wel verguld zijn. ‘Ineens heb ik het gevoel dat de vrouwen het gaan overnemen en dat voelt goed’, tweette RTL Nieuws-columnist Yesim Candan. Van der Plas, Bikker, Simons, Marijnissen en Ouwehand waren er klaar voor, misschien kwam Moorman er wel bij, Yeşilgöz had zich beschikbaar gesteld als eerste vrouwelijke VVD-leider. De NOS stond meteen klaar om aaibaarheidjes op te pennen: heeft een hond die Moos heet, zingt vals mee met Dolly Parton.
Het lukte me niet me te verheugen, alleen omdat zoveel vrouwen de klimwand van de Tweede Kamer bestijgen – niet in de week dat #heks, #terroristenliefje en #bezemsteel weer trending waren op Twitter, niet in de week dat een ándere politica aftaaide, botweg omdat ze door haar vrouw-zijn zo veel drek te verstouwen kreeg. Niet alléén door haar vrouw-zijn hoor, ik pas wel op. Dat Kaag de misogynie waarmee ze te maken had aankaartte, werd steeds weer afgedaan als haar slappe smoesje voor álles wat misging. Je gezin misbruiken om je compleet falen in de Nederlandse politiek te maskeren, was de strekking van de reacties, kulsmoes.
Over de auteur
Emma Curvers is mediaverslaggever en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Maar ook als je erkent dat van Kaags nieuwe leiderschap niet veel terecht is gebracht, blijven de feiten staan. Nieuwsuur analyseerde duizend reacties op Kaags vertrek op Twitter: 58 procent was negatief, het gros ervan ging over haar vrouw-zijn. Volgens een onderzoek naar haattweets aan politici van De Groene Amsterdammer uit 2021 kreeg Kaag meer drek dan elke andere vrouwelijke politicus over zich heen: 13 duizend haattweets in vijf maanden. Zonder die haat en bedreigingen zou ze zijn gebleven, zei ze donderdagavond bij Op1. Maar als je vrouwenhaat bespreekt, moet je eerst maar eens bewijzen dat het speelt.
Ook Kamerlid Liane den Haan trad donderdag terug uit de politiek, ook zij noemde (vrouwen)haat als een reden. Tuurlijk, representatie is mooi, maar hebben de vrouwen op de klimwand ook een touw, een valkussen? Hoeveel ruimte krijgt die vrouw écht voor ‘nieuw leiderschap’? Als ze miskleunt, wordt ze dan fair beoordeeld, of wordt ze met bezem en al in de plomp gegooid om te kijken of ze drijft? Het lastige van misogynie is: het is vrijwel niet vast te grijpen.
Van Van der Plas en Yeşilgöz verwacht ik niet dat ze Kaags kwestie serieus nemen. Van der Plas noemde het in een tweet eerder selectieve verontwaardiging, zij werd immers ook bruinhemd en inhoudsloos genoemd. In haar H.J. Schoo-lezing zei Yeşilgöz : ‘Man of vrouw: vind een paar ballen en wees weerbaar, zou ik zeggen.’ Spierballentaal die moet zeggen: ik ben dan misschien wel een vrouw, ik heb misschien wel een migratie-achtergrond, maar bij mij hoeft u niet bang te zijn voor gejankebalk. Powerpak als schild, lange lokken als helm, naaldhakken als wapen. Ze omarmde gretig de bijnaam ‘pitbull op hakken’. Wokisme, dát is volgens Yeşilgöz de grootste bedreiging van de rechtsstaat, over onlinehaat hoor je haar niet – de haat die haar collega’s wegdreef, en die ze zelf ook te verstouwen krijgt.
‘Wat ik de afgelopen dagen voorbij zie komen over Dilan Yeşilgöz’, zei Fidan Ekiz donderdag bij Op1, ‘dat is echt heel racistisch, heel seksistisch, het is vrouwenhaat.’ Ja, het was erg, knikte Kaag. ‘Ik vraag me af of dat in Nederland kan veranderen’, verzuchtte Ekiz. En toen gebeurde het, aan tafel. Sportverslaggever Gert van ’t Hof voegde zonder blikken of blozen toe: ‘Ja, en er zijn ook mannen die hetzelfde overkomt hè, in de politiek, de voorbije jaren.’ Bek houden Gert, zei de blik van Ekiz. Kaag stamelde een ‘maar’.
Zolang vrouwelijke politici niet eerlijk kunnen praten over de drempels die ze onderweg tegenkomen, laat ik gejubel over girlpower nog even achterwege.
Source: Volkskrant