‘Eindelijk even Nederlands praten!’ Met een vriendelijke lach neemt Sarina Wiegman, vergezeld door een persvoorlichter, plaats in een zaal van het Hilton Hotel dat deel uitmaakt van St George’s Park, de Engelse versie van het KNVB Centrum in Zeist. Op deze mediadag in het late voorjaar heeft de Nederlandse bondscoach van het Engelse vrouwenteam onder meer de BBC, CNN, Sky, ITV en The New York Times te woord gestaan. ‘Alles op sportgebied is drie keer zo groot in Engeland’, zegt de 53-jarige Haagse, ‘ook de aandacht van de pers.’
Die aandacht is er niet voor niets. Een klein jaar geleden won Wiegman met The Lionesses het Europees kampioenschap, het eerste goud voor een nationaal voetbalteam sinds de mannen in 1966 het WK wonnen.
Onder leiding van een voormalige gymlerares was voetbal ‘thuisgekomen’. Maar vanaf 20 juli wacht er in Australië een nog grotere uitdaging: het wereldkampioenschap. Kan Engeland voor het eerst de beste van de wereld worden, ten koste van de favoriete Amerikanen?
In de Engelse pers is in de aanloop naar het eindtoernooi veel aandacht voor Wiegman en haar selectie. Voor het eerste verlies in 30 wedstrijden bijvoorbeeld, tegen het gastland Australië (‘Supergoede les’). Voor de blessures van topspeelsters Fran Kirby, Leah Williamson en Beth Mead, de winnares van de Gouden Bal op het afgelopen EK. Voor de problemen met topclubs die speesters niet wilden vrijgeven. Voor de wens van Wiegman dat er tijdens het WK geen transfers plaatsvinden.
‘Er is veel meer aandacht in de media voor vrouwenvoetbal en dat brengt met zich mee dat journalisten op de kleinste dingen gaan letten. Tijdens het EK raakten de kleren die ik droeg uitverkocht in de winkels. Ik kwam niet meer bij. Mijn collega Gareth Southgate had iets dergelijks meegemaakt. En er was alle aandacht voor mijn bic-pen met vier kleuren. Een functionele pen van de Bruna. Wist ik veel dat men erover ging schrijven. Het gewone ervan bleek bijzonder te zijn, maar ik ga toch niet met een goudkleurige pen langs de zijlijn staan?’
Als een geboren winnares was Wiegman, na het veroveren van de Europese titel met de Nederlandse vrouwen, naar Engeland gekomen. Een cultuurschok, kijkt ze terug. ‘Ik werd ‘The Boss’ genoemd, niet Sarina. Dat was wennen. Ik was gewend om mensen met wie ik werk naar hun ideeën te vragen om vervolgens zelf een keuze te maken.
‘Hier is de werkcultuur hiërarchischer. Je bent hier veel meer een manager dan een coach. Ik heb niet alleen een selectie van 23 meiden onder me, maar ook 27 personeelsleden. Ik heb heel veel steun van Arjen Veurink, die steeds meer technische taken verricht.’
Haar kantoor bevindt zich op St George’s Park, een voetbalcentrum nabij Burton-on-Trent, een stadje in het hart van het land dat bekend staat om de vele bierbrouwerijen. Het complex werd in 2012 geopend door Kate en William. Laatstgenoemde is naast kroonprins ook erevoorzitter van de Football Association.
Wie over de Sir Alf Ramsay Way komt aanrijden (of fietsen) wordt begroet door een kudde koeien. ‘Ja die koeien, die rennen altijd weg als ik langs kom joggen. Nederlandse koeien zouden gewoon blijven staan’, zegt Wiegman met een lach.
Dat joggen gebeurt meestal op maandag en dinsdag, want dat zijn de dagen waarop ze op kantoor is. ‘De rest van de tijd zit ze bij wedstrijden van haar speelsers, van Manchester tot München, op Wembley voor commerciële- of mediaverplichtingen of bij haar echtgenoot en dochters in Den Haag.
‘Het is een prachtige omgeving, daar niet van, maar ik ben en blijf een stadsmens. En mijn dochters studeren, die gaan hier echt niet heen. Tijdens de pandemie hebben we geleerd dat we veel werk ook vanuit huis kunnen doen.’
St George’s Park, waar ze soms koffie drinkt met collega Southgate (‘Superaardige kerel’), ervaart ze als een voetbalwalhalla. ‘De faciliteiten zijn hier echt super. In Zeist was het ook goed, maar dit is een ander niveau. Eerder dit jaar was ze op reis naar Australië, een land waar ze nog nooit was geweest. De Engelsen spelen in een relatief lichte groep met Haïti, China en Denenmarken, een oude bekende uit haar gloriedagen als coach van Nederland. Met de Engelsen speelt ze op een Hollandse wijze, aanvallend en met de nadruk op balbezit.
Respect
‘Ik werk keihard’ verklaart ze, gevraagd naar de hoge verwachtingen, ‘meer kan ik niet doen.’ Ook al is het WK op 17 duizend kilometer afstand, de aandacht van de Engelse pers zal groot zijn. De media kunnen hard zijn, maar er is ook veel respect zoals ze zag bij de BBC Sports Personality of the Year Award, een indrukwekkend sportgala. ‘Echt heel gaaf. Natuurlijk gaat het in sport om winnen, maar op zo’n avond tellen ook andere zaken. Kijk hoe de Engelse rugbysters werden geëerd ondanks een verloren WK-finale tegen Nieuw-Zeeland.
‘Heel ontroerend was de aandacht voor een oud-rugbyspeler die een spierziekte heeft en over de finishlijn van de marathon in Leeds werd geduwd door een collega. Er is ook aandacht voor bijzonder sporters uit andere landen. Usain Bolt. Lionel Messi. Nederland is een sportland, maar de sport zit hier veel dieper in de samenleving. Het is dan ook de bakermat van veel sporten. Er is altijd wel sport op de televisie en de kranten schrijven uitgebreid over allerlei sporten, is het niet voetbal dan is het wel rugby of cricket.’
Vrouwenvoetbal telt echt mee volgens Wiegman. ‘Wembley zat vol voor de bekerfinale en de voetbalapp geeft transfers in het vrouwenvoetbal evenveel aandacht als die bij de mannen.’ Een voorbeeld van hoe voetbal deel uitmaakt van de bredere samenleving is de brief die mijn spelers na de zege op het EK schreven aan de regering om alle schoolmeisjes de kans te bieden tijdens gymles te voetballen. De minister luisterde en het heeft geholpen. Sodeju. Ik was trots op dit initiatief. Engeland is een fase verder dan Nederland wat vrouwenvoetbal maar er is nog een weg te gaan.’
Zelf kreeg Wiegman na het EK de titel Commander of the Most Excellent Order of the British Empire. ‘Mega bijzonder was dat, ben super vereerd’, om er lachend aan toe te voegen dat ze thuis nu soms ‘The Commander’ wordt genoemd. ‘Ik wacht op een uitnodiging van het paleis om hem op te kunnen halen.’ Dat bleek niet nodig te zijn. Enkele weken na het interview kwam prins William naar St George’s Park om de oorkonde, na een potje tafelvoetbal te hebben gespeeld met de Leeuwinnen, persoonlijk aan ‘The Boss’ uit te reiken.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden