Opeens begon het mij te dagen waarom hoofdredacteur Pieter Klok juist naar mij toekwam met de vraag: ‘Zou je Bert Wagendorp willen opvolgen?’
‘Weet je het zeker?’, stamelde ik verrast. Die verbazing was niet gespeeld want na jarenlang Italië-correspondent te zijn geweest, en ik schreef over een grappig, maar toch vooral ook chaotisch land, dacht ik hoofdzakelijk verstand te hebben van ‘Italiaanse toestanden’, direct na ‘bananenrepubliek’ zo ongeveer de grootste politieke diskwalificatie die er bestaat. Waarom zou je zo iemand in hemelsnaam Nederland laten duiden?
Maar toen las ik afgelopen zaterdag het boeiende vraaggesprek van justitieverslaggever Menno van Dongen met Roberto Saviano, de Italiaanse maffiakenner die twintig jaar geleden een onthullend boek schreef over de Camorra uit Napels en sindsdien een ondergedoken bestaan leidt. Gevraagd of hij parallellen zag tussen Nederland anno nu en Italië begin jaren negentig, een periode waarin de maffia agenten liquideerde en rechters opblies, zei hij: ‘Die zijn er zeker. Eigenlijk is de situatie in jullie land best dramatisch.’
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Saviano sprak over de Rotterdamse haven, over de moorden op Peter R. de Vries en Derk Wiersum en over de belastingvoordelen die bedrijven hier genieten, waarna hij concludeerde: ‘Nederland is een soort paradijs voor de maffia.’
Een dag later trok zomerstorm Poly aan mijn woonkamerraam voorbij en zag ik slagregens die me deden denken aan de Romeinse bombe d’acqua – waterbommen die vooral na een lange periode van droogte neerkletteren en zoveel vocht produceren dat noch de riolen het aankunnen, noch de verdorde landbouwgrond.
Ik dacht aan de Limburgse wijnboer die mij vertelde dat de pinot grigio steeds beter gedijt op zijn heuvels van mergel, aan het steeds vaker opborrelend racisme in de voetbalstadions, dat zo hardnekkig wordt dat de Nationaal Coördinator tegen Discriminatie en Racisme opriep tot puntenaftrek bij clubs.
En ik dacht aan Sigrid Kaag, die donderdag besloot het Binnenhof te verlaten vanwege de vele bedreigingen. Hoe vaak had ik mij al niet verwonderd over de imponerende hoeveelheid geurende drek die vooral vrouwelijke politici in Italië te verstouwen kregen?
En, nu ik toch aan het vergelijken was, hoeveel politieke campagnes had ik eigenlijk verslagen waarin iedereen praat over gelukzoekers, illegalen of criminelen, maar niemand over Fatima of Amir? Ik ken de gesprekken over gesloten opvangkampen, nog te bouwen muren en afschrikkende werking want ik heb ze allemaal voor u opgeschreven. Vanuit Italië.
Precies bij die laatste constatering viel het kwartje. Opeens begreep ik iets beter waarom Pieter Klok juist mij vroeg Bert Wagendorp te vervangen. In mijn eerste drie jaar als correspondent vielen er drie Italiaanse regeringen, in mijn eerste week als columnist staat de teller op één. We staan aan het begin van die beroemde Italiaanse toestanden.
Die vergelijking indachtig wil ik u graag waarschuwen. Mocht u dit najaar namelijk stemmen op een partij die het compleet anders wil doen en een verdere opwarming van de aarde voor lief neemt, doe dat dan vooral. Ik wens u hoe dan ook een verkwikkende reis toe. Houd er bij dat scenario alleen wel rekening mee dat we, samen met de temperatuur, zullen veranderen in heethoofden.
Tuurlijk, we praten dan wat meer met onze handen en bellen vaker onze moeders en dat is leuk. Maar vergeet niet dat we, zodra het warmer wordt, ook steeds meer zullen inleveren van onze teerbeminde nuchterheid.
Source: Volkskrant