In de Volkskrant-podcast De kamer van Klok hoorde ik collega-columnist Sheila Sitalsing praten over VVD’ers. Zij vertelde over de ‘vrolijke echte liberalen’ die je vroeger had, en nu amper nog. Soms moet iemand je iets vertellen – het liefst rechtstreeks in je oor via een podcast – voordat je het beseft. Dat hele verhaal over ‘VVD’ers zijn eigenlijk de leukste mensen’, dat – overigens vooral linkse – mensen elkaar vroeger altijd aan het vertellen waren, gaat helemaal niet meer op.
Nou ja, er is nog een splinter van de partij voor wie dat wel opgaat, en dat is staatssecretaris Eric van der Burg. Sinds ik geregeld in de Tweede Kamer kom, zie ik hem vaak bezig tijdens het Vragenuur, en zoals de Amerikanen zouden zeggen: he lights up a room.
Goed, hij ligt nu misschien in een hoek van zijn huis onder een dekbed te huilen na vierduizend uur te hebben gepraat over het asielbeleid, maar als hij zijn reces achter zich heeft, staat hij gewoon weer met rode wangen monter te oreren over akelige zaken, met een hese stem.
Mark Rutte was ooit ook een vrolijke liberaal, zo iemand die aan de ene kant vindt dat enge bedrijven de wereld moeten overnemen, maar ook jolig kan doen met jongeren in achterstandswijken; die eigenlijk jolig kan doen met iedereen. Dit talent is de helft, durf ik hier wel even als duiding te geven, van de reden van zijn politieke succes.
De old school VVD’er, van wie je er dus nog weinig hebt, had een kakstem, een hockeytennisachtergrond en hockeytennishaar, rode broek, rode neus, een ontreurige zucht naar witte wijn of bier, een bol buikje, een plooirok, was of kende Erica Terpstra, had talent voor borrelpraat, kon op een gezellige manier mansplainen, citeerde soms een beroemde schrijver, zong weleens hardop een lied, droeg op zondag een polo en zei vrind in plaats van vriend.
Ik heb honderden van dit soort mensen gekend, behoorde er zelf niet toe, maar groeide op in kakwijken en praat precies zo.
Dit type wordt nu met de ondergang bedreigd, of heeft zichzelf eigenlijk tot de ondergang gebracht, omdat ze steeds meer willen lijken op politici van extreem-rechts, en die zijn niet gezellig, bruisend en borrelig. Die willen ook helemaal niet gezellig zijn, want die vinden de wereld niet gezellig, en waarschuwen er de hele dag op een ongezellige toon voor dat de wereld met rasse schreden nog ongezelliger wordt.
Misschien is het tijd voor een standbeeld voor de old school VVD’er, man of vrouw, ietwat wiebelig op de benen want tipsy, glas wijn in de hand, die in alles uitstraalt dat hij of zij iets geestig vindt.
Is vast een potje voor te vinden.
Source: Volkskrant