Toen Léon van Bon tijdens de Tour de France van 2021 zijn tent tegen de omheining van de camping zag waaien, zijn harde schijf in het natte gras vond en zijn laptop rood van de wijn was, wist hij dat dit de laatste keer was dat hij al kamperend zijn werk als tourfotograaf zou doen. ‘Dat was redelijk traumatisch.’
Bijna naadloos was in 2012 zijn rennerscarrière – waarin hij twee keer een touretappe won – overgegaan in een loopbaan als fotograaf. Als avonturier vond Van Bon het mooi tijdens de Tour om te kamperen. Tot die zwoele zomeravond waarop het weer plotseling omsloeg. Wonderwel overleefden zijn computer en de schijf met foto’s de beproeving, maar sindsdien slaapt Van Bon toch elke avond tussen vier wanden en onder een solide dak.
Over de auteur
Erik van Lakerveld schrijft sinds 2016 over olympische sporten als schaatsen, atletiek en roeien.
Als freelancer werkt hij voor meerdere opdrachtgevers. Hij maakt onder meer foto’s voor wielermerken. Die verwachten van hem materiaalfoto’s, maar ook sfeerbeelden uit de Tour. Daarnaast maakt hij nieuwsfoto’s, die hij via zijn eigen database beschikbaar maakt voor kranten en websites. ‘Ik doe dus een beetje van alles, een mix.’
Een uitgebreid plan voor elke etappe heeft hij niet. Hij probeert voortdurend in te spelen op de actualiteit van de wedstrijd en het parcours. ‘Ik leef van dag tot dag.’
In hele grove lijnen heeft een fotograaf drie smaken tot zijn beschikking in de Tour. Beelden van bij de start, waar de ploegbussen staan, renners zich klaarmaken voor de wedstrijd en publiek zich verheugt op de dag die komen gaat. Dan is er de mogelijkheid om onderweg actie- of sfeerbeeld te maken. En tot slot de finish, de ontknoping en de emoties die daarop volgen.
‘Meestal maak ik ’s ochtends een plan. Dan kijk ik of ik onderweg nog een stop kan maken en of er een plekje is in de buurt van de finish’, zegt Van Bon. Dat hoeft niet per se aan de meet te zijn. Het kan ook op de laatste klim van de dag zijn, of net voor de finish. ‘Ik zoek daarin naar zoveel mogelijk afwisseling.’
De opstelling van fotografen bij de aankomst is streng gereguleerd door de tourorganisatie. ‘Er is een hiërarchie.’ De fotografen die op de motor de koers volgen en zij die voor de grote persbureaus werken hebben de eerste prioriteit. Dan komen fotografen als Van Bon, die de volledige drie weken meereizen. Onderaan de ladder staan lokale fotografen, of zij die maar een paar dagen aanwezig zijn.
De hiërarchie is fysiek uitgewerkt: achter de finish is een lijn getrokken waar de eerste groep mag staan. Dan is er een kleine tribune met zicht op de eindstreep. Die is voor Van Bon en zijn collega’s. Verderop is een lijn voor de laatste groep.
Duw- en trekwerk tussen fotografen – zoals dat bij de klassiekers nog wel gebeurt – is uit den boze in de Tour. Wie op de fototribune staat, mag daar pas van af als de top-3 van de etappe zich bij het podium voor de huldiging heeft gemeld. ‘Er zijn maar twee fotografen die achter de finishlijn met de renners mee mogen.’
Echt opgesloten in het finishgebied is Van Bon niet. Hij kent nog andere plekken waar hij zijn beelden kan maken. ‘Bij de jurybus bijvoorbeeld. Daar heb je wat meer vrijheid. En als je een beetje aardig doet, kun je ook nog wel bij de vaste televisiecamera’s staan.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden