Het voelt passend, in een jaar waarin Hollywoodscenaristen zich bedreigd voelen door de opkomst van artificiële intelligentie: in Mission: Impossible - Dead Reckoning Part One krijgt superagent Ethan Hunt te maken met een op hol geslagen digitale vijand.
Die ‘entiteit’ kan in alles kruipen: in beveiligingscamera’s, banken, overheden. En bedreigt als vanzelfsprekend de wereldorde. ‘Je speelt vierdimensionaal schaak tegen een algoritme!’, waarschuwt een medewerker van Hunts ultrageheime spionageteam.
Over de auteur
Bor Beekman is sinds 2008 filmredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft recensies, interviews en langere verhalen over de filmwereld.
Omdat Hunt en vertolker Tom Cruise op hun best zijn als ze ergens achteraan rennen (onder meer over het ganse dak van het vliegveld van Abu Dhabi) heeft het plot ook iets fysieks nodig. Een uit twee delen bestaande sleutel zet het verhaal in beweging, die geeft de bezitter de ‘macht’ over de entiteit. Waarom deze zelfdenkende AI wél naar de sleutel zou luisteren is zo’n vraag die misschien het best beantwoord kan worden door ChatGPT. Belangrijker is dat er ook voldoende kwaadwillenden van vlees en bloed achter de sleutel aanzitten – want met AI kun je niet knokken boven op een rijdende trein.
De plot kan wat stroef of warrig zijn, in de eerste helft van dit tweeluik Mission: Impossible Dead Reckoning (volgend jaar wacht het slotstuk). Dan laat regisseur en coscenarist Christopher McQuarrie de personages nóg eens opdreunen hoe bedreigend die entiteit is, en waarom wie nou achter wie aanzit. Maar logica en plot behoorden nooit tot de bepalende of cruciale ingrediënten van een geslaagde Mission: Impossible. Zestiger Cruise wel. Diens nieuwste adembenemende stunts werden al (deels) prijsgegeven in de stoet making-of-filmpjes van die stunts, als onderdeel van de promotiecampagne. Maar ze beleven op het grote bioscoopdoek is toch iets anders. Het pure genot van een zo overduidelijk niet met digitale foefjes versterkte destructieve auto-achtervolging, dwars door het oude centrum van Rome. Of die ene krankzinnige motorsprong.
Vergeleken bij Mission: Impossible – Fallout, het op stuntgebied nauwelijks te overtreffen vorige deel uit 2018, grijpt McQuarrie hier wat meer terug naar de humor van de reeks. Die lichte toets helpt: het geklungel met de maskers en identiteitenwisselingen. Of de voor Hunt niet altijd optimale bijstand van IMF-bureaumedewerker Benji (Simon Pegg). Er duiken bekende gezichten op: Rebecca Fergusons ex-agent Ilsa Faust mengt zich in de sleuteljacht, evenals Vanessa Kirby’s wapenhandelaar White Widow. Ook laat Hunt zich met handboeien vastklinken aan zakkenroller Grace (Hayley Atwell). Een zoveelste metgezel/flirt/vlam voor Hunt, al komt die slechts toe aan een aai over haar wang: de actie gaat altijd voor.
Volgende zomer – dezelfde tijd, andere stunts – zien we verder.
Actie
★★★★☆
Regie Christopher McQuarrie
Met Tom Cruise, Hayley Atwell, Ving Rhames, Simon Pegg, Rebecca Ferguson, Vanessa Kirby
163 min. In 145 zalen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden