Rachel Weisz speelt in de serie een tweeling die vroedvrouw is. De een wil vrouwen een veilige plek bieden om te bevallen, de ander wil de vruchtbaarheid zo ver mogelijk oprekken.
Een ‘gift van God’ noemde Naomi Campbell haar pasgeboren zoon onlangs op Instagram – haar tweede kind, geboren op haar 53ste. Twee jaar eerder kreeg ze een dochter. In een interview met Vogue zei Campbell destijds haar kinderloze vriendinnen van boven de vijftig aan te raden alsnog moeder te worden. ‘Niet twijfelen, gewoon doen.’
Campbell laat zich er niet over uit, maar algemeen wordt aangenomen dat ze voor beide baby’s een draagmoeder inschakelde – net als beroemdheden Paris Hilton, Kim Kardashian en Chrissy Teigen recent ook deden. Amerikaanse surrogaatmoeders verdienen per zwangerschap rond de 50 duizend dollar. Inclusief alle behandelingen komen de totale kosten doorgaans ver boven de ton uit. ‘Gewoon doen’ – voor de meesten gaat het niet zo makkelijk.
Campbell belichaamt met haar naïeve advies een ingewikkelde paradox: enerzijds is het geweldig dat vrouwen via ivf en draagmoederschap op latere leeftijd moeder kunnen worden. Negatieve keerzijde: dit soort vormen van vruchtbaarheid zijn momenteel vooral weggelegd voor welgestelden.
Precies deze catch 22 is leitmotiv in Dead Ringers, de nieuwe Amazon Prime-serie over vroedvrouw-tweeling Beverly en Elliott Mantle (allebei gespeeld door Rachel Weisz), die samen de vruchtbaarheidswereld vernieuwen. Hun verschillende motivaties raken aan twee dominante opvattingen omtrent vruchtbaarheid in de westerse wereld: Beverly wil een humane plek creëren waar vrouwen zonder medische inmenging kunnen bevallen, Elliott wil vooral onderzoeken wat de maximale leeftijd is voor een teruggeplaatste embryo en hoe ze de overgang oneindig kan uitstellen.
Om hun geboortecentrum te openen gaan de Mantles in zee met Rebecca Parker, steenrijke erfgenaam uit een opiatendynastie. Wanneer Beverly om die reden een emmer organen over zich heen krijgt van een activist, reageert Parker koeltjes: zo’n activist heeft een vak over kapitalisme gevolgd, zegt ze, maar ondertussen woont ze in een duur appartement van haar ouders. Haar kritiek is niet meer dan een salonfähige identiteit. ‘Ze heeft geen plan of oplossing.’ Beverly kan vrouwen met behulp van haar opiatenkapitaal wél oplossingen bieden. Parker spreekt met de stem van grote vervuilers of regeringspartijen met opgeschorte idealen: wie de wereld wil veranderen, moet concessies doen.
De vrouwen die de Mantles helpen om na de overgang nog een kind te krijgen zijn stuk voor stuk verschrikkelijk. Maar zonder walgelijk rijke vrouwen komt hun vruchtbaarheidsonderzoek niet ver. Daarom is het zo sterk dat de hoofdpersonen van Dead Ringers een tweeling zijn – twee identieke mensen die alsmaar kibbelen over of wat ze doen wel het goede is. O, heb je vanochtend Marx gelezen, antwoordt Eliott sarcastisch als Beverly weer eens gewetensnood heeft. ‘Is kapitalisme heel erg slecht?’
Dead Ringers speelt de tweeling constant tegen elkaar uit: Beverly is ingetogen, berekenend, braaf; Eliott is mateloos, gulzig, geil. Samen symboliseren ze in wezen ook het vrouwelijk perspectief op seks: potentieel sensueel en bevrijdend, maar ook overschaduwd door (voor)zorg en maatschappelijke verwachtingen. Zoals Beverly het verwoordt tegen een journalist: ‘Het is onmogelijk om onze relatie uit te leggen aan een buitenstaander.’ Dead Ringers doet toch een uitstekende poging.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden