Pushbacks, een gruwelijke scheepsramp: als migranten sterven lijkt het de meeste Nederlanders koud te laten. Migranten worden nauwelijks als mensen gezien.
Op het moment dat ik dit stukje schrijf lijkt Dilan Yesilgöz af te stevenen op het nieuwe lijsttrekkerschap van de VVD. De toon is gezet; keihard hakken op migratie. Waarbij een leugentje - dat gezinshereniging tot ‘heel veel’ nareizigers zou leiden is al weerlegd - niet wordt geschuwd. De verkiezingsriedel die als een bekraste oude grammofoonplaat blijft steken. Gelukszoekers! Profiteurs! Een tsunami aan onverlaten die een beroep komen doen op onze verzorgingsstaat, onze woningvoorraad, et cetera.
Over de auteur
Harriët Duurvoort is publicist en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ongetwijfeld zal er gedweept worden met het hardvochtige Deense asielbeleid. Saillant: ook de architect van het strengste asielbeleid van Europa is een biculturele minister, de Ethiopisch-Deense Mattias Tesfaye. Kennelijk is het voor sommigen, als je je als migrantenzoon of -dochter eenmaal hebt ‘ingevochten’ in een comfortabele politieke machtspositie, aantrekkelijk elk idee van solidariteit met andere migranten bij het grofvuil te zetten.
Intussen heeft ons vergrijzende land een grote behoefte aan mensen. Overal op de arbeidsmarkt zijn er schreeuwende tekorten. Aan hoogopgeleide kennismigranten, programmeurs en procestechnologen, maar bijvoorbeeld ook aan autospuiters en verkeersregelaars. Van conducteurs tot bagagepersoneel, van vrachtwagenchauffeurs tot zonnepaneleninstallateurs. Onze economie knarst en barst door gebrek aan mensen die allerlei soorten werk moeten doen.
Immigratie is geen oplossing voor de vergrijzing, oreert rechts al jaren. Maar is het niet gewoon tijd een realistisch migratiebeleid te voeren ?
De zorg is het terrein waar een tekort aan personeel het meest nijpend is. Het woord ‘pyjamadagen’ viert dit jaar zijn 20ste verjaardag. Efficiënter werken is moeilijk in de zorg. Je kunt een verpleegkundige niet tien mensen tegelijk laten wassen. Of met tien mensen tegelijk een waardig persoonlijk contact laten hebben.
Om voor de ouderen te zorgen zouden er ruim 350 duizend mensen extra in de zorg moeten werken, staat in een interdepartementaal beleidsonderzoek dat onlangs naar de Tweede Kamer is gestuurd. ‘Een persoon extra werkzaam in de zorg betekent een persoon minder voor de klas of bij de politie’, stellen ze vast. Volgens de werkgroep is stevig ingrijpen noodzakelijk omdat de zorgsector de groeiende vraag naar zorg van een steeds grotere groep ouderen niet aan kan. ‘Groeiende wachtlijsten, verstopping van de zorgketen en verlies aan kwaliteit van leven en levensjaren dreigt.’
En het is nu al zo’n puinhoop. Iedere vijftiger en zestiger die nu intensieve mantelzorg levert aan een ouder weet dat als hij of zij zelf zorgafhankelijk wordt, de problemen niet meer te overzien zijn.
Net als Nederland is Denemarken een sterk vergrijzend land. Als migranten een ‘no go’ zijn, hoe denkt men dan over de zorg? De Denen hanteren het adagium ‘please help yourself’. De toverwoorden zijn verder ‘e-health’ en ‘zorginnovatie’. Ouderen moeten het stellen met ‘beeldzorg’ - contact via Skype of Zoom, apps en zorgrobots. Verder wordt ingezet op gedragsverandering; de behoefte aan intermenselijk contact moeten ouderen gewoon vergeten.
De eerste stap naar integratie is werk. Geen betere manier om de taal te leren of via collega’s de mores van een land te leren kennen. Het zet mensen in hun kracht. De samenleving kijkt ook anders naar mensen die werken. Dat zijn geen profiteurs, maar mensen die een bijdrage leveren. Om met Voltaire te spreken: de arbeid bevrijdt ons van drie grote rampen – de verveling, de ondeugd en de armoede.
Bij Oekraïense vluchtelingen hebben we gezien hoe belangrijk het is om te kunnen en mogen werken als je voor oorlogsgeweld bent gevlucht. Het recht om te werken onthouden we, ondanks onze volstrekt overspannen arbeidsmarkt, aan vluchtelingen uit andere gebieden. En ja, we moeten die nieuwe werknemers wel rechten geven. De uitbuiting van arbeidsmigranten is een schandvlek.
Wat we nodig hebben is een humane kijk op migratie. Stel je eens voor dat een migrant, die zijn of haar leven waagt in de hoop op een veilige toekomst, jou ooit de meest intieme liefdevolle zorg kan bieden. Jouw luier verschoont op het moment dat je allicht zo dement bent dat je het hele fenomeen verschil tussen kleur en cultuur überhaupt al lang vergeten bent. Dat je alleen nog maar de essentie van een ogenblik kan ervaren. En dan voelt dat iemand je, in al je broosheid, nabij is. Je zonder oordeel verzorgt. Misschien besef je dan dat wij mensen elkaar nodig hebben.
Source: Volkskrant