De Volkskrant profileert regelmatig bekende en onbekende, kleurrijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Wilt u iemand aanmelden? postuum@volkskrant.nl
Als Judith Schrouff vroeger met haar moeder kleren ging kopen, was het geen uitgemaakte zaak dat de winkeldag ook echt zou worden afgemaakt. Op het antwoordapparaat van haar verloskundigenpraktijk had ze immers de nummers van de V&D en C&A ingesproken, voor als de nood hoog was.
Nóg kan Judith de teleurstelling voelen als ze in haar hoofd de stem over de intercom hoort schallen: ‘Telefoon voor mevrouw Schrouff, mevrouw Schrouff melden bij de servicebalie.’ Winkeldag voorbij, mama moet aan het werk.
7.221 baby’s hielp Imelda Schrouff in haar werkzame leven ter wereld te komen – allemaal keurig gedocumenteerd vanaf het moment dat ze in 1973 naar Nederland kwam. ‘Echte aandacht, daarin maakte ze het verschil’, zegt dochter Judith, die de praktijk van haar moeder overnam. Spreekuren liepen steevast uit. ‘Maar mensen wisten: straks neemt ze ook de tijd voor mij.’
Imelda Schrouff werd op 23 januari 1938 geboren op Curaçao, als vijfde kind in een gezin van elf. Pas op latere leeftijd – ze moest na de lagere school meehelpen in het gezin – begon ze met werken. Eerst in een verzorgingshuis, daarna bij een kraamkliniek – en vond daar haar bestemming.
Ze ging studeren in Nederland, aan de vroedvrouwenschool in Heerlen, om verder te komen in haar vak. Keerde nog even terug naar Curaçao, maar besloot in 1973 in Blerick een praktijk over te nemen van een oud-studiegenoot. Judith: ‘Ze wilde op eigen benen staan, haar eigen koers varen. Op Curaçao werkte je als verloskundige in die tijd veelal onder een gynaecoloog.’
In het dorp, nu stadsdeel van Venlo, was ze met haar mokkakleurige huid en afrokapsel een bijzondere verschijning. Maar haar dochter kan zich niet heugen dat ze zich ooit achtergesteld voelde. Misschien ook wel omdat ze in het dorp als een autoriteit gold. ‘Zij was mevrouw Schrouff, de verloskundige.’ En juist door haar achtergrond kon ze zich als geen ander verplaatsen in mensen uit andere culturen.
Bijna veertig jaar bestierde ze haar verloskundigenpraktijk. In al die jaren zag ze haar vak veranderen. Van een toeter op de buik ging het naar 3D-echo’s en van patiëntenkaartjes naar een digitaal systeem, waarvoor ze zelfs nog een cursus volgde op de Volksuniversiteit. ‘En wat ze ook merkte’, aldus haar dochter, ‘was dat vrouwen steeds vaker zelf al via Google alles hadden uitgezocht. Het was niet meer vanzelfsprekend dat men geloofde wat ze zei.’
Maar wat haar vooral zwaarder viel, was de toegenomen regelgeving. Een strakker keurslijf. Tegen haar dochter verzuchtte ze regelmatig: ‘Ga je nu alweer vergaderen?’ In 2007 deed ze haar laatste bevalling: ze hielp mee haar kleinzoon Karsten ter wereld te brengen. Al was ze officieel al in 2003 gestopt, nadat ze de praktijk aan haar dochter had overgedragen. Het werd tijd voor andere dingen. De kleinkinderen vooral, maar ook overwinteren op Curaçao, samen met haar man. Rustig aan doen. Poko, poko.
Hoewel ze helemaal was vernederlandst, bleef ze het eiland ‘thuis’ noemen. De laatste reis naar Curaçao, samen met haar man en twee dochters, was vorig jaar, toen haar gezondheid haar al tamelijk in de steek liet. De vrouw van 7 duizend levens’, zoals ze in Noord-Limburg ook wel werd genoemd, die erbij was op de meest intieme momenten in vele levens, stierf op 19 juni, aan ouderdom. Het lichaam was op.
Haar uitvaart had ze niet geregeld. ‘Regel het maar’, had ze haar kinderen gezegd. ‘Als je me maar naar huis brengt.’ Dat zal binnenkort gebeuren, als haar kinderen Judith en Desiree met de urn het vliegtuig instappen naar Curaçao en haar laatste wens, bijgezet worden in het familiegraf bij de kerk van Montaña, zullen vervullen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden