Het kabinet Rutte IV is gevallen. Zoals anderen al constateren draagt de versplintering van het politieke landschap niet bij aan een krachtig bestuur.
Een krimp in het aantal partijen is wellicht wenselijk maar niet reëel. Een alternatief dient zich aan. Iedere partij heeft in zijn programma wel een standpunt dat door een of meerdere partijen gedeeld wordt. Groepeer voor elk groot onderwerp binnen een regeerakkoord welk standpunt op een meerderheid in de Tweede Kamer kan rekenen. Voeg dezen samen tot een regeerakkoord. Het vormt een afspiegeling van de ideeën van de maatschappij.
Het grote voordeel van deze constructie is een vermindering van het aantal compromissen en het besturen van een land op basis van inhoud zonder rekening te houden met partij belangen.
Ronald Bartels, Beuningen
Met interesse las ik de column van Kustaw Bessems (Zaterdag, 8/7) over de ouderenzorg en moest daarbij denken aan de documentaire De onrendabelen van Marcel van Dam uit 2009.
De harde waarheid is dat er nog steeds niets is veranderd in de houding van de overheid. Zorgbehoeftige ouderen zijn onrendabel. Ze kosten veel en leveren niets op en zijn dus een kostenpost in de ogen van beleidsmakers. In coronatijd werd er zelfs gesproken van ‘dor hout’.
De overheid verstrekt jodiumpillen voor kinderen (voor het geval dat). Mag ik dan de pil van Drion voor het geval dat?
Maria Friedrich, Amstenrade
Het voornemen van twee partijen om met een gezamenlijke lijst te komen voor de komende verkiezingen doet me denken aan DS’70 . In het bijzonder aan de bijeenkomst waar de kandidaten konden worden gekozen.
De eerste kandidaat die met meerderheid van stemmen werd gekozen, kwam uit de PvdA. Ook de volgende. En iedere keer als er een kandidaat uit die linkse hoek kwam, werd er gejuicht alsof Ajax weer had gescoord. Niet zo beschaafd, vond ik toen.
De liberalen, meestal afkomstig uit de VVD, reageerden bij de verkiezing van een geestverwant met waardige tevredenheid. Zoals zij dat gewend waren.
Die twee reacties waren zo verschillend dat ik mij toen bewust werd van het feit dat de twee groepen als olie en water nimmer een eenheid zouden kunnen vormen.
Ik had eerder mogen meewerken aan de totstandkoming van het beginselprogramma van DS‘70, met de mooie titel ‘Afwegen en Beslissen’. Dat was een dynamisch proces geweest, waaraan ook door ondergetekende met enthousiasme werd deelgenomen. Mijn enthousiasme voor de nieuwe club verdween snel toen ik de voornoemde bespreking van de kandidatenlijst bijwoonde.
U zult begrijpen dat ik het avontuur van GroenLinks en de PvdA met interesse volg, maar niet gerust ben op de uitkomst.
Teunis Verheul, Den Haag
Geachte heer Omtzigt, beste Pieter.
Geachte mevrouw Leijten, beste Renske.
Vriendelijk, maar ook iets nadrukkelijk, verzoek ik jullie gezamenlijk een Volkspartij op te richten. De afgelopen jaren hebben jullie laten zien hoe volksvertegenwoordigers zouden moeten werken. Niet in het belang van zichzelf, maar in het belang van het volk. Ik ben ervan overtuigd dat, als jullie je beschikbaar stellen, het volk zeker voor jullie zal kiezen.
Ruud Schilperoort, Bussum
Elke keer als een wolf schapen heeft doodgebeten, vraag ik mij af waarom wij niet teruggrijpen naar oude gebruiken, zoals de herders dat in de Pyreneeën deden met een Pyreneese berghond, of Patou. Het uitzetten van wolven in Frankrijk heeft de interesse in deze verdedigingshond opnieuw doen toenemen.
Geboren en getogen in de schaapskooi komt de hond al vroeg in contact met de schapen, zodat hij zich zo goed mogelijk aan hen kan hechten. Hij wordt door de herder niet als een huisdier behandeld.
Met zijn witte vacht en hangende oren gaat de Patou helemaal in de schaapskudde op. Alleen al door zijn aanwezigheid en grote postuur schrikt hij wolven af. Zijn eerste reactie is blaffen en waarschuwen, daarna gaat hij zelf tussen de schapen en de wolf staan. Als de wolf dan nog zijn signalen negeert, zal de Patou tot de aanval overgaan.
Kortom, een goede verdedigingshond hebben die over de kudde waakt is beter dan zelf met schop en hooivork een wolf te lijf gaan, die het nota bene met de dood heeft moeten bekopen.
Barbara Stammer, Aerdenhout
Je moet de wolven leren om koeien te eten, dan los je op een natuurlijke manier het stikstofprobleem op.
Sjoerd Nienhuys, Hilversum
Opnieuw een negatieve column in de Volkskrant. Enige tijd geleden van Marcia Luyten, nu van Doortje Smithuijsen over wielrenners. Ditmaal in het kader van de Tour de France.
Ik zou mevrouw Smithuijsen aanraden toch wat vaker de fiets te pakken en het buitengebied op te zoeken om via participerend veldwerk zelf vast te stellen wie zich werkelijk de ‘king of the road’ waant, voor wie alles en iedereen moet wijken. Dat zijn de lui die in het bezit zijn van een potentieel moordwapen. Dat moordwapen is de auto.
Vrijwel elke fietsrit worden wij wielrenners geconfronteerd met bestuurders in ‘viagra-auto’s’: ze rijden hard en maken veel lawaai. En vrijwel altijd zijn het mannen. Ze scheuren op secundaire wegen zonder vrijliggend fietspad of smalle dijkwegen rakelings langs je heen of komen, tegenliggers inhalend, op de linker weghelft met hoge snelheid op je af.
En het kan nog hufteriger. Een voorbeeld van afgelopen zaterdag: een bejaard echtpaar staat met de fiets netjes aan de kant van een dijkweg. Met zijn drieën gaan we, achter elkaar rijdend, om hen heen. Op dat moment worden wij luid toeterend plots ingehaald door een auto. De bestuurder gaat vervolgens vol op de rem. Slingerend en wel, met een (reuk)spoor van rubber, houdt hij zijn auto net onder controle. Als hij weer optrekt, neemt hij de tijd zijn opgeheven middelvinger uit het raam te steken.
Een paar seconden eeuwige roem en een gevoel van macht voor deze automobilist: ‘I am the king of the road en waag het niet mij iets in de weg te leggen. De publieke ruimte is immers van mij.’
Ruud Joppen, Nijmegen
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden