Wanneer heeft u voor het laatst poep in de brievenbus gestopt? Ik net nog. In een envelop, hup op de post. Eerlijk gezegd was ik best overvallen door het verzoek. Het is niet elke dag dat iemand je om je poep vraagt. Nu ik erover nadenk; ik sluit niet uit dat het de eerste keer was. Andersom – dat ik anderen ongevraagd mijn poep liet zien – dat was vroeger schering en inslag. Maar toen mijn ouders stopten met bewonderend oh en ah roepen, verloor ik de motivatie daarvoor. Als mensen over mijn innerlijke kind beginnen, denk ik altijd daaraan en zeg ik: nee dank je.
Het poepverzoek kwam vergezeld van een brochure, een reageerbuisje, een poepschepje, en een retourenvelop. Zeg daar maar eens nee tegen. Toch wilde ik wel eerst goed weten wat ik had gedaan, dat deze eer mij te beurt viel. Volgens het bijgevoegde boekje was dat simpelweg: niet doodgaan. Wie dat in Nederland lang genoeg doet, mag gratis en voor niks zijn poep op de bus doen. Schitterend. In de Verenigde Staten zou dat niet lukken, burgers overhalen lichaamseigen materiaal naar een overheidsinstantie sturen. Dat ook het Nederlandse wappisme oprukt, merkte ik doordat zelfs ik ineens dacht: ja wacht even, ga ik nu mijn poep naar de overheid sturen? Ik weet niet wat die daar allemaal mee gaat doen! Ja, controleren op darmkanker, dank je de koekoek, dat is wat het RIVM zegt, maar wat staat er op de brochure? Bevolkingsonderzoek! Ze geven het nog toe ook! Mien, waar is mijn fakkel!
Maar ik moest me niet zo aanstellen. Net als vaccinatie scheelt zo’n onderzoek een hoop narigheid in de wereld. En bovendien stelt het weinig voor vergeleken bij wat vrouwen in naam van de volksgezondheid moeten ondergaan, met uitstrijkjes en tietenpletterij. Ik kon het onsmakelijk vinden, er zat tenminste niemand aan mijn intieme delen.
Toch duurde het een tijdje voordat ik aan de klus toekwam. Zo lang, dat ze me zowaar herinneringen begonnen te sturen. Serieus. Het moest niet gekker worden. Straks kreeg ik nog aanmaningen van de ontlastingsdienst. Hoe zou boeterente eruitzien? Extra poep opsturen? Plasje erbij?
Dus ging ik aan de slag. Technisch bleek het nog best lastig. Idealiter heb je zo’n Oudhollandse plee met een inspectieplateautje waar de drol wacht op lancering. Maar wij hebben gewoon zo’n wc met een bodempje water onderin. Dan ligt het doelobject niet altijd handig stil. Enfin, ik zal u de details besparen, u visualiseert de uitdagingen zelf maar. Ik heb uiteindelijk gekozen voor de berg-pleepapier-onderin-methode, en daarna was de klus snel geklaard. Ik zal u wel zeggen: zelden had ik van tevoren zo goed de instructies van iets gelezen, en zelden had ik alles zo goed klaargelegd. Dit was een klusje waarbij ik niet halverwege erachter wou komen dat ik, net beide handen vol en mijn broek op de knieën, nog een schaar nodig had ofzo.
Toen alle gekheid eenmaal veilig op een stokje zat, kon ik de boel verzegelen. De envelop waarin dat moest was ronduit intimiderend. Metaalkleurig, gele waarschuwingsband, enge symbooltjes en de tekst BIOLOGISCHE STOF CATEGORIE B. Alsof het vervoer van chemische wapens betrof. Zoon nr. 1, die mijn scheten kent, zei dat dit ook het geval was. Waarschijnlijk boven op een berg ansichtkaarten van toeristen, want wie gebruikt de post nog? Zou zomaar kunnen dat de hele brievenbus vol poep zit.
Source: Volkskrant