Said (31): ‘Ik zat nog op de basisschool toen ik merkte dat ik weinig aansluiting vond bij de jongens om me heen, ik begreep hun stoere praatjes niet en ik snapte niet waarom ze altijd negatief waren over meisjes. Zelf speelde ik met zowel jongens als meisjes. Later op de middelbare school datete ik met meisjes, dat sprak vanzelf, al wist ik toen al dat ik me op die manier niet tot hen aangetrokken voelde. Maar ik moest ze een kans geven, vond ik, de scheidslijnen binnen seksualiteit waren immers allang niet meer zo strikt als ze ooit waren, en wat niet was kon misschien nog komen.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Op een dag zat ik op de bank met mijn moeder. In de woonkamer stond een grote loungebank, we zaten allebei in een hoek met een kop thee en mijn moeder zei: je bent zo somber, ben je verdrietig, depressief? Ik keek haar aan en zei: het spijt me, ik ga je nooit gelukkig kunnen maken. Meer zei ik niet en ze vroeg ook niet verder, zij was bang voor antwoorden die ze niet wilde horen en ik was bang voor confrontatie. Maar ze begreep wat ik wilde zeggen; al vanaf mijn geboorte was al haar hoop op mij gevestigd. Mijn moeder heeft geen makkelijk leven gehad, nu was het mijn beurt als oudste zoon haar dromen waar te maken.
‘Veel vroeg ze niet: ze verlangde naar een schoondochter en kleinkinderen, en dat ik in de buurt zou komen wonen met mijn gezin en bijvoorbeeld iedere maandagmiddag even langs zou komen, en zij dan elke woensdagmiddag even bij ons. Meer hoefde ze niet, dit was genoeg om haar eigen problemen met mijn vader te compenseren. Hij was gek op haar, maar heeft het haar lastig gemaakt. Mijn moeder en ik houden veel van elkaar, we kunnen elkaar lezen, als oudste zoon was ik altijd haar grote steun. Die middag kropen we naar elkaar toe op de bank en knuffelden. Allebei wisten we dat haar dromen altijd dromen zouden blijven.
‘De jaren erop heb ik steeds beseft: als ik mezelf niet wil verloochenen en mijn seksualiteit wil ontdekken, raak ik met iedere stap die ik dichter bij ‘mezelf’ kom, verder verwijderd van mijn moeder. Mijn vader is stiller maar houdt ook van me. Het is niet gebruikelijk in de Marokkaanse gemeenschap om dat te zeggen tegen je kind, maar mijn ouders doen dat, iedere dag. Voor mij zowel een zegen als een vloek. Tussen mijn 18de en mijn 22ste ben ik gaan daten met jongens. Maar de jongens die ik op Grindr ontmoette waren verder dan ik, zelfbewuster, ik bevond me nog steeds met een been diep in mijn familieconventies, terwijl ik met het andere been wilde rennen, die nieuwe wereld in.
‘Ik sprak er met niemand over, de jongens die ik datete begrepen mijn dilemma niet. Niet dat ze me laf noemden, ze vonden dat ik het mezelf moeilijker maakte dan nodig omdat ik mijn ouders wilde sparen en geen duidelijke keuze wilde maken. En zo keerde ik weer terug naar een soort mistige plek waar ik alleen was en kon nadenken. Ik zocht opnieuw de stilte op, precies zoals ik had gedaan toen ik als kind urenlang in mijn eentje in mijn kamer zat.
‘Tot ik op mijn 22ste voor het eerst verliefd werd. Ik ontmoette hem op Grindr, hij was vier jaar jonger dan ik. We spraken af op het Centraal Station, en ik zat alweer in de tram naar huis in de veronderstelling dat-ie toch niet meer zou opdagen, toen hij appte dat hij in de grote hal stond. Daar was hij: de mooiste jongen die ik ooit had gezien, groengele ogen en bruin haar. Hij was zijn hele leven zijn eigen woonplaats nauwelijks uit geweest, dus ik liet hem de mijne zien, vol terrassen en straten waarvan hij alleen de naam vaag kende.
‘Aan het einde van de middag bracht ik hem terug naar het station, nadat we bij mij thuis in de deuropening hadden gezoend. Op mijn fiets reden we de stad door, kriskras, hij achterop. Met een hand tastte ik achter me en hij greep die vast. Tien dagen later hadden we verkering. Ik was zo gelukkig, voor het eerst in mijn leven viel ik samen met mezelf. Al die jaren op de middelbare school dat ik had zitten googlen op de site van het COC naar voorlichtingsavonden waar ik nooit naartoe ben gegaan, omdat ik het doodeng vond, omdat ik wist dat ik me daar thuis zou voelen en omdat precies dát het enge was. Al die avonden van denken en piekeren en dan nu, ja, daar was hij: mijn grote liefde.
‘Acht jaar zijn we samen geweest, maar mijn ouders heeft hij maar een paar keer gezien. Ik herinner me dat mijn moeder eens zei: je zit wel erg vaak met die jongen te appen. Een andere keer zag ze dat hij op de achtergrond van mijn telefoon stond. Beide keren wist ik niet wat ik moest zeggen. Ze zei: het is niet erg om een tijdje te experimenteren, maar nu wordt het tijd serieus te worden. En meer dan eens heb ik gedacht: misschien moet ik trouwen met een Marokkaanse lesbische vrouw, en dan vervolgens allebei ons gang gaan.
‘Wie van ons beiden is het meest de dupe van mijn ‘homoseksueel zijn in een Marokkaanse gemeenschap’, mijn moeder of ik? Ik zou het niet kunnen zeggen. Al die acht jaar dat ik een relatie had, hield ik mijn twee werelden krampachtig uit elkaar. In mijn stad ben ik uit de kast, maar ik zet nooit iets op sociale media. Mijn vriend heeft me altijd gesteund, maar ik wilde hem niet opzadelen met mijn dilemma, dat wilde ik zelf dragen. Die spagaat werd ons fataal; een paar maanden geleden zijn we uit elkaar gegaan. Ik ben inmiddels in therapie, ik zie mijn ouders minder vaak. Ik heb nog nooit hardop gezegd ‘mam, ik val op mannen’, wel dat ik nooit ga trouwen. De liefde van mijn leven ben ik kwijt, maar de liefde zelf heb ik nog niet opgegeven.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Said gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden