De Syrische asielzoeker Habib Ali (46) kwam negen maanden geleden naar Nederland, maar zijn vrouw Razan en 9-jarige zoon Ayan zitten nog in Latakia, een havenstad in West-Syrië. ‘Ik hoor in het nieuws over een nieuwe wet die de mogelijkheden van gezinshereniging beperkt. Wat gaat er gebeuren?’, vraagt hij bezorgd in de noodopvang van Oss, gevestigd in een voormalig belastingkantoor. ‘Dat is verdrietig nieuws voor mij. Ik ben hier juist heen gekomen om mijn vrouw en kind een veilig leven te bieden. Ik wacht op mijn familie.’
Hij heeft nog geen verblijfsvergunning, een tweede afspraak met de IND is net deze week gemaakt. Ook de procedure om zijn gezin naar hier te halen, is al opgestart. ‘Maar nu ben ik bang dat het allemaal niet door kan gaan’, zegt hij. ‘Ik kan niet alleen hier gaan wonen, zonder gezin. Alles is gericht op hun komst. Mijn zoon gaat volgend jaar niet naar school. Hij wacht op het moment dat hij hier kan komen.’
Ali kan zich al redelijk verstaanbaar maken in het Nederlands. ‘Ik wil zo snel mogelijk de taal leren, ga vier dagen per week naar taalles, we willen in Nederland een veilig bestaan opbouwen’, aldus de Syriër. ‘We hebben in Syrië al zo lang in de oorlog gewoond. Het is er onveilig en wetteloos. Ik wil eindelijk vrede voor mijn gezin.’
‘Wat is het verschil tussen een A- en een B-status voor vluchtelingen?’, vraagt Abdul Alhababi (39) uit Jemen. ‘We zijn allemaal mensen die uit gevaarlijke landen komen en veiligheid zoeken, vooral ook voor je gezin. Dan maakt het toch geen verschil of je in het ene land vervolgd wordt wegens je geaardheid of je religie, en in het andere land wordt platgebombardeerd in een afschuwelijke oorlog?’
Zelf kwam hij met zijn vrouw en vier kinderen naar Nederland, dus over gezinshereniging hoeft hij zich geen zorgen te maken. Ze zitten nu nog in de noodopvang in Oss, maar krijgen in september een huis in Cuijk. ‘Maar ik vind het voor andere asielzoekers niet eerlijk als Nederland de gezinshereniging specifiek voor oorlogsvluchtelingen gaat beperken’, zegt Alhababi. ‘Hoe kunnen ze zonder familie leven? Veel mannen zijn hier juist niet voor zichzelf gekomen, maar voor hun familie. Ze doen het voor de kinderen, om hun een betere toekomst te geven. Anders waren ze wel in hun vaderland gebleven, om daar te leven en te sterven met hun kinderen.’
Alhababi wil zijn studie medicijnen in Nederland afmaken. De negatieve stemming in Nederland over asielzoekers maakt hem verdrietig: ‘Ik wil veiligheid voor mijn gezin, ik wil dit land dienen en een goede medeburger worden.’
‘Ik ga liever dood dan te moeten leven zonder mijn kinderen’, zegt Sherin Ahmad (47) uit Syrië in de noodopvang van Oss. Ze heeft vier dochters en een zoon, in de leeftijd van 18 tot 23, die nog in Turkije zitten. Haar man overleed daar twee maanden geleden. De Koerdische vrouw uit Syrië heeft haar leven in de waagschaal gesteld om een beter bestaan voor haar kinderen op te bouwen. Ze ging eerst lopend van Turkije naar Griekenland, waarna ze per vliegtuig via Zwitserland naar Nederland kwam. ‘U wilt niet weten welke verschrikkingen ik heb doorstaan’, zegt ze. ‘Maar het was het allemaal waard om een veilige toekomst voor mijn kinderen te bevechten. Ik heb het voor hun toekomst gedaan.’
Ook zij is bezorgd over de plannen om gezinshereniging te beperken, vooral voor vluchtelingen uit oorlogsgebieden. Ze is in september 2021 in Nederland gearriveerd en is daarna van opvang- naar opvanglocatie gegaan. ‘Ter Apel, Almere, Leeuwarden, Gilze, Oss’, somt ze op. Sinds twee weken woont ze in een gedeeld woonhuis in Oss, samen met vier vrouwen uit Eritrea en Irak.
Over het onderscheid tussen vluchtelingen met A- en B-status merkt ze op: ‘In mijn geval ben ik A én B. Want Syrië is niet alleen oorlogsgebied. Wij worden als Koerden in Syrië ook nog eens enorm gediscrimineerd en beknot in onze rechten.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden