N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Mark Rutte heeft iets van een klassementsrenner. Je verwacht steeds het oortje te zien waarin zijn strategen van alles tetteren, met een AI-hulpje op schoot dat accuraat uitrekent bij welke bocht hij moet demarreren en met welk verzet. „Crisisberaad donderdagavond. Hinten op de val van het kabinet om… zeven uur.”
„Voor de journaals ja, check.”
„Aankomen bij Algemene Zaken... negen uur. Dan zijn we de opening van Nieuwsuur.”
„Appeltje erbij?”
„Alleen opgestroopte mouwen.”
„Daadkracht. Supergaaf.”
Op een heel abstract niveau is de sluwheid van de VVD nog wel te bewonderen. Op vijfhonderd meter vóór de reces-streep, als iedereen uitgeput is van een jaar vol bergetappes, zet Rutte zijn coalitiegenoten niet schaak maar dubbelschaak. Valt het kabinet, dan is hij de man voor wie asielbeperking heilig is. Valt het niet, dan heeft hij de onderhandelingen gewonnen. Hoe dan ook rijdt Rutte de volgende etappe in de asieldealtrui.
Gehaaide demarrage. Maar in beide gevallen gaat het meer om de beeldvorming, om het gunstige imago in de volgende verkiezingsspotjes, dan om tastbare oplossingen. Al was het maar omdat de maatregelen op die crisistafel alleen voor de langere termijn iets uithalen, áls ze al uitvoerbaar zijn binnen Europese wetgeving. Het schrikbeeld van zeventigduizend asielzoekers lijkt bovendien wat overdreven. Landerig turen we naar een geënsceneerde crisis.
„Alle modellen zeggen hetzelfde. Je kunt beter breken op asiel dan op Groningen of stikstof.”
„Te gek. Onderlinge verschillen lekker uitvergroten? Hoe laat weer buiten?”
„Iets voor twaalven. Gesprekken waren inhoudelijk en taai.”
„Inhoudelijk, taai. Top! En dan vallen vóór het weekend? Dat wil Alexander weten, vanwege z’n vakantieplannen.”
„Het ideale valmoment is op….”
„Wanneer? Je valt weg. Ik fiets een tunnel in.”
Op één punt misrekent de liberale schaakcomputer zich. Hij vergeet dat de bevolking al dat berekenende onderhand spuugzat is. Als je het Tour-kijkers zou vragen, zouden ze ook het liefst een echte ronde door heel Frankrijk zien. Renners met reservebanden om de schouders. Pomp en plaksetje mee. Dat is pas spannend. Overmoedige waaghalzen zien, die soms falen, soms slagen, zonder algoritmische kansberekening in het oortje dat elke impuls op voorhand smoort.
Echtheid, daar gaat het om. Een coalitie is geen wielerploeg, maar je wilt daar wel een authentiek streven merken om iets voor ons te betekenen, in plaats van een media-opera. Daarom laten Omtzigt en Van der Plas bij volgende verkiezingen het peloton van carrièrepolitici ver achter zich.
Ik schrijf dit donderdag, u leest het vrijdag. Mocht tussen ons een Nacht van Rutte liggen, dan bewijst dit dat onze premier meer VVD-leider is dan premier.
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC