Heel goed dat de Volkskrant aandacht besteedt aan de scheefgroei binnen de artsenstand: grote toeloop naar de klinische opleidingen, lege opleidingsplekken buiten de ziekenhuizen. Ook de analyse is juist, met een kleine omissie: het enorme verschil in salaris tussen artsen binnen en buiten de ziekenhuismuren.
Medisch specialisten in dienstverband verdienen uiteindelijk twee keer meer dan een jeugd- of infectieziektenarts bij de GGD. Zo waarderen we als maatschappij het belang van de twee groepen. Middelbare scholieren laten zich niet alleen inspireren door de wapperende witte jassen in House of Grey’s Anatomy, maar ook door het wenkende inkomensperspectief.
Hoog tijd dat daar iets aan wordt gedaan.
Jan Huurman, Nijmegen
Marc Spierenburg stelt dat een student maar 48 maanden basisbeurs zou krijgen voor een vijfjarige technische studie. Dit is onjuist. Studenten krijgen een basisbeurs voor de nominale duur van de studie waarin ze hun einddiploma halen. Dus vier jaar voor een vierjarige studie, vijf jaar (60 maanden) voor een vijfjarige studie en zes jaar (72 maanden) voor een zesjarige opleiding (bijvoorbeeld een driejarige bacheloropleiding plus een driejarige medische master).
Er is dus geen sprake van ontmoediging door minder lang basisbeurs uit te keren dan de opleiding duurt. Sterker nog, hetzelfde geldt voor de aanvullende beurs: net zo lang als de nominale studieduur.
Mies Hezemans, studentendecaan, Tilburg
Naar aanleiding van het opiniestuk van Jan-Peter Loof over neutraliteit bij de politie: in de oorlog van 1946-1949 verleenden Nederlandse militaire artsen en verpleegkundigen hulp aan de Indonesische burgerbevolking. Velen van hen dachten hiermee goed en neutraal werk te leveren, toch werd het geen succes. Dat had diverse oorzaken (hulp aan de eigen krijgsmacht ging voor, te weinig artsen en verpleegkundigen tegenover te veel patiënten) maar één ervan was het uniform.
Hoe neutraal de bedoeling ook was, het uniform zat vertrouwen en daarmee succes in de weg. Neutraliteit is nu eenmaal niet alleen een kwestie van intentie, maar ook van perceptie. Overigens had die bevolking groot gelijk, al hadden veel hulpverleners daar zelf waarschijnlijk geen weet van. De medische hulp was bedoeld als en werd gestimuleerd vanwege een politiek-militair doel: de bevolking terug op Nederlandse hand.
Leo van Bergen, Nijmegen
Helaas mis ik in het artikel over artsen buiten het ziekenhuis een heel mooi en belangrijk vak: de zogeheten Arts voor Verstandelijk Gehandicapten (VG). Ook die zijn hard nodig en er zijn er te weinig van.
Ik werkte meer dan veertig jaar met heel veel plezier in deze sector. Ik onderhield veel en bijzonder contact met patiënten, hun familieleden, verzorgers en huisartsen om ervoor te zorgen dat deze patiënten de juiste zorg en aandacht krijgen, zowel buiten als in het ziekenhuis.
Agnes Vis-Veltman, voormalig Arts VG, Malden
Mooi kort interview met de dappere tennisser Daria Kasatkina uit Rusland. Zij bekritiseert Poetin en de oorlog en is onlangs uit de kast gekomen als homoseksueel. Jammer alleen van deze uitspraak: ‘Als er een keuze is, zou niemand ervoor kiezen om homo te zijn.’
Ze had voor zichzelf moeten spreken. Ik zou namelijk, als ik de keuze zou hebben, honderd procent weer homo willen zijn. Het is wie ik ben en altijd weer opnieuw zou willen zijn.
Frans Leliveld, Amsterdam
‘Wat is er in godsnaam aan de hand in Rotterdam en omgeving?’ Zo luidde de eerste zin van Hassan Bahara’s column, naar aanleiding van een CBS-onderzoek dat stelde dat 5,7 procent van de opgroeiende kinderen in Rotterdam samenwoont met een van criminaliteit verdacht familielid. Ook op een heel aantal andere zwarte lijstjes is Rotterdam de koploper. Zo heeft 1 op de 5 kinderen te maken met armoede.
Cynisch genoeg presenteerde de eerste fulltime armoede-wethouder Enes Yigit in diezelfde week een miljoenenbezuiniging op het Armoedefonds in Rotterdam. Terwijl het aanpakken van armoede landelijk steeds meer aandacht krijgt, lijkt het college in Rotterdam – bestaande uit de VVD, D66, Leefbaar en Denk – in een andere werkelijkheid te leven. Je hoeft dan ook geen socioloog te zijn om te bedenken wat voor desastreuze gevolgen dit gaat hebben. Ook in de toekomst zal Rotterdam nog koploper zijn van vele zwarte lijstjes.
Wouter Schipper, Rotterdam
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden