Bij mij thuis wordt nu vele uren per dag naar Wimbledon gekeken, iets wat te maken heeft met de combinatie van een toetsweek en een oprechte interesse in tennis, en zoals bij alle sport op tv kijk ik zijdelings mee, en naar de verkeerde dingen. Zoals ik bij voetbal alleen maar geniet van dat mensenstapeltje dat spelers van zichzelf maken als er is gescoord, geniet ik bij Wimbledon ook alleen van randverschijnselen: het idee dat ze er verse aardbeien verkopen (dit heb ik ooit gelezen of misschien zelf bedacht), de mintgroene blazer van Kate, de commentatoren, het boegeroep van het publiek toen deze week een demonstrant het veld op rende, geen ‘Boeeee’ maar een Brits, ingehouden ‘Beuuuhw’.
En het meest geniet ik van het grootste randverschijnsel: de lijnrechters.
Die types die daar een hele wedstrijd in niet de meest charmante houding ooit – wijdbeens, handen op de knieën – achter de lijn staan. Ze dragen allemaal hetzelfde, maar hebben heel verschillende lichamen, leeftijden en uitstralingen, en dat kan gewoon bij deze functie. Je wordt niet weggedaan als je 50-plus bent, of vrouw, of dik, nee, er stond daar van de week nog een vrouwelijke lijnrechter die zeker 60 was, misschien wel 70.
Het goeie is dat de lijnrechters een uniform dragen dat bij elke leeftijd en stijl past. Witte broek, blauw-wit gestreept overhemd, blauw vest en blauwe platte pet.
Bij de lijnrechter met zonnebril die ook een avant-gardistische rapper had kunnen zijn, had dit gigantische swag. Bij de lijnrechtster die rechtstreeks uit Wassenaar ontsnapt leek te zijn, was het een passende outfit voor een zomerse borrel op de tennisclub. Op alles staat een te groot Ralph Lauren-paard, wat de generaties ook verbindt, want als ik mijn kinderen moet geloven wordt dat paard nu omarmd door tienertjes, en het is ook nog steeds het logo van hockey-oma’s.
Omineuze stemmen in het nieuws zeggen dat de lijnrechters over twee jaar misschien worden vervangen door robots. Dat is op zich logisch, want een robot kan veel beter zien of een tennisbal net op of over een lijn is, en scheldwoorden in zeventig talen herkennen (een van de voorwaarden om lijnrechter te zijn). Maar het is zo, zo jammer. Je kunt dat hele tennis wel uitbesteden aan robots, dan gaat het vast beter en zonder gekreun, en dat onhandige gras, maak dat van plastic. Maar dat doe je ook niet. Het is alleen maar leuk omdat er dingen fout gaan, omdat mensen verliezen, en omdat er een kakker uit 1963 langs de lijn staat te loeren naar een bal, voorovergebogen, haar handen op haar knieën.
Source: Volkskrant