‘Huidhonger’, weet u nog? Dat merkwaardige woord waarmee tijdens de coronapandemie de behoefte aan fysiek contact met anderen werd beschreven. Een kus op de wang, een omhelzing – we moesten het veel te lang ontberen.
In de documentaire Het zit in mijn hart, over het theatergezelschap Kamak, woensdagavond te zien bij Het uur van de wolf, zit een fragment waarin deze huidhonger aangrijpend invoelbaar wordt gemaakt. Toneelspelers Rijk en Joeri vallen elkaar bij het weerzien snikkend in de armen. Samen op toneel staan, elkaar vastpakken, het kan eindelijk weer.
‘We zijn weer samen’, snikt Rijk.
Het zit in mijn hart is een documentaire in het heerlijke making-of-genre, waarbij een filmmaker een groep mensen volgt die het uiterste uit zichzelf proberen te halen om iets grandioos tot stand te brengen. Maker Saskia Boddeke volgt in dit geval het ensemble van Kamak terwijl het post-corona oefent voor het toneelstuk Furia, een barok verhaal over de zeven hoofdzonden, gespeeld door wit bepoederde acteurs met grote pruiken op.
Het verslavende aan dit soort documentaires is dat je een onthullend inkijkje krijgt in de totstandkoming van een succesverhaal. Je weet welke offers zijn gebracht, welke hordes genomen. In ruil voor zo veel openheid en kwetsbaarheid wens je als kijker de geportretteerden niets minder toe dan het allergrootste succes.
Boddeke krijgt die betrokkenheid van de kijker knap voor elkaar door in te zoomen op de onderlinge verhoudingen tussen de acteurs. Die zijn mooi, hartverwarmend, maar soms ook stekelig. Bijvoorbeeld tussen Anne, Tim en Rijk. Anne heeft een relatie met Rijk, de ‘pretty-boy’ van het toneelgezelschap. Maar Rijk speelt ook een intieme scène met Tim, die op mannen valt en gevoelens ontwikkelt voor Rijk. Een dilemma dat de totstandkoming van het toneelstuk weleens zou kunnen verstoren.
‘Tim moet grenzen respecteren’, geeft Anne wrevelig aan. Uiteindelijk legt Tim zich erbij neer en besluit het ‘te laten.’
Spanning is er ook tussen hoofdrolspeler Marian en haar collega Ayle. In scènes waarin leep in het midden wordt gelaten of er wel of niet wordt geacteerd, komen de vrouwen met elkaar in botsing – een heuse vechtpartij dreigt, of spelen ze een rol? De collega’s grijpen in ieder geval tijdig in en weten erger te voorkomen.
Lol tussen de acteurs is er ook. Maar het zijn hobbels als deze die de weg naar de grande finale extra smakelijk maken. De strijd en driehoeksverhoudingen zijn overwonnen om iets gedenkwaardigs neer te zetten.
Hier komt de auteurshand van Boddeke nog nadrukkelijker op de voorgrond. Het toneelstuk Furia wordt grotendeels gefilmd in de openlucht, in bruin-groen duinlandschap, bij weinig licht. Het eindresultaat is een onheilspellend sprookje, gedragen door acteurs die je dit succes tot in alle vezels van je lichaam gunt.
En dan heb ik nog niet eens verteld dat de acteurs van deze knappe prestatie een verstandelijke beperking hebben.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden