Huisgenoot P. verscheen met een grote bos rozen: ‘Het is onze trouwdag’, zei hij. ‘4 juli.’ Ach! Ik was het vergeten. Dat kan gebeuren, na 29 jaar. ‘Ik heb een restaurant gereserveerd’, zei P. triomfantelijk. Even later zaten we er al, achter een feestelijke fles wijn, en namen ons leven door.
‘Als jouw broertje geen astma had gehad, hadden we elkaar nooit ontmoet’, merkte ik op. Inderdaad waren P’s ouders eind jaren zestig vanuit Gelderland naar de kust verhuisd, om hun kortademige kleuter aan de heilzame zeelucht bloot te stellen. Daardoor belandden P en ik in de jaren zeventig op dezelfde Haarlemse school: the rest is history.
Over de auteur
Sylvia Witteman schrijft voor de Volkskrant columns over het dagelijks leven.
‘Anders hadden onze kinderen ook niet bestaan’, zei ik. Een absurd idee. Ook had mijn achterlijke kat Lola zonder onze verbintenis nog steeds in Fairfax, West Virginia gewoond in plaats van op onze Amsterdamse bovenwoning. Een stuk minder absurd, maar toch: een balletje kan raar rollen, allemaal omdat wij elkaar 29 jaar geleden op die vierde juli, in dat Moskouse ‘trouwpaleis’ elkaar het da-woord hadden gegeven.
Ach ja... die schelwitte nylon Sovjet-trouwjurk. Dat taartige damesorkestje onder de hamer en sikkel. De traditionele kus op de Moskouse Mussenheuvels. Het feest op de datsja, dat volkomen uit de hand liep... allemaal alweer 29 jaar geleden. Volgend jaar dertig! Misschien maar vast een groot feest plannen, op 4 juli 2024?
Thuis wierp ik een blik op de pauselijke zegening van ons huwelijk, die we indertijd uit Roomse balorigheid hadden aangeschaft bij het Vaticaan. Hij hangt al jaren boven de trap. ‘Zeg’, riep ik naar P. ‘Volgens de paus zijn we niet op 4 juli getrouwd, maar op 2 juli!’ P. deed zijn trouwring af, en keek erin. ‘Ja, verdomd’, zei hij. ‘De paus heeft gelijk.’
Omdat verdere feestelijkheden niet meer aan de orde waren, ging ik de was ophangen. In het washok bedacht ik wat we afgelopen 2 juli hadden gedaan. Zondag. Ik was met mijn nichtje naar de kinderboerderij in Oss geweest, jawel, en P. had gefietst in de bossen rond Nijmegen. Daarna hadden we spaghetti gegeten, met Hema-wijn erbij, alles in zalige onwetendheid van die trouwdag.
Ik voelde me precies als die keer dat ik een half uur het verkéérde meisje had staan aanmoedigen, in het zwembad, bij het A-diploma. Zij had hetzelfde badpak als mijn dochtertje, en net zulk haar.
Niets was nu meer zeker. Bestonden wij eigenlijk wel echt, of waren wij een aflevering van Black Mirror? En P.’s broer, bijvoorbeeld, had die ooit wel écht astma? Die heeft nota bene later nog jarenlang gerookt!
Source: Volkskrant