Na het afscheid van ijscoman Moes Pekdemir vroeg de Haagse politicus Richard de Mos zich af of Moes zijn werkelijke voornaam was. Ralf Sluijs, partijgenoot van De Mos en bevriend met Pekdemir, moet het antwoord nog altijd schuldig blijven. ‘Moes is voor mij altijd Moes geweest.’
Weinig mensen zullen hebben geweten dat de ijscoman eigenlijk Sihmuz heette. Om het allemaal niet zo ingewikkeld te maken, werd dat in Nederland al snel de koosnaam Moes. Zo stond het ook op de rouwkaart en zo stond het ook in de tweets nadat zijn overlijden wereldkundig was gemaakt. ‘Verdrietig bericht’, tweette premier Rutte. ‘Moes, de vaste ijscoman van het Binnenhof, is overleden.’ En PVV-fractievoorzitter Geert Wilders schreef: ‘De liefste ijscoman van Nederland, bij wie ik ontelbare ijsjes heb verorberd. Rust zacht Moes.’
De Volkskrant profileert regelmatig bekende en onbekende, kleurrijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Wilt u iemand aanmelden? postuum@volkskrant.nl
Moes Pekdemir werd, aldus opnieuw de rouwkaart, op 1 januari 1955 geboren in de Turkse havenstad Iskenderun. De geboorteplaats klopt vermoedelijk, de geboortedatum was willekeurig. Toen Moes als klein kind in Nederland arriveerde, keek iemand van de immigratiedienst eens goed naar hem. Op grond daarvan werd een geboortejaar ingevuld. De geboortedag is de dag van aankomst. Zo ging dat destijds. Op het Turkse platteland maalden ze niet om officiële papieren, in Nederland pasten ze er een mouw aan.
Moes’ vader werkte op dat moment bij sigarettenfabrikant Caballero in Den Haag. Toen hij zich een huis kon veroorloven, werd het gezin herenigd. Na school ging Moes Pekdemir aan de slag bij een grondverzetbedrijf. Op weg naar huis wierp hij elke dag een blik op de ijssalon in de Maasstraat. Daar werkte een meisje dat het hem wel wat leek.
Het duurde even voordat de liefde van twee kanten kwam, maar daarna was het raak in alle opzichten. Het echtpaar Pekdemir kon de ijswinkel overnemen en verdeelde de taken: zij in de winkel, hij op de ijskar. Uiteindelijk werd de zaak van de hand gedaan en kwam het schepijs alleen nog maar uit de ijskar.
Moes Pekdemir heeft flink wat standplaatsen in Den Haag versleten voordat hij zijn plekje op het Binnenhof innam. Welke minister-president het eerste ijsje bij hem at? Als Ralf Sluijs en zoon Martijn in het geheugen van Moes graven, komen ze uit bij Joop den Uyl. In de daaropvolgende decennia groeide Moes Pekdemir uit tot de meest stabiele figuur in het politieke machtscentrum. Premiers kwamen, premiers gingen, Moes bleef. Zelf mocht hij graag premier Rutte citeren: ‘Je hebt de Eerste Kamer, de Tweede Kamer, Algemene Zaken en je hebt Moes.’
Toch is het niet altijd van een leien dakje gegaan. De vriendschap met Ralf Sluijs dateert van een eerste conflict met de gemeente. De instelling van een milieuzone dreigde Moes’ ijskar fataal te worden. Samen met andere partijen kon Sluijs (Hart voor Den Haag) een uitzondering voor hem bewerkstelligen.
Een tweede conflict speelde rond de huidige sluiting van het Binnenhof. Daardoor was Pekdemir gedwongen uit te wijken. Maar zijn vergunning was verstrekt door het Rijksvastgoedbedrijf en gold niet in de rest van Den Haag.
Martijn Pekdemir, die zelf met een ijskar bij Paleis Noordeinde staat, denkt te weten dat de onwilligheid van de gemeente een rol heeft gespeeld bij de dood van zijn vader. ‘Hij werd van het kastje naar de muur gestuurd. Mijn vader heeft zichzelf echt zitten opvreten. En toen kwam er op Goede Vrijdag ook nog eens een brief binnen. Daarin werd gedreigd met een hoge boete, telkens als hij weer werd betrapt.’
In mei werd Moes Pekdemir getroffen door een hersenbloeding. Hij stierf op 3 juni in een ziekenhuis in Delft.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden