‘Weg met het patriarchaat in de jazz’, dat is de strijdkreet van Terri Lyne Carrington, jazzdrummer en docent aan het Berklee College of Music. Jazzkenner Gijsbert Kamer spreekt Carrington over haar veelbelovende komst naar North Sea Jazz komend weekend, op een editie die – misschien niet geheel toevallig – een zeer sterke vrouwelijke bezetting kent.
De 46ste editie van het rijke Rotterdamse jazzfestival omvat zoals gebruikelijk grote popiconen en opkomende jazzparels, in optredens vol stadionbombast of juist in intieme nachtclubsfeer. In Ahoy klinkt komend weekend gedurende drie dagen weer volop complexe, studieuze jazz of gelikte slaapkamersoul, en alles daartussen.
En daartussen treffen we vrijdag dus ook Carrington (20.15 u, Hudson), die zich met haar ‘New Standards Project’ inspant voor meer erkenning voor vrouwen in de jazz.
Carrington ontdekte dat van de vierhonderd jazzstandards opgenomen in het klassiek geworden Real Book (1975), er slechts eentje – Willow Weep for Me – is geschreven door een vrouw, Ann Ronell.
Als aanvulling op die nogal eenzijdige canon verzamelde ze 101 jazznummers gecomponeerd door vrouwen - van ‘blues’ (Esperanza Spaldings instrumentale, intense If That’s True uit 2008) tot ‘groove’, waaronder Carrington het nog maar drie jaar oude succesnummer The Message Continues van de Britse saxofonist Nubya Garcia schaart.
Een deel van dat materiaal komt Carrington zelf met haar eigen band in Rotterdam uitvoeren. En ze is lang niet de enige interessante vrouwelijke jazzartiest op het programma. ‘Ongelofelijk hoeveel vrouwen er dit jaar in Rotterdam komen spelen’, zegt ze.
Maar natuurlijk is er binnen het duizelingwekkende aanbod veel méér om je op te verheugen. Zoals de stralende, flamboyante voorman van The Gabriels, Jacob Lusk (9/7, 18.45, Maas), die in een interview aan Pablo Cabenda vertelt over zijn muzikale vorming in de kerk, en zijn leven als brave ‘churchboy’, midden in Compton, de stad die bekend is om zijn gangstarap en bendegeweld.
Lusk, die ooit als vijfde eindigde bij American Idol en vanwege zijn verschijning en mogelijke geaardheid een droefstemmende hoeveelheid onlinehaat over zich heen kreeg, wordt inmiddels gevierd als een van de meest indrukwekkende zangers van zijn generatie – alleen al het nummer Love And Hate in a Different Time bewijst zijn vocale bereik en wendbaarheid.
Met een stem, zo schrijft Cabenda, die zich bevindt tussen de rauwe blues van Bessie Smith en het raffinement van Billie Holiday – dat dan weer wel.
Voor wie het lastig navigeren vindt langs zestien podia in Ahoy en 150 verschillende optredens, licht jazzkenner Gijsbert Kamer nog eens vijf bijzondere shows uit het programma, en die zijn – inderdaad – nu eens stuk voor stuk van indrukwekkende jazzvrouwen. Beluister op vrijdag bijvoorbeeld de explosieve speelstijl van altsaxofonist Mette Rasmussen (18.00 u, Yenisei), of laaf je (alle dagen!) aan het veelzijdige talent van ‘Artist in Residence’ Esperanza Spalding: de bassiste en zangeres die met haar muziek zo ongeveer het complete muziekpalet bestrijkt, van pop en funk tot jazz.
Over de auteur
Herien Wensink is chef kunst van de Volkskrant en theaterrecensent. Ze schrijft over toneel, film, series en popcultuur in bredere zin.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden