In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.
Het was de afgelopen weken hét discussiepunt onder cinefielen: verheug je je als weldenkende volwassene vooral op Oppenheimer of op Barbie? Kijk je uit naar het serieuze atoombom-epos van Christopher Nolan of de zuurstokroze wereld vol tongue-in-cheekhumor van Greta Gerwig?
Als het antwoord Barbie is, dan is dat volgens Hollywood goed nieuws. Want iedereen die geinige Barbie-memes post, moet weten dat dat gevolgen heeft: de komende jaren kunnen bioscopen een gestage stroom aan speelgoedverfilmingen voor grote mensen verwachten. ‘Na Barbie plundert Mattel zijn volledige speelgoedkist’, kopte The New Yorker deze week. Een greep uit de 45 nieuwe projecten van de speelgoedfabrikant: Vin Diesel doet iets met de boksende Rock ’Em Sock ’Em Robots, Tom Hanks ontfermt zich over een vergeten astronautenpop en J.J. Abrams (Star Trek) werkt aan een ‘emotionele’ Hot Wheels-verfilming. Acteur Daniel Kaluuya (Get Out) bedacht iets bij de paarse dinosaurus Barney, een ‘surrealistisch concept’ in de lijn van regisseurs als Charlie Kaufman en Spike Jonze dat eigenlijk draait om de existentiële ontgoocheling van dertigers van nu. ‘Het onderstreept dat we kunst willen maken’, aldus Kevin McKeon van Matell.
Wat een paar jaar geleden nog als een idiote grap had geklonken, is in Hollywood nu een intrigerende salespitch. De Amerikaanse filmwereld is op zoek naar een nieuwe richting nu bij het grote publiek de superheldenvermoeidheid lijkt te zijn toegeslagen. Aanvankelijk werd een nieuwe succesformule gezocht bij de combinatie van nostalgie en oude actiehelden, maar ook de nieuwe Indiana Jones doet het minder goed dan verwacht. Door de Barbie-hype is er een nieuwe analyse: speelgoed plus regisseur met uitgesproken visie plus blockbusterbudget is werelddominantie.
Maar klopt die hypothese wel? Barbie is immers wereldberoemd: bij fans en haters roept haar specifieke roze (PMS 219) een pavlovreactie op. Gerwig heeft daardoor de mogelijkheid om te spelen met alles waar de tienerpop voor staat. De film is bovendien perfect getimed doordat die past binnen de trend van films met een ‘sterke vrouwelijke hoofdpersoon’, een fenomeen dat Barbie spottend uitvergroot. Alle vertrouwen in Kaluuya, maar die paarse dino heeft al die dingen niet.
Geen zorgen dus, Oppenheimer-aanhang: het kan over een jaar of vier alweer afgelopen zijn met dat speelgoedgedoe. Het is alleen de vraag welke interessante regisseurs zich in de tussentijd laten opslokken door de speelgoedkist.
Source: Volkskrant