Wat is er in godsnaam aan de hand in Rotterdam en omgeving?
Een vriend stuurt mij begin deze week een filmpje door, opgenomen in een wijk in Vlaardingen. Tak! Tak! Tak! Tak!, klinkt het. Een schietpartij waarbij een 17-jarige een 30-jarige man doodschiet. Kinderen van basisschoolleeftijd zijn getuige en worden gillend naar binnen getrokken door hun ouders.
Het is niet het eerste lugubere filmpje uit Rotterdam dat de vriend naar mij doorstuurt, en ik vrees ook niet het laatste. Hij houdt van zijn stad, maar maakt zich ook grote zorgen over de gewelddadige ellende waarmee een aanzienlijke groep Rotterdamse kinderen moet opgroeien.
Gaan we het weer over kinderen hebben die het niet mee hebben in het leven? Yep, het is weer tijd om af te dalen in dit niet bijster florissante hoekje van Nederland.
Uit een CBS-onderzoek van vorige week, waar vooral De Telegraaf aandacht aan besteedde: op peildatum 1 januari 2020 woonden meer dan 14 duizend kinderen uit de regio Rotterdam-Rijnmond samen met een volwassen familielid dat in de vijf jaar daarvoor verdacht is geweest van een relatief zwaar misdrijf. Dat is iets meer dan 5 procent van alle opgroeiende kinderen in dezelfde regio.
Natuurlijk is het niet gezegd dat je meteen voor galg en rad opgroeit als je met een boef als pa, ma of broer samenwoont, maar, zoals ook de onderzoekers stellen: ‘Wanneer sprake is van criminaliteit binnen het gezin/familie dan wordt het gezin en de bredere familie mogelijk eerder een risicofactor dan een beschermingsfactor. Met andere woorden, dit kan deze opgroeiende kinderen kwetsbaar maken.’
Pak je er de andere lijstjes bij, dan kleurt de havenstad nog veel dieper zwart. Rotterdam heeft van alle gemeenten het hoogste aandeel arme inwoners (10,9 procent). Rotterdam had in 2021 de meeste steekincidenten (30) onder tieners van heel Nederland. Rotterdam was vorig jaar met zestien moorden de moordhoofdstad van Nederland. Rotterdam telt relatief de meeste drugsuithalers – jongeren die drugs uit scheepscontainers halen – van Nederland.
En ga zo door en ga zo verder. Ondanks de gladde citymarketing (‘Rotterdam, make it happen’) vanuit het Rotterdams stadhuis blijft de havenstad in toenemende mate een barre leefomgeving voor kinderen uit een ongunstig nest. Ze zijn er omringd door mensen die de verkeerde lijstjes aanvoeren, en eindigen er vaak zelf ook op.
Om het allemaal nog somberder te schetsen: begin juni richtten acht Rotterdamse basisscholen – ik herhaal: basisscholen – zich in een brandbrief tot burgemeester Aboutaleb. Help ons, klonk de noodkreet, want de zware criminaliteit is de basisscholen binnengedrongen. Kinderen worden er geronseld door drugscriminelen om op de uitkijk te staan bij drugsdeals, om pakketjes te bezorgen.
Inmiddels hebben wanhopige Rotterdamse bestuurders maar een gerenommeerde Amerikaanse criminoloog ingevlogen om ze te helpen met de bovenste en meest acute laag aan ontspoorde jongeren – de bommenleggers, de messentrekkers, de drugsdealers.
Maar daaronder schuilt dus nog dat onmetelijke reservoir aan jongeren, 14 duizend zielen groot, die in een risicovolle omgeving opgroeien. Een afslag naar ontsporing is voor hen zo genomen.
Niets voor niets merken de acht Rotterdamse basisscholen in hun brandbrief aan burgemeester Aboutaleb op dat niet alleen op ‘repressie’ ingezet moet worden. ‘Wij pleiten er ook voor de grotere groep kinderen niet te vergeten die dreigt te worden meegezogen, maar die nu nog voor een andere richting in hun leven kan kiezen.’
Amen. Wijs gesproken, 010.
Source: Volkskrant