Onderweg naar de vuilstort met allerlei troep uit mijn verleden betreurde ik een ander verlies: dat van mijn handschrift. Het was pijnlijk aan het licht gekomen toen ik iemand een boek cadeau deed waar ik voorin iets liefs had geschreven. ‘Hartstikke bedankt’, kreeg ik te horen, ‘maar wat bedoel je precies met hffnngrrr zuk?’
Niet-oefening baart onkunde. Maar behendig als altijd plaatste ik de schuldvraag buiten mezelf. Het was de vooruitgang die mij de kroontjespen uit handen had gerukt en me de backspace-toets opdrong. Eigenlijk was de skill waarin ik ooit zoveel tijd en aandacht had geïnvesteerd, met die geinige ‘g’ van me, en die geheel eigen ‘r’, mij gewoon ontstolen.
Natuurlijk hoef je zoiets niet klakkeloos te accepteren. Met een opschrijfboekje en wat zelfopgelegde dictees zou ik de vaart der volkeren best een loer kunnen draaien. Met dat voornemen bereikte ik mijn bestemming: de Toetsenbordweg. Zou er ook een Handschriftstraat bestaan?
Source: Volkskrant