Nieuws dat mij niet echt nieuws leek: kinderen van rijke ouders hebben veel vaker een riante koopwoning in bezit dan leeftijdsgenoten uit een minder gefortuneerd nest. Die laatste groep moet het vaker doen met een krappe (sociale) huurwoning.
Het bericht staat nu al een paar dagen bovenaan de lijst van best gelezen stukken op de website van de Volkskrant. Niet vanwege het onthullende karakter, mag ik hopen, want dit mag inmiddels toch wel basiskennis van het verfoeide neoliberalisme heten. Wellicht omdat haat-lezen een van de fijnste menselijke genoegens is? Een portie kill the rich-journalistiek gaat er altijd goed in.
Hoe dan ook, het bericht bracht mij op de vraag hoe het Kopen zonder kijken vergaat, mijn favoriete haat-kijk-tv-programma op de maandagavond. Blijkt het zesde seizoen net achter de rug te zijn. In plaats daarvan vertoonde RTL 4 een herhaling van een aflevering uit een eerder seizoen, over de Rotterdamse Kaat en Maarten, die van huur naar koop willen overstappen.
Van haten kwam het niet, want veel te sympathiek deze Kaat en Maarten, dus op Videoland de laatste afleveringen van seizoen 6 gebinged.
Er schuift het een en ander op de huizenmarkt. Woningen staan langer te koop, overbieden is niet overal meer de norm, de rente is geklommen en de bouw van nieuwbouwwoningen is gestokt.
Maar bij seizoen 6 van Kopen zonder kijken, waarschijnlijk opgenomen voordat deze verschuivingen plaatsvonden, was veel nog als vanouds. De huizenmarkt leek nog altijd leeg gegraasd. Alleen met de allergrootste moeite lukte het makelaar Alex van Keulen ergens een grauw rijtjeshuis van Funda los te wrikken.
Wel enigszins anders dit seizoen was de mate van gefortuneerdheid van de kandidaten. De haat-kandidaten, de mensen die jubeltonnend de woningmarkt hebben weten te bestormen en via het programma probeerden voor te dringen bij een ‘jarendertigwoning met visgraatvloer’, waren in de minderheid.
Een vleugje haat kwam opborrelen bij kandidaten Hein en Quirine, namen die oud geld doen vermoeden, en het alleen voor de tv-shine leken te doen. Bleken het toch bescheiden mensen met bescheiden wensen, die oprecht enthousiast raakten van jarentachtigrijtjeshuizen in Noord-Brabant.
De warmste gevoelens dit seizoen waren er voor Riski en Lisa, helden van de eerste aflevering. Hij uit Indonesië, zij uit Lochem, het stadje waar ze ook een appartement huurden. Lieve mensen die een opkontje nodig hadden om aan de wetmatigheid – arm geboren is huren, rijk geboren is kopen – te ontsnappen. Uiteindelijk wordt het een kleine gezinswoning in Lochem, een ‘beginnerswoning’ zoals dat heet – want, zo is de bedoeling in Nederland, je begint met iets kleins en eindigt tijdens je huizenmarktreis als pensionado in een veel te grote vrijstaande villa.
Mijn wens voor een volgend seizoen van Kopen zonder kijken: meer kandidaten die weten los te breken uit de huurmarkt en ruimte gaan innemen op de koopmarkt, tussen de mensen bij wie het al bij geboorte vaststond dat ze ooit een koopwoning gaan bezitten.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden