N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Frankrijk
Dit is het dagelijkse commentaar van NRC. Het bevat meningen, interpretaties en keuzes. Ze worden geschreven door een groep redacteuren, geselecteerd door de hoofdredacteur. In de commentaren laat NRC zien waar het voor staat. Commentaren bieden de lezer een handvat, een invalshoek, het is ‘eerste hulp’ bij het nieuws van de dag.
Over de aanleiding van de geweldsgolf in Franse voorsteden bestaat geen twijfel. De 17-jarige Nahel M. mag een bekende geweest zijn van de politie, zonder rijbewijs achter het stuur hebben gezeten en bij een verkeerscontrole gepoogd hebben weg te rijden, niets rechtvaardigde het schot waarmee hij een week geleden door een politieagent in Nanterre om het leven werd gebracht. De woede over dit buitensporige politieoptreden is te begrijpen. Het was tenslotte niet de eerste keer dat Franse agenten in de arme buitenwijken buiten hun boekje gingen.
Dit is het dagelijkse commentaar van NRC. Het bevat meningen, interpretaties en keuzes. Ze worden geschreven door een groep redacteuren, geselecteerd door de hoofdredacteur. In de commentaren laat NRC zien waar het voor staat. Commentaren bieden de lezer een handvat, een invalshoek, het is ‘eerste hulp’ bij het nieuws van de dag.
De golf van vernieling, plundering en zelfs geweld tegen publieke ambtsdragers die op het incident volgde, heeft met die oorspronkelijke aanleiding nog weinig te maken en is evengoed niet te rechtvaardigen. Zondagmiddag maakten de Franse autoriteiten de balans op: zo’n 5.000 auto’s zijn al in brand gegaan, 10.000 vuilnisbakken en liefst 1.000 gebouwen. 250 politiebureaus werden aangevallen – zelfs in slaperige provinciestadjes – en vele honderden winkels zijn geplunderd. In enkele dagen is al meer schade gemaakt dan in 2005, toen na de dood van de opgejaagde pubers Zyed Benna en Bouna Traoré banlieue-wijken drie weken in brand stonden.
Die eerdere episode van grootstedelijke onrust leidde in de Franse politiek tot diepgaande introspectie over de sociale kloof tussen de volkswijken, waar de problemen zich opstapelden, en de rest van Frankrijk. Je kunt niet zeggen dat er sindsdien niets gebeurd is. Vele tientallen miljarden zijn uitgegeven aan stedelijke vernieuwing. Hele woontorens gingen tegen de vlakte om plaats te maken voor vriendelijker laagbouw. Metro- en tramverbindingen werden aangelegd om de wijken te ontsluiten. De wijken zijn zichtbaar leefbaarder geworden. Maar de kloof is gebleven.
De structurele problemen zijn immers niet opgelost: de hoge werkloosheid onder jongeren, de eenzijdige samenstelling van de wijken die nog versterkt wordt door de neiging te vertrekken als het beter met je gaat en, bovenal, de alomtegenwoordige handel in verdovende middelen. Die leidt tot een permanent kat-en-muis-spel tussen de politie en de dealers met hun soms heel jonge hulpjes. Dat mensen van kleur in dit soort wijken veel vaker met willekeurige en vaak brute politiecontroles te maken krijgen dan elders en ook door andere vormen van discriminatie het gevoel krijgen niet mee te doen, maakt de situatie voor velen onhoudbaar. Te vaak slaat de vlam in de pan.
Het is verstandig dat president Emmanuel Macron het politieoptreden in Nanterre vrijwel direct scherp veroordeeld heeft. Hij lijkt er alles aan te willen doen om de geest snel weer terug in de fles te krijgen. Oppositiepolitici ter rechter zijde gooien met profetieën over een op handen zijnde raciale ‘burgeroorlog’ juist liever olie op het vuur. Dat is in het toch al gepolariseerde klimaat in Frankrijk koren op de molen van de relschoppers en domweg levensgevaarlijk.
Wat Macron valt aan te rekenen is dat hij voor de probleemwijken de laatste jaren weinig oog heeft gehad. Hij lanceerde weliswaar zijn beide verkiezingscampagnes in Seine Saint-Denis, het armste departement van Frankrijk, net boven Parijs, maar tot frustratie van lokale politici, wetenschappers en organisaties legde hij een breed gedragen advies van oud-minister Jean-Louis Borloo, met voorstellen ter verbetering van de sociale cohesie, naast zich neer. Dat was een gemiste kans. Het advies had de huidige stadsguerrilla niet voorkomen, maar het wegkijken, zoals generaties politici eerder hebben gedaan, is een smet op Macrons presidentschap.
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC