Je gaat het pas geloven als je het ziet. Ongerechtvaardigd politiegeweld bijvoorbeeld. Slachtoffers daarvan kunnen er nog zo indringend over vertellen, ergens in je achterhoofd zal toch enige argwaan klinken. De politie níet onze beste vriend? Kan niet, bestaat niet.
Totdat in de tijdlijn van je sociale media een filmpje opduikt, een paar seconden kort, waarin de politie zijn meedogenloze en dodelijke kant laat zien. Idylle verstoord. Het brein doet nog een laatste poging om naar excuses of verzachtende omstandigheden te zoeken. Maar telkens stuit je op dezelfde conclusie: hier is het monopolie op geweld ingezet om te doden.
Over de dood van 17-jarige Fransman Nahel M. uit de Parijse voorstad Nanterre moet het laatste nog gezegd worden door de rechterlijke macht. Maar zie het filmpje waarmee iedereen met een internetverbinding vorige week gebombardeerd werd en dat Frankrijk dagenlang in lichterlaaie zette.
Binnen een paar seconden is het gebeurd. Twee motoragenten, waarvan een brullend en met getrokken wapen de chauffeur (Nahel M.) van een kanariegele auto onder schot houdt. Een verkeerscontrole, maar dan een van het hardhandige soort, één die de meeste mensen die niet op Nahel lijken doorgaans bespaard blijft.
De auto komt even in beweging. De motoragent haalt de trekker over. Een 17-jarige sterft.
Deze praktijken zijn al heel lang gaande, vertelde de Afro-Amerikaanse auteur Ta-Nehisi Coates jaren geleden over dodelijk politiegeweld in de VS. Het enige dat nu is veranderd is dat er mobiele telefoontjes zijn om het op te nemen.
Iets soortgelijks geldt ook voor Frankrijk, valt op te maken uit verschillende mediaverslagen. Het mandaat voor de politie om fors geweld te gebruiken is al jaren geleden verruimd, met een groeiend aantal doden als gevolg. Nu, in Nanterre, had een omstander de tegenwoordigheid van geest om naar zijn mobiele telefoon te grijpen en te registreren hoe dat mandaat in de praktijk uitpakt.
Kijk vooral ook het andere filmpje, dat ná de schietpartij is gemaakt. Daarin is de auto met een forse klap tot stilstand gekomen tegen een betonnen blok. De twee motoragenten hebben de achtervolging ingezet. Uit de passagiersstoel komt een jongen gerold, een vriend van Nahel. Verdwaasd kijkt hij om zich heen, hij lijkt zich uit de voeten te willen maken.
Een van de agenten schoffelt hem hard onderuit en draait een arm achter zijn rug.
‘Ik dacht dat ze me zouden neerschieten’ vertelt de jongen later in een audio-opname.
Daarna begint het eindeloos herhalen van het filmpje, zoekend naar details die kunnen aantonen dat Nahel ‘echt geen lieverdje’ was, dat de agent geen andere uitweg zag dan de trekker overhalen. Elders in de (social)mediawereld donderregent het al analyses over systemisch racisme, over autoriteit-verachtende ‘straatjihadisten’, en zo verder.
Maar daar wil je nog niet aan. Je wilt vooral dat dit op een groot misverstand berust, dat je nog even niet hoeft te geloven wat je ziet.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden