Zaterdag komt er dan alsnog een einde aan de allerlaatste tournee van de Britse popster Elton John (76). Hij kondigde zijn Farewell Yellow Brick Road Tour – de tournee is vernoemd naar een van zijn beroemdste albums uit 1973 – in januari 2018 aan. Elton John tobde toen een beetje met zijn gezondheid.
Drie jaar zou de wereldtournee duren, maar door corona liep de planning flink in de war. Inmiddels zijn we vijfenhalf jaar en meer dan driehonderd ‘farewell’-concerten verder voordat de in 1947 als Reginald Dwight geboren popster zaterdag in Stockholm voor de laatste keer een concertpodium zal betreden.
Maar wie hem vorige week zondag (via de BBC-televisie) op het Glastonbury-festival in het graafschap Somerset afscheid zag nemen van het Britse publiek, kan zich nauwelijks voorstellen dat dit echt een vaarwel was. Daar zat hij dan, in glimmend goud pak achter zijn piano. De ene na de andere hit uit jaren zeventig spelend, en zingend op een manier zoals we dat al decennia niet meer van hem gewend waren.
Wat vooral opviel aan het optreden was dat hij nu eindelijk wel de rust tussen de noten vond. Op Glastonbury – waar zo’n kwart miljoen festivalbezoekers zich voor het hoofdpodium hadden verzameld – klonk Elton John beter dan in jaren. Hij was niet alleen uitstekend bij stem, ook zijn setlist was voor de gelegenheid aangepast: met nóg meer liedjes uit de jaren zeventig, zijn glorietijd. Slechts drie van de 21 nummers die voorbijkwamen waren van na 1980. Meest recent was Cold Heart, de hit die hij in 2021 had met zangeres Dua Lipa.
Dua Lipa was er tot zichtbare teleurstelling van Elton John niet bij. Zijn keuze van gastvocalisten was eigenlijk het enige dat er op dit Glastonbury-optreden viel af te dingen. Alleen Jacob Lusk van soultrio Gabriels zong Are You Reay For Love met precies het juiste gospelgevoel van het origineel. Het pleitte echter voor Elton John – die zich al een halve eeuw door onder meer drummer Nigel Olsson, gitarist Davey Johnstone en percussionist Ray Cooper begeleid weet – dat hij geen generatiegenoten als de op het podium toekijkende Paul McCartney bij zich riep.
Elton John heeft zich altijd laten inspireren door de popmuziek van vandaag, niet door die van gisteren of eergisteren, dat wilde hij op Glastonbury onderstrepen. Al was hij professioneel genoeg om zich te realiseren dat zijn oudste liedjes het meest geliefd zijn. Zeker sinds de succesvolle biopic Rocketman uit 2019, die eigenlijk ophield bij zijn laatste echt goede liedje: I’m Still Standing uit 1983 – dat ook op Glastonbury een daverende vertolking kreeg.
Naast die film verscheen er sinds de aankondiging van zijn afscheidstournee ook nog een autobiografie: Me, waarin de zanger niet zonder schaamte en zelfspot de jaren tachtig (verslaafd aan alcohol en drugs) en negentig (afgekickt maar zoekende naar vorm) bijna over lijkt te willen slaan.
Op Glastonbury stond het werk dat hij in de jaren zeventig maakte centraal: Your Song, Tiny Dancer, Rocket Man, en vele andere onsterfelijk gebleken liedjes waarvoor Bernie Taupin meer dan vijftig jaar geleden de tekst aanleverde. Eigenlijk kun je wel stellen dat Elton Johns concert op Glastonbury ook een ode was aan Taupin.
Elton John, die bij zijn eerste auditie eind jaren zestig al aangaf zelf geen teksten te kunnen schrijven, vond in Taupin precies de juiste compositiepartner. De magie van het duo is een van de grote wonderen van de popgeschiedenis.
Sinds 1977 probeerden ze het ook wel eens zonder elkaar, maar Taupins teksten konden niet zonder de muziek van John, terwijl de zanger zonder Taupins hulp al snel wat zoetig en sentimenteel ging klinken. Hoe succesvol zijn liedje Can You Feel The Love (1994) uit de film The Lion King ook werd, het heeft iets drakerigs waaraan juist de meeste John/Taupin-nummers wisten te ontsnappen.
Het duo componeerde tientallen popklassiekers die anders dan het werk van veel generatiegenoten niet alleen bij boomers zijn blijven voortleven, zo bewees het best jeugdige publiek dat vooraan op Glastonbury alles meezong. Zou het echt voor het laatst zijn? Zei Elton John daar niet dat dit ‘maybe’ zijn laatste concert op Britse grond was? Hij lijkt nog niet klaar met optreden, en zijn publiek niet met hem.
Tiny Dancer (1971)
In zijn autobiografie Me erkent Elton John dat hij pas echt van dit liedje is gaan houden door de film Almost Famous uit 2000. Dankzij de film van Cameron Crowe werd het nummer alsnog een succes, waar het in 1971 min of meer geflopt was. Elton John speelde het vóór 2000 maar zelden, pas na de film verscheen het standaard op zijn setlist.
Don’t Let the Sun Go Down on Me (1974)
Ook een liedje waar Elton John aanvankelijk over twijfelde. Hij wilde het eigenlijk weggeven aan Engelbert Humperdinck. Ringo Starr moest hem ervan overtuigen het zelf uit te brengen. George Michael zong het met Elton John op Live Aid (1985) en samen brachten ze in 1991 de definitieve live-versie uit.
I’m Still Standing (1983)
De laatste echt goede rock ’n roll-song van het duo John/Taupin dat na een scheiding van vijf jaar eindelijk weer samen een album zou maken: Too Low For Zero. Na vijf jaar had Elton John eindelijk weer een grote hit. Het liedje uit 1983 is veertig jaar lang een publieksfavoriet gebleven.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden