Na de begrafenis van Nahel M., de 17-jarige jongen die vorige week door een politiekogel om het leven kwam, verplaatsen de rellen zich zaterdagnacht naar het hart van Parijs: de Champs-Élysées. Zo'n 300 mensen worden opgepakt. ‘Ze kunnen ons arresteren wat ze willen, maar de arrestaties veranderen niets aan ons leven.’
Het loopt zaterdagnacht tegen tweeën als twee van de jongens die zijn gekomen om de Champs-Élysées te slopen even op een bankje gaan zitten. Achter hen flikkeren de zwaailichten van tientallen politiebusjes, er is net een pelotonnetje van de oproerpolitie voorbijgerend, maar ook voor relschoppers en plunderaars komt er een moment dat je even moet uitblazen in de beroemdste en vermoeiendste winkelstraat van Parijs. ‘We hebben alle tijd’, zegt Mehdi (19). ‘We hebben de hele nacht, en we hebben alle nachten die nog komen.’
Het is kalm, constateert hij, en dat klopt, relatief. In de vijfde nacht na de dood van de zeventienjarige Nahel, die dinsdag in de Parijse voorstad Nanterre werd doodgeschoten nadat hij was gevlucht bij een verkeerscontrole, is de politie massaal op de been om de jongens die op hun scooters en met de metro vanuit de periferie naar het centrum zijn gekomen weg te houden van de grote etalageruiten. Dat lukt grotendeels.
Over de auteur
Michael Persson is verslaggever en commentator van de Volkskrant. Als Amerika-correspondent won hij journalistiekprijs de Tegel.
De jongens rennen door de straten, roepen en lachen, scheuren voorbij op leenscooters en leenfietsen, kieperen een auto om en steken er een paar in de fik, terwijl de politie rent en ramt en tackelt en in totaal 322 mensen oppakt. Maar de winkels en andere gebouwen blijven intact.
Ook in andere steden is het, ondanks plunderingen en rellen in met name Marseille en Lyon, ‘dankzij de resolute actie van de ordetroepen’ rustiger dan eerdere nachten, twittert minister van Binnenlandse Zaken Gérald Darmanin om 3 uur.
‘Maar we blijven terugkomen’, zegt Mehdi. ‘Ze kunnen ons arresteren wat ze willen, maar de arrestaties veranderen niets aan ons leven. Onze woede wordt alleen maar groter.’
Een jonge vrouw op naaldhakken in een strakke blauwe jurk met diep decolleté loopt langs de jongens, op weg naar een nachtclub. Natuurlijk mogen ze protesteren, zegt ze, ze vindt het ook verschrikkelijk wat er met Nahel is gebeurd. ‘Maar waarom moet dat hier?’
Het moest juist daar: dat was het hele idee zaterdag. De dagen daarvoor waren het de voorsteden zelf die waren getroffen, met name Nanterre, de stad aan de voet van de zakenwijk La Défense. In de straten zijn nog steeds de uitgebrande karkassen van de auto’s te zien, en de schroeiplekken op het asfalt. Maar zaterdag ging er ineens een oproep over sociale media: we moeten niet onszelf raken, maar de plekken die niet voor ons bedoeld zijn. En zo kwamen ze uit Nanterre, in een rechte lijn van de moderne Grande Arche in La Défense naar de Arc de Triomphe, in het hart van de Franse consumptiemaatschappij.
Eerder die zaterdag is Nahel begraven, op een heuveltje aan de rand van de stad, met uitzicht op Parijs. Zijn kist was uit de moskee met een mercedesbusje naar de begraafplaats Mont-Valérien gereden, met honderden jonge mannen erachteraan op scooters en motoren. Daarna kwamen er nog een paar duizend, mannen en vrouwen, in auto’s of te voet, in een lange processie in djellaba’s en trainingsbroeken, op nikes of op badslippers, in Balenciaga of capuchontrui. Bij de poort van de begraafplaats mogen alleen de mannen naar binnen. Sommigen houden hun helm op.
Dan is daar de moeder van Nahel. Bonjour mesdames, bonjour messieurs, zegt ze, terwijl ze over het pad naar boven loopt, met een blik van verwondering en waardering, zo lijkt het – ze kent lang niet iedereen die hier op afgekomen is. De vrouwen klappen voor haar, de moeder die haar enige kind verloren is. Zij mag wel naar het graf. Tussen het ruisen van de dennen zijn flarden van een gebed te horen.
Een paar jonge mannen komen ervandaan met tranen in hun ogen. De meesten kijken stuurs. De meeste hier kenden Nahel niet, zij zijn niet gekomen omdat hij een verwant is maar omdat ze zich verwant voelen. Als de ceremonie voorbij is lopen ze de heuvel weer af, en nemen hun opgekropte woede mee naar huis, naar de wijken waar die geen kant op kan.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden