Ria (71): ‘Ik kende Maurice al toen we beiden nog met onze vorige partners waren. Hij zat met mijn man op het plaatselijk mannenkoor en ik kookte iedere week op de avond van de repetitie, zijn vrouw was er dan ook bij. Er was niets meer tussen ons dan vriendschap, een vriendschap die dus ook nog eens gebaseerd was op het samen zingen van die twee mannen. Al die jaren heb ik nooit gedacht: wat een aantrekkelijke man. Nooit deelden we een veelbetekenende blik, een zweem van erotiek.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Toen mijn man van de ene op de andere dag niet meer wakker werd, ben ik meteen de volgende dag weer gaan werken. We waren heel lang samen, ik hield veel van hem, maar rouwen is zo zinloos. Ik organiseerde zijn begrafenis en zorgde dat ik van alles omhanden bleef houden. Is dat nuchter? Ik weet niet, nuchterheid heeft zo’n kille associatie; ik neem het leven zoals het is en dat heeft slechts gedeeltelijk met leeftijd te maken. Na de dood van mijn man stelde ik Maurice voor af en toe samen te fietsen. Zijn vrouw, geen fietsliefhebber, was daar niet blij mee. Maar met de hand op ons hart konden we haar verzekeren dat er niks speelde tussen ons. Waarom zelfs maar de gedachte daaraan toelaten en voeden? Ik ben de jaren voorbij dat drama een bitterzoete sensatie was, ik wil rust, geen stress. Niet verlangen naar iets wat onbereikbaar is. Kinderen zijn er bij mijn man en mij nooit gekomen, maar verdriet daarover heb ik eigenlijk nooit gehad. Ze waren er niet, dus miste ik ze niet.
‘Pas toen ook de vrouw van Maurice overleed en hij een paar maanden later aankondigde in zijn eentje een paar dagen weg te gaan, vroeg ik: hoe zou je het vinden als ik mee zou gaan? Nog altijd was er van broeierigheid geen sprake. We boekten twee kamers en hadden een geweldige week. Op een avond, na thuiskomst, zei ik: ‘Maurice, ik zou je zo graag eens lekker willen zoenen.’ Hij begon te lachen en zei niks. Zonder zijn antwoord af te wachten boog ik me voorover en zoenden we.
‘In de week ervoor hadden we hardop tegen elkaar gezegd dat we van elkaar hielden, maar nog steeds zonder romantische bedoelingen. Het was alsof onze vriendschap in beweging was gezet, langzaam voortschreed en ongemerkt een grens overging. Na dat zoenen ontstond een nieuw bewustzijn: o, er is kennelijk meer tussen ons. De zinnelijkheid opende een deur naar een wereld die niet alleen vele malen groter was dan de wereld waar wij ons tot dan toe samen bevonden, maar die bovendien nog veiliger, veelzijdiger, of zo je wilt, exclusiever en genereuzer was.
‘We wonen dicht bij elkaar, maar gaan niet samenwonen. Soms hint hij daarnaar, maar dat houd ik af. Ik ben gesteld op mijn vrijheid en ga ook graag in mijn eentje met mijn eigen vrienden op stap. Precies de helft van de week brengen we samen door. Van woensdagavond, wanneer mijn weekend begint, tot zondagavond. Ben ik verliefd? Ach, wat een vreemd woord vind ik dat toch. Houden van, ook al zo’n begrip waarmee allerlei verwachtingen een verhouding binnenwandelen. Toch appen we elkaar vaak: ‘Hou je nog van me?’ Of: ‘Ik hou veel van je.’ We menen dat, maar de ernstige gesprekken die in de naam van de liefde zo vaak worden gevoerd, daaraan hebben we geen behoefte.
‘Op woensdagavond komt hij binnen, dan omarmen we elkaar en blijven zo een tijdje staan, we kussen elkaar, eten samen en lezen wat of kijken televisie. De volgende ochtend worden we tussen 7 en 8 uur wakker, draaien onze hoofden naar elkaar toe en glimlachen naar elkaar. We pakken elkaars hand vast onder de deken. Even is er niets te horen. Dan vraag ik: koffie, yoghurt? En ik stap uit bed, en even later komt hij ook naar beneden. We bespreken wat we gaan doen, wandelen of fietsen. We hebben vaste routes voor beide, en vaak ook bedenken we wat nieuws. Het zijn niet eens de activiteiten zelf, maar de omlijsting ervan die mijn leven sinds het begin van onze relatie zoveel gezelliger maakt.
‘Nog tijdens het plannen, nog voor we zijn vertrokken, heeft hij me al een paar keer in het voorbijgaan aangeraakt en ik hem. Een kneepje in de schouder, een hand op een knie, een aai over een wang, het zijn fracties van seconden die zich de verdere dag zullen herhalen en die gedurende alle andere seconden en uren zullen resoneren. Onderweg lunchen we in een restaurantje, altijd naast elkaar, nooit tegenover elkaar, want dat is zo’n gesloten vorm. Dan pakken we elkaars hand. Zo fijn is dat. Zodra ik die hand in de mijne voel, word ik blij en vrolijk. Dan draait hij zijn gezicht weer naar me toe en glimlacht weer.
‘Tijdens het wandelen en fietsen zelf praten we bijna niet, beiden hebben we onze eigen gedachten. Vorige week waren we bij de abdij in Zundert, op het geluid van de kerkklokken gingen we naar binnen en allebei tegelijk slopen we weer naar buiten. Dat we dus allebei even lang daar wilden blijven, ook dat is weer fijn. De liefde in deze fase van mijn leven is me heel gunstig gestemd, kabbelend en oneindig comfortabel. Mijn man las nooit, Maurice wel, en dus hoef ik me nooit meer schuldig te voelen als ik aan het einde van de middag een boek pak.
‘Vorige week vroeg hij of ik mee wilde naar zijn geboortedorp, hij wilde me zijn geboortehuis laten zien, door zijn opa gebouwd. Bij het familiegraf herdachten we zijn moeder, ik keek naar hem, en was geraakt, dacht: dit is zijn manier om mij in zijn leven toe te laten. Door me dit alles te laten zien wijdt hij me als het ware in. Ik legde mijn hand op zijn schouder en keek naar de namen op de zerk. Hij is 80, geen idee hoelang we nog hebben samen. Vaak zeg ik tijdens een van onze fiets- en wandeltochten: als je ter aarde stort, laat ik je gewoon liggen hoor. Aan rouwen doe ik niet.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Ria gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden