Er belde een jongen aan die direct gecast had kunnen worden als corpsbal, en misschien was hij dat ook wel. ‘Sorry dat ik u stoor’, zei hij met toepasselijke corpsbalstem, ‘maar we zijn bezig met een recordpoging: geld inzamelen voor ondervoede kindjes.’
‘O!’, riep ik uit, ‘helaas! Nee! Succes!’
De jongen keek onthutst. Het was ook wel een heel snelle afpoeiering geweest, die ik voor mezelf wel kon rechtvaardigen omdat het een lange dag was geweest, en omdat ik niet tegen het woord ‘kindjes’ kan en ook niet tegen het woord ‘recordpoging’, maar dan kon die jongen natuurlijk allemaal niet weten.
Hij leek nu haast verdrietig. Misschien was dit wel het eerste mislukte gesprek uit zijn leven. Ik deed de deur dicht, toch ontevreden over mezelf. Terwijl ik hem juist tijd had bespaard: hij had niet zijn hele verhaal hoeven afdraaien. De kans was nu zelfs groter dat hij zijn record zou halen.
Source: Volkskrant