Er zijn van die ensemblefilms die een hele generatie jonge, nieuwe, frisse acteurs lanceren. Het Britse kostuumdrama A Room with a View (1985) van regisseur James Ivory en producer Ismail Merchant was zo’n film. Je hoeft alleen de trailer terug te kijken om te zien hoe sterk de cast ervan was.
Een nog piepjonge Helena Bonham Carter brak door als de begeerde Lucy Honeychurch. Haar snobbige verloofde Cecil Vyse wordt gespeeld door Daniel Day-Lewis. En George Emerson, de springerige aanbidder van Lucy, is een rol voor Julian Sands, een geboren beau garçon. Acht Oscarnominaties ontving de verfilming van de roman van E.M. Forster; drie Oscars werden daadwerkelijk gewonnen, en vanaf dat moment had het jongste deel van de cast handenvol werk. Ze vlogen allemaal uit, meestal richting Hollywood.
Over de auteur
Rob van Scheers schrijft voor de Volkskrant over film, non-fictie, thrillers, muziek en graphic novels. Hij publiceerde achttien non-fictie titels, waaronder de biografie van regisseur Paul Verhoeven.
Zo ook Julian Sands (1958-2023), de Britse acteur die nu zo treurig aan zijn einde blijkt te zijn gekomen. Op 24 juni werd bevestigd dat zijn stoffelijk overschot was gevonden in de San Gabriel Mountains, ten noordoosten van Los Angeles. Dat was na een zoektocht van bijna vijf maanden: op 13 januari werd de 65-jarige acteur als vermist opgegeven. Waarschijnlijk werd hij overvallen door noodweer bij wat een ontspannen bergwandeling had moeten zijn.
De filmwereld zal hem vooral herinneren om de vaak wat excentrieke rollen die hij na A Room with a View kreeg toebedeeld. Met zijn uiterlijk zou je hem – net als generatiegenoot Hugh Grant – verwachten in romcoms en gevoelige drama’s. Maar hij koos voor de cultkant van het filmpalet.
Want zo mag je het toch wel noemen, als je hoofdrollen speelt in de enge spinnenfobie-horrorkomedie Arachnophobia (1990) – hij was de freaky entomoloog James Atherton – of in het vrij uitzinnige Naked Lunch (1991), naar de junkieroman van William S. Burroughs. Daarin verbeeldde Julian Sands het personage van Yves Cloquet, zo op het oog een keurige Zwitserse homoseksueel, waaronder evenwel een hoogst giftige manshoge duizendpoot schuilgaat. Ook was hij het fantoom Erik in Dario Argento’s überkitscherige horrorversie van The Phantom of the Opera (1989), en de zoon van Satan in Warlock (1989).
Zo’n zeventig speelfilms vermeldt zijn cv, en als acteur kon hij wijzen op een trouwe schare volgelingen. ‘Weet je wat het is?’, verklapte Sands eens tijdens een interview. ‘Ik word doorgaans gevraagd voor de zwaarste psychologische drama’s, maar ik maak mensen ook gewoon graag aan het lachen.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden