Het bemodderde gezicht van haar vader trok Puck Pieterse ooit het fietsen in. Hij maakte elke zondag een rit door de bossen. Zij wilde dat als 10-jarige ook. Naar buiten. Spelen. Smerig worden. Vol bravoure op twee wielen over obstakels. Nu is ze 21 en sinds zondag Europees kampioen mountainbike. Ze geldt als een van de favorieten voor de olympische titel in Parijs volgend jaar. En dit is pas haar eerste jaar tussen de profs.
Pieterse valt op, en niet alleen met haar prestaties. Ze is een multitalent. De eerste Nederlandse met een Europese mountainbiketitel. In de afgelopen anderhalve maand won ze twee wereldbekerwedstrijden in diezelfde wielerdiscipline.
In maart maakte ze nog indruk op de weg. In de Strade Bianche, haar debuut op het hoogste niveau, werd ze zesde. En een maand eerder haalde ze zilver bij het WK veldrijden. Uit vreugde reed ze met een wheelie (met het voorwiel van de grond) over de finish. Dat kan ze overigens ook met haar handen los van het stuur.
Rode krullen, onbeteugeld enthousiasme. ‘Your favourite ginger’, noemt ze zichzelf op haar YouTube-kanaal dat inmiddels meer dan twaalfduizend volgers telt. Met haar hoofd ondersteboven in beeld nodigt ze haar kijkers uit om mee te gaan op reis. Om daarna balken, gladde bochten en smalle paadjes te tonen.
Een jaar geleden besloot Pieterse een kleine camera mee te nemen tijdens verkenningstochten, om zo vanaf de fiets actiebeelden te kunnen maken. ‘Dan kan ik kijken welke lijnen ik moet rijden, zonder dat ik daarvoor honderd rondjes over het parkoers moet fietsen’, zegt ze bellend vanuit het Italiaanse Val di Sole, waar ze komend weekeinde een wereldbekerwedstrijd rijdt op de mountainbike. Vervolgens dacht ze: waarom zou ik de trainingsbeelden die ik maak niet meteen delen? Misschien is het ook leuk voor anderen.
Vlogger
Sindsdien is ze niet alleen wielrenner, maar ook vlogger. Regelmatig met een vleugje humor erdoorheen. Tijdens een wereldbekerwedstrijd in Maasmechelen trapte ze door de plaatselijke McDrive, over een balk, door de smalle ruimte tussen een auto en een praatpaal. Ondertussen links in beeld de gegevens op haar wattage- en snelheidsmeter. ‘O, hongerig, zeg’, roept ze al fietsend.
Leuk is ook, vindt ze, dat mountainbiken op deze manier zichtbaarder wordt. Mensen reageren na het zien van een afdaling: ‘Zo, ik wist niet dat het zo extreem was.’
Dat ‘ginger’ waarmee ze zichzelf omschrijft, noemt ze ‘een grapje’. ‘Er zijn natuurlijk niet veel mensen met rood haar.’ Behalve in het gezin Pieterse: daar heeft iedereen rode haren. ‘En niet alleen het gezin, bijna onze hele familie. Als wij over straat lopen zie je direct dat we bij elkaar horen.’ Ze is trots op haar haarkleur. Gepest werd ze nooit.
Het sportieve heeft het vierkoppige gezin Pieterse ook met elkaar gemeen. Haar twee jaar oudere zus Isa deed zaterdag mee aan het NK wielrennen op de weg. Hun moeder pakt bijna elke dag de racefiets naar haar werk: een uur heen en een uur terug. Hun vader nam zijn dochters op jonge leeftijd mee op de fiets, waarna ze zo enthousiast werden dat ze zich aansloten bij de wielervereniging in hun woonplaats Amersfoort. Puck Pieterse: ‘Wij zijn met het gezin nog nooit zonder fiets op vakantie geweest.’
Bewegingswetenschappen
Ze studeert Bewegingswetenschappen aan de VU in Amsterdam. Dat lukt, al gaat haar wielercarrière veel sneller dan gedacht én altijd voor. Ze hoopt volgend jaar haar bachelor af te ronden. Dan heeft ze daar vier jaar over gedaan. Soms kan ze haar studie ook gebruiken op de fiets: ze moet veel onderzoeken lezen, bijvoorbeeld naar het ontstaan van blessures, of over de invloed van cafeïne op een sportprestatie. ‘Dat kan mij helpen keuzes te maken.’
Ze is bij een afdaling zeker niet de langzaamste van het veld, maar ook niet de snelste. Dat is het nadeel van trainen op de Utrechtse Heuvelrug en het daarna opnemen tegen concurrenten met ‘bergen in hun achtertuin’. Zij hebben een technische voorsprong. ‘Op durf kom ik ver, maar het meenemen van snelheid is een ander verhaal.’ Des te vaker ze op hoge snelheid omlaag gaat, des te behendiger ze wordt, denkt ze.
Ze houdt van de wisselende parkoersen, van het in de bergen zijn. ‘Het is uitdagend. Je hartslag gaat maximaal en tegelijkertijd moet je veilig beneden zien te komen. Dit soort inspanning ligt mij ook.’ Mountainbiken draait om een paar minuten klimmen, daarna kort de tijd voor wat herstel in een afdaling en vervolgens weer moeten trappen. Die intensieve intervallen kan haar lijf goed aan.
No risk, no fun
Pieterse houdt ook van spanning. ‘No risk, no fun’, is een gevleugelde uitspraak in haar vriendengroep vol fietsers. ‘Het is natuurlijk niet altijd even veilig. Omdat je soms door de stad rijdt, maar ook als je in een afdaling met 100 kilometer per uur naar beneden moet. Het typeert de wielrenner een beetje.’
Regelmatig wordt ze vergeleken met Mathieu van der Poel. Ook hij combineert meerdere wielerdisciplines en ook hij is technisch uiterst begaafd op de fiets. Ze rijden daarnaast voor dezelfde ploeg, Alpecin-Deceuninck. Maar van echt kiezen is bij Pieterse geen sprake. De weg vindt ze leuk, maar mountainbiken en veldrijden gaan altijd voor. Haar uitstapje naar de Strade Bianche op de weg paste toevallig goed in haar wedstrijdschema. Haar grote doel is deelname aan de Olympische Spelen, volgend jaar in Parijs, op de mountainbike.
Bovendien denkt ze: ‘We hebben al zoveel goede Nederlandse renners op de weg, er wordt al zoveel gewonnen. Mij zullen ze daar heus niet missen.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden