Arme Peerke Donders. Groeide op in een straatarm weversgezin, zijn moeder ging dood van ellende toen hij een jochie van 7 was, en op zijn twaalfde zwoegde hij al hele dagen in de fabriek achter het weefgetouw. Vanuit een diepgeworteld positief geloof vertrok hij later als priester met de boot naar de missie in Suriname. Als enige van zijn seminarie overigens, want iedereen walgde van tropische hitte, zwaarbesmettelijke ziektes, etterende wonden en het onmenselijk harde leven op de plantages.
Hij was een betrokken missionaris die in een smerige leprakolonie de enige was die de hand van verdoemde stervenden vasthield, naar het humane voorbeeld van zijn god. Deze 19e-eeuwse held moet nu misschien verdwijnen, want koloniaal en niet-deugend. Oké. Maar ook met de normen van deze tijd denk ik: Peerke, goede man, in jouw tijd was je een eenzame held, en je verdient beter dan een disclaimer.
Trees Roose, Haren
Als natuur- en hondenliefhebber las ik de reportage van Pieter Hotse Smit met droefheid, maar ook met herkenning. De insteek van veel hondeneigenaren is dat de hond zoveel mogelijk los moet kunnen lopen, ook waar dat vanwege broedende vogels of reekalveren niet mag.
Het is niet het belang van de hond dat hier speelt. Uit dagelijkse ervaring weet ik dat de hond ook aangelijnd een heel goede wandeling kan hebben, mits hij onderweg de tijd krijgt om te ruiken. Het loslaten van de lijn dient vooral het gemak van de baas, die door kan lopen zonder stil te staan bij de struik waar zijn hond wil ruiken, of (nog vaker) zelf kan blijven stilstaan terwijl zijn hond zich op een terrein moeloopt. Vaak is het loslaten van de lijn ook een statussymbool, waarmee de baas wil aangeven dat hij de hond in alle situaties onder controle denkt te kunnen houden (wat bij wegrennend wild vaak niet zo is).
Soms, is mijn ervaring, helpt het om mensen met een loslopende hond te wijzen op aanwezigheid van reekalveren. Vaker, hoorde ik van anderen, is het effectiever om te wijzen op aanwezigheid van BOA’s in de buurt.
Yolande de Kok, Den Haag
Zullen we stoppen met het bashen van wielrenners? Nu weer Marcia Luyten, die in haar column spreekt over ‘maniakken die schreeuwend en scheldend’ over de dijk vliegen. 83 procent van de wielrenners gebruikt een bel, zo las ik dit weekend in NRC. Ikzelf en mijn medefietsers ook en bij het passeren bedanken of groeten we altijd vriendelijk.
En ja, ik ga ook wel eens voor een KOM (Strava-record), maar als ik zie dat iemand voor mij rijdt, breek ik mijn poging af.
Als je je toch wilt ergeren in het verkeer, doe dat dan aan de vele fietsers die op hun telefoon zitten, aan fatbikes of brede bakfietsen of, nog beter, aan de vele cowboys in auto’s.
Luc Lansink, Amsterdam
Laat grootvervuilers als Tata Steel (en natuurlijk ook AH, Jumbo, McDonald’s, Heineken, enzovoort) aan de zorg meebetalen, stellen de hoogleraren Mathieu Weggeman en Marjolein Smidt voor. Klinkt logisch, laat de vervuiler betalen. Maar dat is het natuurlijk niet.
Integendeel, daarmee geef je dit soort criminele organisaties het ultieme maffia-excuus om met hun vernietiging door te gaan: je schuld afkopen.
Je hoort het de directie/eigenaren van Tata al zeggen: ‘Vieze lucht? Niet zeuren, dat compenseren we met CliniClowns en het sponsoren van ziekenhuizen.’ Wat is hier eigenlijk nieuw aan? Weggeman en Smidt bedoelen het goed, maar in wezen is hun voorstel nogal cynisch. Pak Tata Steel liever aan volgens de Milieudefensie- en Bénédicte Ficq-methode: sue them! − sleep ze voor de rechter wegens misdaden tegen de natuur en de mensheid. Oja, en gewoon vet belasting laten betalen, zodat een democratisch gekozen volksvertegenwoordiging gewoon kan doen wat nodig is. Dan is de lol er gauw af.
Joop Lahaise, Hilversum
Vervuilers (2)
In het artikel over vervuiling door bedrijven concluderen de auteurs dat bedrijven vaak economische belangen plaatsen boven de veiligheid van de leefomgeving. Ze komen met enkele aanbevelingen hoe de situatie te verbeteren: versterk de normering en handhaving, geef bedrijven eigen verantwoordelijkheid en geef die verplichting tanden via aansprakelijkheidsrecht en het strafrecht.
Dit lijken mij prima aanbevelingen, die ook voor de agrarische sector moeten gaan gelden, en zeker voor de piekbelasters. We hoeven geen tientallen miljarden uit te trekken om velen van hen uit te kopen, we kunnen gewoon afdwingen dat ze de leefomgeving schoner maken of houden.
Pim Hol, Utrecht
In de maandagkrant zie ik een foto van de demonstratie bij Tata Steel. Op de achterpagina staat een schijnheilige, grote advertentie van Tata Steel. Hoe cynisch wil je het hebben?
Paulien Jansen, Nijmegen
De belasting op verkrijgingen krachtens erfrecht is de fatsoenlijkste van alle belastingen, stelt Sander Schimmelpenninck in zijn column. De erfbelasting zou verdere vermarkting van bezit en met name onroerende zaken stimuleren, wat hij bejubelt.
Doelend op de hypotheekrenteafrek, eens ingevoerd om eigenwoningbezit te stimuleren, betitelt hij die tendentieus als subsidie om overwaarde te creëren. Voor mij doemen beelden op van woningspeculanten en onethisch hoge huurprijzen voor een leefruimte niet groter dan een woonkamer. Wie op deze manier zijn huizenbezit vermarkt, doet dat niet via leningen en heeft sowieso geen hypotheekrenteafrek of hypotheekgarantie.
De erfbelasting treft meestal de gewone mens. Huishoudens met een beetje spaarsaldo en een woning waarvoor tientallen jaren aan rente moest worden opgehoest. De erfgenamen krijgen via de erfbelasting nog een rekening na van de Belastingdienst. Die stimuleer je met zo’n belasting echt niet om opa’s huisje commercieel uit te buiten, die neem je juist een deel van de erfenis af.
Heeft de overledene geen partner of nageslacht, dan gaat, zonder testament, de nalatenschap naar zijn ouders, broers en zusters, tegen een hoger tarief. Vervolgens vererft alles of wat er van over is, vaak na korte tijd verder, wat de Belastingdienst wéér geld oplevert.
Iedere ouder streeft ernaar dat zijn vermogen ongeschonden naar de volgende generatie gaat. Nalatenschapsplanning is daartoe een instrument: een testament of bepaalde schenkingsconstructies bij leven, Daar is niets verwerpelijks aan.
Johan van Knegsel, Eindhoven
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden