Vierduizend lachgaspatronen per week verzamelde Eric Alblas, voordat de gemeente het gebruik ervan verbood. Gehuld in een geel hesje, met een magnetische knijper in de hand, struinde hij in zijn scootmobiel de Rotterdamse straten af. Het leverde hem de bijnaam ‘lachgasman’ op en Alblas werd een bekend gezicht in de stad.
Een kapot bankje, marktkooplui die ontlasting achterlieten in plastic zakjes, een rattenplaag door het bijvoeren van vogels: Alblas ontging zelden iets. Een verbinder, noemt Joop van der Hor hem. De oud-agent en wijkcoördinator leerde hem kennen in de Tarwewijk, waar Alblas een van de initiatiefnemers was van het buurtpreventieteam: een groep bewoners die door de buurt trok om te signaleren wat beter kon. ‘Dat was Eric ten voeten uit. Je kunt blijven schelden op je buurt, maar er ook zelf iets aan doen.’
Wie hij voor zich had, maakte hem niet uit. Bang was hij nooit. Jongeren stopten hun lachgaspatronen voor Alblas in een zakje, zodat hij ze gemakkelijker mee kon nemen. En toen oud-politicus Marco Pastors een bezoek bracht aan de Tarwewijk maande hij hem beter op te letten. ‘À la Max Verstappen hield hij een inhaalrace. Hij reed dwars door de groep mensen heen, kwam voor de slangenleren schoenen van Pastors tot stilstand en zei: je loopt maar te praten, maar je moet kijken naar wat er verkeerd gaat!’, memoreert Van der Hor.
Alblas leed sinds zijn geboorte aan de bloedstollingsziekte hemofilie, waardoor hij op zijn 53ste in een rolstoel terechtkwam. De rijschoolhouder, die ook een poosje als licht- en geluidstechnicus had gewerkt, werd volledig afgekeurd, maar trok er daarna nog dagelijks op uit om zich in te zetten voor zijn omgeving. Hij had kinderen, maar met hen had hij geen contact.
Toen lachgaspatronen in 2020 een zeldzaamheid werden op straat, werd hij ‘zwerfafvalambassadeur’. Maar, zo vertelde hij aan het blad De Havenloods: ‘Ik mag geen bekeuringen uitdelen, terwijl handhaven de enige echte oplossing voor al die zooi is.’
Op 23 mei trok hij voor het laatst ‘met een pleurisgang door Rotterdam’. Zo’n 60 kilometer van Zuid naar Kralingen en via Noord en Schiedam terug naar het Noordereiland, naar stamcafé ’t Haventje voor zijn favoriete gehaktbal. Een dag later stierf Alblas, een langgekoesterde wens, omdat de pijn hem het laatste half jaar te veel was geworden.
‘Het is goed geweest, te veel gezeik, te veel gedoe. Ik heb er geen kracht meer voor’, zei hij toen RTV Rijnmond hem in maart vroeg of hij zeker was van zijn euthanasiebesluit. Bezorgd was hij vooral over anderen, of zij het verdriet aan zouden kunnen. Graag was hij weer in contact gekomen met zijn familie en kinderen, maar een poging van een wijkagent leverde niets op.
Het gaf hem de kans zijn eigen afscheid te regisseren. Dat de rouwstoet zou worden begeleid door wagens van Stadsbeheer en de politie maakte hem trots. ‘Tot het laatste moment bleef hij betrokken bij alles wat er gebeurde in de stad’, zegt vriend Ivo Rodermans die kort na Alblas’ dood een Memorial Clean Up organiseerde langs zijn favoriete route. Er kwamen acht mensen op af. Rodermans hoopt dat het volgend jaar drukker wordt, Alblas vond het immers belangrijk om anderen te inspireren ook eens iets op te ruimen.
De Erasmusspeld die hij vorig jaar ontving voor zijn inzet voor de stad krijgt een plek in café ’t Haventje, evenals de groen-witte vlag met een rood hart van ‘zijn’ Noordereiland, die tijdens de afscheidsdienst over zijn kist lag. Zijn as wordt door vrienden uitgestrooid op de punt van het eiland. Op zijn rouwkaart liet Alblas een boodschap drukken voor zijn stadsgenoten: ‘Houden jullie Rotterdam schoon en veilig? Ik ben aan mijn laatste ronde bezig.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden