Het was heet, heter, heetst dit weekend. Als u dat zelf niet doorhad, was er altijd nog Hart van Nederland om dat zondagavond onomwonden duidelijk te maken. De actualiteitenrubriek was naar een overvol strand getrokken om de zomerse stemming te peilen onder Doorzonnend Nederland. De gemiddelde zonaanbidder slaakte een volmaakte zucht, die precies genoeg kleinburgerlijk geluk verraadde. Het zomerse weer was een cadeautje, het was lekker genieten met een roseetje, het was, kortom, gewoon heerlijk allemaal.
Tegelijkertijd bleek de zomerdag niet zonder gevaar, want in Hoorn raakten negentig mensen onwel tijdens de Ironman-triatlon. Heel vreemd was dat niet, omdat de deelnemers twee kilometer moesten zwemmen, 21 kilometer moesten rennen en negentig kilometer moeten fietsen. Dat zijn afstanden die je normaal gesproken hooguit toevertrouwt aan Maarten van der Weijden.
De horrortriatlon liet zien dat het blijkbaar nóg erger kon dan liggend onder een ventilator kijken naar het grote niets dat ‘zomertelevisie’ heet. Elke vorm van verlangen werd dit weekend de kop ingedrukt door het verschroeide aanbod op televisie, waar de droogte eind juni al schrikbarende vormen aanneemt. Ergens bij het zien van De kwis met ballen – een nieuwe SBS-spelshow met Johnny de Mol waarin deelnemers door grote gele ballen in een bak water worden gesmeten als ze denken dat ‘hartstikke’ wordt gespeld als ‘hardstikke’ – had ik alle hoop opgegeven. Dit werd de zoveelste tv-zomer waarin de infantiliteit zou zegevieren.
Gelukkig werd de uitgedroogde kijker enigszins besproeid door de start van Omroep MAX-serie De seizoenen, waarin verteller Midas Dekkers ons door de vier seizoenen gidst. Er is de verwachting van de lente, de vervulling van de zomer, de weemoed van de herfst en uiteindelijk berusting in de winter. In de eerste aflevering stond het seizoen van de verlangens centraal: de lente. Die verlangens werden in de serie gevangen in rake observaties van het lentegedrag van mens en dier. Er waren geen interviews, maar vooral beeldende momenten van klein geluk: het poetsen van een zeilboot, de start van het broedseizoen, een bezoekje aan het tuincentrum.
Het was een aangenaam programma, dat enthousiasmeerde om naar buiten te gaan, zelfs op een zondag waarop dat een levensgevaarlijke exercitie was. Prettig was het sardonische commentaar van Dekkers, die zich verwondert over al onze lenterituelen. Over wielrenners: ‘Een wielerronde gaat per definitie nergens heen. Vanwaar die haast?’ Over Koningsdag: ‘De dag waarop volwassenen vertederd naar het gepruts van al te jonge muzikanten luisteren’. Over bruiloftfoto’s: ‘Het gaat om de blik van verwachting, die na het huwelijk snel kan uitdoven.’
Ook in de zomer moet je zelf op zoek naar de kleine momenten van geluk, zeker in een ernstig verschroeid televisielandschap. Die zijn er gerust, maar voor je het weet, duwt een grote gele bal van Johnny de Mol je terug in de ijskoude realiteit.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden