Toen Abel Tesfaye in 2011 zijn debuutalbum House of Balloons als gratis download aanbood (kunstzinnige electro-r&b met The Weeknd als schimmige afzender) viel amper te voorzien dat hij twaalf jaar later tot het topechelon van de popmuziek zou horen en de meest gestreamde hit ooit op zijn conto zou hebben (Blinding Lights (2019) alleen op Spotify al 3,6 miljard keer gestreamd).
Daar staat hij in de Johan Cruijff Arena, de Canadees met Ethiopische roots, in een van de indrukwekkendste concertdecors uit de geschiedenis van het Amsterdamse stadion. Op het podium is een skyline verrezen, een kruisbestuiving van New York en Toronto. Op de middenstip: de ‘sexy robot’ met vrouwelijke rondingen, ontworpen door de Japanse Hajime Sorayama. Op zuid: een enorme maan, hangend aan de dakconstructie. Over de volledige lengteas van het veld loopt een catwalk, die The Weeknd twee uur lang bestrijkt, dertig gesluierde vrouwen in witte gewaden schrijdend in zijn kielzog.
Over de auteur
Menno Pot is sinds 1998 muziekjournalist van de Volkskrant. Hij schrijft recensies, interviews en langere verhalen over popmuziek.
Opvallend: meer dan de helft van het stadion ziet geen videoscherm, alsof The Weeknd ook nu nog onzichtbaar wil zijn, een klein mensje in de verte in een zandkleurig pak, met een zilveren masker dat zijn gezicht bedekt en zijn zangstem vervormt.
De superster als enigma. The Weeknd heeft niet zo’n bekende kop als Harry Styles of Beyoncé. De show wordt hier gestolen door de show zelf, met promenades van oprijzende lichtzuilen, vuurkolommen die je op je wangen voelt branden en de skyline in lichterlaaie zetten. Een lichtchoreografie op de tribunes van tienduizenden uitgereikte armbandjes, gelijkgeschakeld via een bluetoothverbinding.
Wat het allemaal betekent mag Joost weten, maar spectaculair is het. Ook muzikaal maakt The Weeknd er iets ongebruikelijks van: amper publieksinteractie maar 36 nummers, een dominoparcours van hits, van Dawn FM aan het begin, Starboy en Save Your Tears onderweg, tot Blinding Lights en Popular in de finale. Het geluid is loeihard, maar wie goede oordoppen draagt, hoort alles kraakhelder.
In de gebouwen op het podium zitten muzikanten verstopt, maar die zitten er voor de sier. Dat het toch live aanvoelt, is de verdienste van The Weeknd zelf: hij zingt voortreffelijk, halfhoog tot hoog, zuiver en met puike timing, soms hard, dan weer met vibrato en subtiliteit, zeker als het masker afgaat en de effecten wegvallen (dat had best iets eerder gemogen).
Twee uren vliegen voorbij waarin The Weeknd, dezer dagen in het nieuws omdat zijn dramaserie The Idol als belabberd en misogyn wordt beoordeeld, zijn decor als zoekplaatje gebruikt: waar is Abel? Vier liedjes van het obscure debuutalbum uit 2011 komen voorbij. Ze maken voelbaar hoe The Weeknd sindsdien naar de popstratosfeer is geschoten.
Abel Tesfaye wil af van zijn pseudoniem en onder eigen naam verder. Als The Weeknd heeft hij, in dezelfde zomer als Beyoncé, het stadionconcert als totaalspektakel naar een nieuwe dimensie getild.
Pop
★★★★☆
23/6 Johan Cruijff Arena, Amsterdam.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden