Hoewel de ontwikkelingen in Rusland met een sisser afliepen, kon zaterdag de boeken in als een historische nieuwsdag, waarop de positie van Vladimir Poetin wankeler leek dan ooit. Duiders buitelden over elkaar heen om het belang van deze dag te benadrukken, maar in Hilversum wonnen de zomerbarbecues het van de liveverslaggeving, waardoor we pas ná zonsondergang duiding kregen.
Op1 had zowaar een speciale zaterdaguitzending ingeruimd voor Rusland, geleid door zwaargewichten Tijs van den Brink en Sven Kockelmann. Het werd een prima uitzending, met uitstekende interviewers, kundige gasten, en heldere duiding. Geen buitengewone nieuwstelevisie, maar nieuwstelevisie die je zou mogen verwachten van de belangrijkste talkshow op de belangrijkste televisiezender.
Maar dat een normale Op1-uitzending meestal behoorlijk abnormaal is, zagen we drie dagen eerder, toen diezelfde Kockelmann een hilarisch stompzinnig gesprek voerde met zanger Xander de Buisonjé en zijn zoon Sem van Dijk. Die laatste had een remix gemaakt van Hou me vast, de grootste hit van zijn vader. Wat volgde, was verbijsterend ongemakkelijke televisie, culminerend in een liveoptreden waar alles grappig aan was: het ongemak bij de andere tafelgasten, de intieme blikken tussen vader en zoon, en vooral alles wat Sven Kockelmann doet.
Maar het was óók televisie waarvan de ogen gingen branden, en dat was niet voor het eerst. Schrijven over Op1 is zelfs voor een verpeste talkshownihilist allang niet leuk meer, omdat het programma alleen nog noemenswaardig is als de redactie weer eens een dubieuze influencer, een rappende nepobaby of Sinterklaas Jan Slagter uitnodigt. Dat de belangrijkste talkshow van de publieke omroep steeds meer uitgroeide tot nationale boksbal, leek niemand in Hilversum echt te deren.
Tot vorige week, toen duidelijk werd dat het rommelt achter de schermen. Meerdere (eind)redacteuren stapten op, er was onvrede over aanspreekpunt Bert Huisjes, en omroep BNNVara trok zich terug. De vier samenwerkende omroepen drukten bovendien steeds vaker hun eigen omroepsignatuur door op ‘hun’ Op1-avond. Voor de kijker leek de heisa goed nieuws, omdat er eindelijk werd gespeculeerd over het voortbestaan van een talkshow die in drie jaar niet veel meer opleverde dan een handvol absurde momenten en een duiventil van gespreksleiders, die inmiddels zó groot is dat er een aparte Wikipedia-pagina bestaat voor de 26 (!) presentatoren.
Het is wel eigenlijk wel mooi geweest met die Frankenstein-constructie, en dat werd ironisch genoeg bevestigd door de beste uitzending in tijden. De Rusland-special was immers eerder uitzondering dan regel, puur omdat het nieuws won van de omroepbelangen (zoals dat tijdens de hoogtijdagen van het programma in de coronacrisis óók vaak het geval was). Op te veel compromissen bouw je geen talkshow, die bouw je op vaste gezichten, een duidelijke (nieuws)koers en genoeg eigen smoel.
Voor Op1 is het tijd. De hoogste tijd. Misschien kent de redactie nog wel een vader en zoon die dát live aan tafel kunnen zingen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden