De moeder van motorcoureur Collin Veijer zit weggedraaid van het tv-scherm op een krukje in de paddock, wandelt dan weer naar buiten om een sigaret te roken. Annelies Veijer durft niet te kijken als haar 18-jarige zoon racet.
Het is Collin Veijers eerste seizoen in de Moto3, de etalage voor de hoogste klasse in de motorsport, de MotoGP, en hij presteert het hele seizoen al boven verwachting. Zelfs zijn eerste ‘thuis-Grand Prix’ in Assen, op slechts 50 kilometer van woonplaats Staphorst, brengt hem niet van zijn stuk. Veijer wordt zevende, zijn op een na beste resultaat. ‘Het is vooral als hij voorin meerijdt dat ik het té spannend vind,’ zegt Annelies Veijer. ‘Collin wil dit zó graag, en zijn vader ook trouwens.’
Over de auteur
Bart Vlietstra schrijft sinds 2015 over sport voor de Volkskrant. Hij werkte ook voor diverse sportprogramma’s op televisie.
Naast Annelies straalt Collins vader Jurjen inderdaad haast nog harder dan de zon na afloop van de race. Maar al snel klinkt het uit zijn mond: ‘Dit is mooi, heel mooi, maar we moeten door. Dit moet het einde niet zijn. Ik was onder de indruk van Collin, van zijn rust op de motor, en ook weer niet. Al die jaren hebben we hem hierop voorbereid.’
Een plek tussen de elite van de motorsport is het grote doel van vader en zoon Veijer, en trouwens ook van de vier broers van Jurjen, eigenlijk van de hele familie. De opofferingen zijn groot, ongekend zelfs voor een Nederlandse coureur.
Het begon veertien jaar geleden toen Jurjen de 4-jarige Collin op een minibike zette. ‘Ik reed in een steeg, recht op een bosje af en stuurde eromheen,’ weet Collin Veijer nog. ‘Daarna wilde ik er niet meer van af.’ Het hart van zijn vader juichte. Maar eigenlijk deed het dat al toen Collin geboren werd. Jurjen: ‘Een jongen krijgen is stap één. Een meisje zie je niet in de motorsport.’
Hij wist al dat hij Collin zo snel mogelijk zou meenemen naar een befaamde strook asfalt in Staphorst, genaamd De Tippe, waar inwoners geregeld eigenhandig een circuit opbouwen. Staphorst, op de grens van Overijssel en Drenthe, staat bekend als een strenggelovig dorp, maar herbergt ook de grootste motorsportvereniging van Nederland. Er komen veel goede coureurs vandaan. Jurjen en zijn vier broers raceten zelf ook. ‘Ik kwam er te laat achter wat er voor nodig was om in de internationale top te komen,’ vertelt Jurjen.
Hij nam het houtbewerkingsbedrijf van zijn vader over, maar toen de 4-jarige Collin zo behendig langs dat bosje stuurde, dacht hij: we gaan ervoor. Zeker toen Collin in zijn eerste wedstrijden soms wel dertig seconden voor leeftijdgenoten eindigde. Jurjen: ‘We moesten naar de toplanden Spanje en Italië, hoe eerder, hoe beter. Daar ademen ze motorsport, die concurrentie en die kennis heb je nodig om echt goed te worden.’
Een camper werd zo omgebouwd dat er een motor inpaste plus een slaapplek voor Collin. Jurjen reed, vaak vergezeld door broer Arno, in één ruk door naar circuits in Spanje of Italië. ‘Soms vertrokken we al midweeks om pas zondagavond terug te keren. Collin sliep op de terugweg. Van zijn achtste tot zijn veertiende hebben we het zo gedaan.’
Jurjen Veijer sliep weinig die jaren. ‘Het werk moest ik weer inhalen als ik terug was. Tegelijkertijd wil je Collin en zijn motor weer optimaal prepareren voor de volgende race.’
Op de basisschool keken ze er al snel niet meer van op. Collin: ‘Op de middelbare school gaf dat ritme soms wel problemen, maar ik heb alsnog een diploma gehaald.’
De blonde Nederlander werd door zijn Spaanse en Italiaanse tegenstanders soms met argusogen bekeken. Zeker toen bleek dat hij met de besten meekon. Jurjen: ‘Dan kreeg je dat werd gezegd dat er iets niet klopte aan zijn motor.’
Nu is er wederzijds respect. Veijer woont inmiddels op zichzelf in Barcelona, dagelijks schiet hij over het circuit, kennis opslurpend van de beste leermeesters. Zijn team regelt alles. Hij betaalt terug met goede resultaten, een week eerder in Duitsland nam hij zelfs even de leiding in de race, maar moest snel uitvallen. ‘Mijn eigen schuld, ik was iets te enthousiast.’
‘Dat is Collin Veijer, die zoekt nooit naar excuses,’ zegt Evert Slager, zijn dorpsgenoot en vooraanstaand motorsportjournalist. ‘Hij is enorm stabiel, een geweldig talent. Maar je merkt niets aan hem nu het zo goed gaat.’
Collin Veijer: ‘Als ik in Staphorst ben, wil ik niet voorgetrokken worden. Dat vind ik vreselijk. Het is mooi dat veel mensen enthousiast zijn, mijn telefoon stroomde dit weekeinde over met berichten. Dat werd wat te gek. Ik hoop niet dat ik een hype word, of zo.’
Hoe dichter hij bij de MotoGP-klasse komt, hoe groter het enthousiasme, weet Slager. Jurgen van den Goorbergh was de laatste Nederlander in de koningsklasse, zijn 17-jarige zoon Zonta is eveneens een groot talent. Van den Goorbergh junior eindigde zondag in de Moto2-klasse, alwaar Bo Bendsneyder ontbrak door een sleutelbeenbreuk, in de achterhoede.
Het zijn flinke investeringen om zo ver te komen. Jurjen Veijer: ‘We hebben weleens de mogelijkheid gehad groter te gaan wonen, maar investeerden liever in de carrière van Collin.’
Ja, daar werd in Staphorst wel eens raar tegenaan gekeken. Jurjen: ‘Maar dat maakt me niets uit. Ik wilde dit graag, en Collin ook.’
Veijer was eveneens een begenadigd voetballer die gescout werd door PEC Zwolle op zijn veertiende. Maar motorracen in Zuid-Europa ging voor een plek in de opleiding van de nabije profclub. Jurjen: ‘We hebben hem nooit gedwongen.’ Lachend: ‘Toen PEC zich meldde, heb ik wel gezegd: ik wil ook best een shirt van PEC voor je kopen, dan hoef je daar niet te gaan spelen.’
Actief zijn op zondag is voor een aantal Staphorsters om religieuze redenen nog altijd uit den boze. De familie Veijer wil daar ‘uit respect’ niet op ingaan. Veel dorpsgenoten steunen hen, zo bleek zondag in Assen. Honderden Staphorsters lieten de kerk voor wat hij was om Veijer aan te moedigen.
Nauwlettend worden ook de vorderingen van Collins vier jaar jongere neefje Kiyano Veijer gevolgd, die nu actief is in de Talent Cup in Spanje. Hij slaapt een paar nachten per week bij Collin in Barcelona. Collin: ‘Hij heeft dezelfde droom. Ik help hem graag, dat zit in de familie, denk ik.’
In Assen bleef het veld zoals gebruikelijk in de Moto3 dicht bij elkaar omdat er tussen de motoren zelf nauwelijks verschil zit. Veijer nestelde zich vervolgens achterin de kopgroep, profiterend van foutjes, en zo vanaf de elfde plaats opschuivend. In subtropische omstandigheden met een oververhitte motor en rap slijtende banden voelde hij de vermoeidheid toenemen. De finishvlag kwam onverwacht. ‘Ik wist niet dat het de laatste ronde was, ik was het helemaal kwijt.’
De omhelzing van vader Veijer en zijn een kop grotere zoon voor de paddock na afloop is intens, maar haalt het toch niet tussen die van zoon en moeder Veijer. Collin neemt met halfopen mond de hals van Annelies tussen zijn trillende handen. Allebei verklaren ze ‘helemaal leeg’ te zijn en ‘dolgelukkig’. Al zegt Collin direct daarna tegen Ziggo Sport dat hij liever al op het podium had gestaan.
Nee, er staat geen feestje in Staphorst op het programma in de avond hoewel Collin nu vijf weken geen race heeft. Collin en Jurjen gaan op tijd naar bed en bekijken maandag de race nog een paar keer, weet Annelies. Nu ze het resultaat weet, zal ze meekijken.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden