De recentste poging om zo onsympathiek mogelijk over te komen – de rijken der aarde doen momenteel erg hun best – staat op naam van Elon Musk. De kleuter-miljardairhybride vindt het maar niks dat zijn nemesis Mark Zuckerberg met een alternatief voor Twitter bezig is, en daagde hem uit voor een ouderwets duel. ‘Ik ben in voor een kooigevecht als hij er ook voor in is lol’, schreef Musk op Twitter, waarop Meta-baas Zuckerberg via Instagram Stories reageerde: ‘Stuur me de locatie.’ In de reacties schemerde vermoeidheid door. Precies wat de wereld nodig heeft: twee steenrijke techhaantjes die elkaar in de veren vliegen omdat ze alleen hun ego’s niet de baas kunnen.
De gunfactor van miljardairs is sowieso wat afgenomen. Het is geen geheim dat jongere generaties meer heil zien in het socialisme dan hun ouders. Waarom zijn er beleggers met honderden panden terwijl we in een ernstige wooncrisis zitten? Hoe is het mogelijk dat een verveelde rijkaard een van de belangrijkste onlinenieuwsvoorzieningen kan kopen? De vraag wordt opgeworpen of mensen überhaupt zo veel geld (en macht) zouden moeten hebben. ‘Eat the rich’, vrij naar Jean-Jacques Rousseau (al weet je dat nooit helemaal zeker), is op sociale media een gevleugelde uitspraak.
Nog zoiets: waarom moeten rijke mannen per se naar de ruimte, de bodem van de zee of de top van de Mount Everest? Kinderachtig misschien, maar ik heb de nodige schadenfreude gevoeld toen Elon Musks SpaceX-raket eerder dit jaar direct na de lancering ontplofte. Het was een onbemande raket en er waren prachtige parallellen te trekken met zijn recente overname van Twitter (en met rijkeluiszoontje Roman Roy uit Succession, die zijn ruimteprojectje via een livestream in rook ziet opgaan en met een stalen gezicht terugkeert naar zijn gezelschap).
Maar het leedvermaak over de zoekgeraakte onderzeeër deze week, en daar was nogal wat van, voelde ik niet helemaal. ‘Too soon’ is in het memetijdperk amper nog een overweging, maar de grapjes over de vijf Titanictoeristen waren wel heel talrijk en wrang. Ik scrollde door Twitter, er zou gebonk zijn gehoord. Tijd voor een plaatje van een zwemmende Frank Ocean: ‘Ik die 3.800 meter diep duik voor de portemonnee van die miljardair.’ Een dag later, de zuurstof zou net zijn opgeraakt. Tiktokkers imiteerden de geesten van de Titanic en er bleek en treffend duikbootfragment uit The Simpsons te bestaan. Op Instagram kwam het zoveelste plaatje voorbij van iemand die in zee springt: ‘Ik als mijn nagelstylist in die onderzeeër zou zitten.’
Op donderdagavond werden de brokstukken gevonden. De onderzeeër bleek geïmplodeerd, de vijf mannen waren al dagen dood. Toch nog maar een meme. ‘Stel je voor: je betaalt 250 duizend dollar om de Titanic te zien, maar je krijgt de hele Titanic-ervaring.’
Fraai is het allerminst, deze virtuele lijkschennis. Zouden de grappenmakers nog doorhebben dat ze het over echte mensen hebben? Vermoedelijk niet. De vijf mannen waren al in personages veranderd terwijl hun lot nog onbekend was. In flat characters welteverstaan, die symbool stonden voor alles wat er mis is met de maatschappij: dat bepaalde mensen waardevoller worden gevonden dan anderen (de vergelijking met de gezonken vissersboot vol vluchtelingen was niet te missen), dat de ene reiziger een avonturier wordt genoemd en de andere een uitvreter, dat er met al het geld van de wereld zo veel goeds gedaan kan worden maar dat het liever wordt uitgegeven aan de eigen expansiedrift.
Voor de mannen is er geen hoop meer, en voor de mememakers zie ik het om andere redenen somber in. Kunnen we alleen nog duimen dat de nabestaanden voorlopig even niet op sociale media kijken.
Source: Volkskrant