Francien (57): ‘Elf jaar lang waren we samen, en ik heb uiteindelijk EMDR-therapie nodig gehad om over deze traumatische relatie heen te komen. Ik ben psychiater, mensen komen uit de wijde omgeving naar me toe om te worden geholpen, maar het contrast tussen mijn heldere professionele inzichten en de keuzen die ik maak in mijn privéleven is schril. Ik zou willen begrijpen waarom, of beter: ik zou willen dat ik eerder weerstand tegen hem had kunnen bieden. Alhoewel, ik hield van hem. Tijdens onze eerste nacht samen liet hij mij foto’s zien van een vrouw die hij achteloos zijn tennisvriendin noemde, maar met wie hij al twee jaar het bed deelde. En zij bleek niet de enige.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
Vanaf het begin was duidelijk dat deze man hield van aantrekken en afstoten. Hij had grote schulden, zakelijke conflicten, zijn broer sprak al jaren niet met hem, hij had een moeizame relatie met zijn enige dochter en hing extreem aan zijn moeder die hij dagelijks belde en met wie hij vaak op pad ging. Als psychiater zag ik dat hij kampte met een ernstige persoonlijkheidsstoornis, maar als verliefde vrouw negeerde ik alle rode vlaggen. Ik was niet blind voor zijn problemen, maar ik dacht: ik kan hem wel aan.
Ik werkte hard, zag mijn drie kinderen om de week en in de weinige vrije tijd die ik had laafde ik me maar al te graag aan de spanning, seks en innigheid die hij mijn leven inblies. Vergeleken met hem waren andere mannen saai en voorspelbaar en na mijn huwelijk met de vechtscheiding was het fijn opgetild te worden, zelfs wanneer ik daarna van grote hoogte keihard op de grond viel. We wandelden, gingen op reis, kwamen veel in Antwerpen waar we onze vaste plekken hadden.
Je kunt nog zo’n goeie psychiater zijn, maar als je zelf een belang hebt, ben je kennelijk net zo gevoelig voor aandacht en afleiding als ieder ander. Ik verloor het overzicht. Hij daagde me uit, noemde me bij mijn achternaam en maakte daar een zelfstandig naamwoord van: De M., larger than life, voegde hij er dan aan toe. Hij was niet geïntimideerd door mijn status, we waren aan elkaar gewaagd. Ik dacht in hem een gelijke te hebben gevonden, en op een parallel spoor was dat ook zo. Hij maakte grapjes die alleen ik begreep. Wanneer we naar de film gingen, discussieerden we na afloop over de manier waarop die was gemaakt en dan kreeg zo’n avond ineens meer kleur en diepte. Zijn tempo duizelde me en trok me weg uit mijn verstandige bestaan met zo veel verantwoordelijkheden. Op de beste momenten begreep ik hem beter dan wie ook. En waarom kiezen voor een stabiele 7 met een ‘gewone’ man als ik ook een 9 kon krijgen; die dagen met een 2 nam ik dan maar voor lief.
De uitersten hielden me scherp en ik kende mijn grenzen, dacht ik. Maar intussen werd ik gek van woede wanneer hij bijvoorbeeld na een strandbezoek met zandvoeten het hele huis vuilmaakte en er vervolgens allemaal zand in bed lag. Het ontbrak hem aan wellevendheid, hij had geen respect voor conventies en wie dat wel had, was bekrompen en gek. Natuurlijk twijfelde ik voortdurend. Hij was ongrijpbaar en onbetrouwbaar, altijd druk en op pad maar dan ineens verraste hij mij weer met een geweldig geschreven mail. Andersom vond hij mij ook lastig. Wanneer ik een man-onvriendelijke opmerking maakte bijvoorbeeld waarin ik mij beklaagde over mijn ex. Hij trok altijd partij voor de man. En, naar later bleek, tegen de vrouw.
Op een dag zou hij me opzoeken op een congres, ik had me verheugd op samen eten en logeren in een hotel. Maar onderweg bleek dat hij zijn telefoon bij een klant was vergeten, hij moest terug en kwam uiteindelijk pas om half 11 ’s avonds aan. Dat gedrag was kenmerkend. Zijn werk ging altijd voor, afspraken kwam hij niet na, en achteraf verdraaide hij de feiten. Hij zag andere vrouwen zonder daar eerlijk over te zijn, want ‘wat niet weet wat niet deert’. Toch bleef ik aan hem hangen. In een poging hem aan me te binden, heb ik zelfs een huis voor hem gekocht. Bizar. Dat staat nu te koop, een prachtig monumentenpandje. Zolang elke ruzie uitmondde in een geweldig vrijen, was het of we telkens weer met een fris gemoed opnieuw konden beginnen. Op elke down volgde een nieuwe up. Tot afgelopen zomer.
Tijdens een hoogoplopende ruzie waarin hij mij gestoord en ziek noemde, verbrak ik de relatie. Om bij te komen ging ik een week later met mijn kinderen naar Antwerpen, en ineens stond hij voor mijn neus. Wij zaten te ontbijten in het leuke cafeetje waar wij samen ook altijd kwamen en doodgemoedereerd kwam hij binnenlopen met een vrouw die al langer achter hem aan zat. Er volgde een enorme scène waarbij mijn dochter hem voor van alles uitschold, maar hij bleef kalm en beweerde dat alles mijn schuld was, ik had het immers uitgemaakt. Op sociale media lees je de laatste tijd meer dan ooit over narcisten. Het patroon is telkens hetzelfde: je wordt vernederd, opzijgezet en weer op een voetstuk geplaatst. Ik ken het gedrag maar al te goed van cliënten uit mijn praktijk. Maar na die krankzinnige ruzie in Antwerpen heb ik hem na wat heen en weer getrek gewoon weer binnengelaten.
Hij zei: ‘geen enkele vrouw kan tegen jou op, je bent de grootste vis in de zee.’ En niemand zal misschien begrijpen dat een slimme psychiater als ik zich daardoor laat lijmen. Ze klinken goedkoop, die woorden, maar toch kwamen ze op dat moment als geroepen. Dat ik uiteindelijk toch met hem heb gebroken, was ook voor mij onvermijdelijk. Maar zijn woordgrapjes, de gedeelde gewoonten, het feit dat ik altijd meteen begreep wat hij bedoelde, maken dat ik hem nu nog steeds zo vreselijk mis en iedere dag om hem huil. Hij vindt vast dat ik alles aan mezelf te danken heb, dat vind ik moeilijk. Hij heeft nooit verantwoordelijkheid genomen voor zijn eigen aandeel en zal met niemand ooit een gezonde relatie kunnen hebben. Maar ik ga weer verder en verander – heel langzaam maar toch – in de vrouw die ik was voor deze, wat zo populair ‘toxische’ relatie wordt genoemd.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Francien gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden