Kunnen we in Nederland een alternatief verzinnen voor de manier waarop veel goededoelenorganisaties geld inzamelen? Keer op keer doe ik open voor een goededoelendeurloper die verplicht eerst mijn persoonsgegevens moet verzamelen voordat ik überhaupt een donatie mag geven aan het goede doel.
Bijna altijd zijn het jonge mensen die vol energie beginnen aan een (vaak ingestudeerd) verhaal. Bijna altijd lopen ze voor een (in mijn ogen) echt goed doel dat ik met liefde wil ondersteunen. Maar ik heb met mezelf afgesproken dat ik aan de deur (of op straat, bij het station, in de winkelstraat of waar dan ook) geen persoonsgegevens aan goede doelen afgeef, die vervolgens mijn geld willen.
De belangrijkste reden hiervoor is dat ik het onzin vind dat ik pas geld mag geven als mijn naam, adres, bankrekening, geboortedatum en telefoonnummer bekend zijn bij de goededoelenorganisatie. Natuurlijk kan ik valse gegevens afgeven en ik begrijp best dat ze een deel van de informatie nodig hebben om witwassen van crimineel geld tegen te gaan, maar het is toch te zot voor woorden dat ik valsheid in geschrifte moet plegen omdat ik alleen geld wil doneren en niet mijn persoonsgegevens?
Vaak teken je direct ook voor een periodieke afschrijving. Natuurlijk kun je die dan wel weer stopzetten, maar ik vergeet dat natuurlijk en ik denk dat er met mij velen zijn. Dit laatste riekt trouwens ook naar een verdienmodel en dat stuit me tegen de borst.
Dus, beste goededoelenorganisaties van Nederland, kunnen we hier alsjeblieft mee stoppen? Wees blij met mijn eenmalige gift in plaats van mij te willen verplichten dat ik jullie periodiek steun. Laat al die jongeren niet elke keer dat verhaal opdreunen, maar gewoon doen waarvoor ze ingehuurd zouden moeten zijn: collecteren voor het goede doel. Er zijn voldoende goede doelen waar ik achter sta en die ik graag wil steunen.
Dat ik de deur nog opendoe voor de enthousiaste jongeren is uit beleefdheid en ook omdat ze er ook niets aan kunnen doen. Maar de afgelopen jaren hebben al die goededoelenorganisaties die op deze wijze te werk gaan dus geen cent van me gekregen. En ik heb zo’n gevoel dat ik niet de enige ben.
Is er ooit becijferd wat de kosten zijn voor het inhuren van al deze deurlopers en wat jullie mislopen aan inkomsten, omdat eenmalige anonieme donaties niet gewenst zijn? Zowel met mijn hoofd als met mijn hart vraag ik: dat moet toch anders kunnen?
Eveline Koper, Amersfoort
In veel media wordt in allerlei toonsoorten over velerlei onderwerpen publiekelijk geklaagd. Alhoewel het erop lijkt dat klagen inmiddels nationale bezigheid nummer één is geworden, zijn er ook velen onder ons die hier niet aan meedoen en die hierop geen prijs stellen.
Laten we er met elkaar voor zorgen dat beide groepen tot hun recht kunnen komen op een manier die de ander niet schaadt. Wellicht is een klaagmuur op verschillende plekken in ons land een goed idee?
Ed Feijen, Zoetermeer
Het poldermodel is het redelijk unieke overleg tussen werkgevers en werknemers, die overleggen, liefst in gezamenlijkheid, met het kabinet. Ze worden daarin ondersteund door de Sociaal Economische Raad, die stevige analyses levert als basis van het overleg. En in het eigen platform, de Stichting van de Arbeid, wordt eerst gepoogd tot een gezamenlijke opstelling te komen van de sociale partners, ook rekening houdend met het algemeen belang. Zo kwam het akkoord van Wassenaar en recentelijk het Pensioenakkoord tot stand.
Dat is heel wat ander dan de moesjawara van meer dan vijftien agrarische belangenorganisaties die vaak de feiten ‘als ook maar een mening’ zien en die het eigen belang verwarren met het algemeen belang. En die bereid zijn met de tractorfactor de grenzen van het geweld op te zoeken.
Stop de inflatie van het begrip ‘poldermodel’.
Lodewijk de Waal, oud-voorzitter FNV, Haarlem
Asha ten Broeke houdt een even gepassioneerd als naïef betoog om het concept grenzen voor eens en altijd vaarwel te zeggen. Een staat, omgeven door grenzen, kun je op een heleboel manieren definiëren, maar één heel belangrijke daarvan is die van verzekeringsmaatschappij. En dat geldt met name voor onze verzorgingsstaat.
Die kan niet functioneren als het aantal mensen dat er een beroep op doet niet meer in evenwicht is met het aantal mensen dat eraan kan bijdragen. Daarom was in het verleden grenzeloos reizen geen probleem en nu wel.
Beter dan mensen naar Europa te laten komen, is het voor iedereen verstandiger als Europa de ingrediënten die haar succesvol maakten – democratie, verzorgingsstaat, gematigd kapitalisme, onderwijs, meritocratie, etc. – naar de rest van de wereld zou exporteren.
Henk Verhoeven, Rijen
Ik denk dat we het feministisch streven pas met een gerust gevoel kunnen gaan afronden als ook ongeveer de helft van de dictators en misdadigers een vrouw is. Vindt u ook niet?
Erik Wijker, Gouda
Graag richt ik mij tot Hilair Balsters en Tineke de Wit. Zij schreven beiden een ingezonden brief waarin ze mij kwalijk nemen dat ik het woord ‘mongool’ in de mond nam om iemand weg te zetten met wie ik het oneens ben. Dat gebeurde in het interview dat Jarl van der Ploeg met mij maakte, voor de krant van 17 juni.
U hebt beiden helemaal gelijk. Het is onvergeeflijk om het woord ‘mongool’ als diskwalificatie te gebruiken, het is ondoordacht en respectloos. Ik schaam mij. Het zal niet meer gebeuren. Dank dat u hiertegen protest aantekende.
Maaike Meijer, Amsterdam
Gerrit Riethorst gaat er in zijn ingezonden brief van uit dat het vernielde monument voor mensen die overleden zijn aan kanker, is betaald uit giften aan het KWF. Dat is niet het geval. Sinds de start van het aanplanten van het Wilhelminabos in Dronten kon je voor een bepaald bedrag een jonge boom kopen, die je zelf mocht planten in het aan te leggen bos, en werd, desgewenst, wederom tegen een bepaald bedrag, de naam van de geliefde overledene in een glazen plaat gegraveerd.
Ik herinner me de ontroering nog goed toen ik bijna twintig jaar geleden voor het eerst de naam van mijn oma op een van de glasplaten kon lezen. Dat ze nu vernield zijn, doet me verdriet.
Dus, Gerrit Riethorst, voor uw geruststelling: uw donatie aan het KWF wordt inderdaad gebruikt voor onderzoek.
Petra Boose, Veenendaal
Het Grotius College in mijn woonplaats vraagt ouders om hun kinderen vanwege de zomerhitte zo te kleden dat billen en bovenbenen bedekt blijven. Dus geen blote buik en geen diep decolleté, maar wel broeken, rokken en jurken met een gepaste lengte. Scholen hebben het volste recht om een kledingrichtlijn op te stellen. Zolang het maar duidelijk is en er geen sprake is van discriminatie.
In veel landen gaat men een stuk verder door een schooluniform verplicht te stellen. Onbespreekbaar in Nederland. En dat is best gek.
In dit vrijgevochten land laat ogenschijnlijk niemand zich de wet voorschrijven. Maar influencers krijgen het wel voor elkaar om pubers absurd dure merkkleding te laten dragen. Ouders betalen toch wel en de jeugd krijgt bijgebracht dat vrijheid gelijk staat aan ongegeneerde manipulatie door geldwolven.
Het is maar waar je voor kiest.
Armand Leenaers, Heerlen
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar Volkskrant