Een paar weken geleden publiceerde de Volkskrant een interview met de nieuwe bestuursvoorzitter van Shell, Wael Sawan. Bij zijn aanstelling werden er geen drastische koerswijzigingen verwacht. Die veronderstelling werd in het gesprek bevestigd.
Kort daarop maakte Sawan op een beleggersdag in New York bekend dat Shell het eerdere voornemen om de olieproductie jaarlijks met 1 à 2 procent te verminderen overboord gooit en op oude voet doorgaat met het oppompen van olie en gas. Zijn gehoor behaagde hij met de woorden dat er een ‘meedogenloze focus op prestaties’ ligt.
Lees: fossiel tot de dood erop volgt.
Vrij naar de Amerikaanse journalist Matt Taibi is het aandeelhouderskapitalisme een vampierinktvis die zich rond het gezicht van de mensheid heeft gewikkeld en meedogenloos alles in zijn bloedtrechter steekt wat naar geld ruikt.
Meedogenloos, Wael Sawan zei het al.
In de VS is de heerschappij van fossiel intussen zo radicaal dat duurzaamheidsinitiatieven verdachte activiteiten zijn geworden. In Republikeinse staten wordt de mededingingswet misbruikt om internationale klimaatallianties onwettig te verklaren. Grote verzekeraars bijvoorbeeld die zich in 2021 hebben aangesloten bij de Zero Insurance Alliance, met als doel om in 2050 geen fossiele beleggingen meer te hebben, verlaten die VN-organisatie alweer onder druk van de Amerikanen. De aarde brandt van Siberië tot Vuurland en nog altijd zijn er Republikeinse politici die het bestaan om duurzaamheidspolitiek een ‘socialistische droom’ te noemen.
Sawan wist voor welk publiek hij sprak, toen hij in New York de harde jongen uithing die de mietjes van de duurzaamheidsbeweging weleens zou laten zien wie hier de baas was.
In Nederland zet hij een heel ander gezicht op. Hij is erg teleurgesteld dat we zijn bedrijf niet omarmen. ‘Waarom vecht Nederland tegen een bedrijf dat probeert zijn kracht ten goede te gebruiken?’ Overal wordt hij met open armen ontvangen, behalve hier. ‘Als ik naar Qatar, Oman, Abu Dhabi ga. Als ik naar China ga, als ik naar Singapore ga.’ Overal krijgt hij te horen: ‘Waarom investeer je in Nederland? Kom hier beleggen. Ik leg de rode loper voor je uit.’ (Dit is een echo van zijn verre voorganger Cor Herkströter die in 1996 al over die verre landen zei: ‘Men wil onze hulp bij de economische ontwikkeling, dat en niet anders. Ons kapitaal en onze kennis krijgen er een warm welkom.’)
Niet direct de landen waar de ESG-criteria (Environmental, Social, Governance) prioriteit hebben. Sawan doet nu eenmaal liever zaken met gangsters dan dat hij met zijn contingent klimaatbewuste Europese aandeelhouders dealt.
Hij is een brave kloon van zijn voorgangers, die zich over al deze dingen in identieke bewoordingen hebben uitgelaten. Het Shell-deuntje klonk al zo van Herkströter tot Ben van Beurden: we worden in Nederland niet gewaardeerd, in het buitenland houden ze tenminste van ons, we zijn onmisbaar voor de vooruitgang en de vooruitgang heet welvaart uit energie. En niet te vergeten: als wij het niet doen, doen anderen het wel – de aloude drug dealer’s defence.
Kritiek op het volstrekte gebrek aan groene ambitie van Shell schrijft zowel Van Beurden als Sawan toe aan ‘een luidruchtige minderheid’; beiden wijzen erop dat Shell al heel lang CO2-beprijzing bepleit, maar steeds nul op rekest krijgt van de politiek.
Tja, dan sta je natuurlijk machteloos als een van de grootste oliemaatschappijen ter wereld. Die al zijn goede bedoelingen moet zien te rijmen met een ‘meedogenloze focus op prestaties’ – zwei Seelen wohnen, ach! in meiner Brust. Waarbij de fossiele ziel bij Shell altijd het hoogste woord voert, de ziel van groei omwille van de groei, waarover schrijver Edward Abbey zo scherpzinnig opmerkte dat dat niets anders is dan de ideologie van de kankercel.
Source: Volkskrant